Formas nominais
Infinitivo
anforcar
2×
Particípio
anforcado
Gerúndio
anforcando
Indicativo
Presente
you
anforco
tu
anforcas
el/eilha
anforca
nós
anforcamos
bós
anforcais
eilhes/eilhas
anfórcan
Pretérito imperfeito
you
anforcaba
tu
anforcabas
el/eilha
anforcaba
nós
anforcábamos
bós
anforcábades
eilhes/eilhas
anforcában
Pretérito perfeito
you
anforquei
tu
anforqueste
el/eilha
anforcou
nós
anforquemos
bós
anforquestes
eilhes/eilhas
anforcórun
Pretérito mais-que-perfeito
you
anforcara
tu
anforcaras
el/eilha
anforcara
nós
anforcáramos
bós
anforcárades
eilhes/eilhas
anforcáran
Futuro
you
anforcarei
tu
anforcarás
el/eilha
anforcará
nós
anforcaremos
bós
anforcareis
eilhes/eilhas
anforcaran
Conjuntivo
Presente
you
anforque
tu
anforques
el/eilha
anforque
nós
anfórquemos; anforquemos
bós
anfórquedes; anforqueis
eilhes/eilhas
anfórquen
Pretérito imperfeito
you
anforcasse
tu
anforcasses
el/eilha
anforcasse
nós
anforcássemos
bós
anforcássedes
eilhes/eilhas
anforcássen
Futuro
you
anforcar
2×
tu
anforcares
el/eilha
anforcar
2×
nós
anforcarmos
bós
anforcardes
eilhes/eilhas
anforcáren
Condicional
you
anforcarie
tu
anforcaries
el/eilha
anforcarie
nós
anforcariemos
bós
anforcariedes
eilhes/eilhas
anforcarien
Imperativo
tu
anforca
bós
anforcai
Infinitivo pessoal
you
anforcar
2×
tu
anforcares
el/eilha
anforcar
2×
nós
anforcarmos
bós
anforcardes
eilhes/eilhas
anforcáren
Las cunjugaçones son de l Verbix, que las fai a partir de la Convenção Ortográfica da Língua Mirandesa (Manuela Barros Ferreira et al., Câmara Municipal de Miranda do Douro, 1999). Usadas cun licença Creative Commons BY-NC. Las cuontas de cada forma son de l mirandés scrito de l nuosso arquibo: La Jinela, La Stória i l curso de mirandés.