Formas nominais
Infinitivo
arranciar
1×
Particípio
arranciado
Gerúndio
arranciando
Indicativo
Presente
you
arráncio
tu
arráncias
el/eilha
arráncia
nós
arranciamos
bós
arranciais
eilhes/eilhas
arráncian
Pretérito imperfeito
you
arranciaba
tu
arranciabas
el/eilha
arranciaba
nós
arranciábamos
bós
arranciábades
eilhes/eilhas
arranciában
Pretérito perfeito
you
arranciei
tu
arrancieste
el/eilha
arranciou
nós
arranciemos
bós
arranciestes
eilhes/eilhas
arranciórun
Pretérito mais-que-perfeito
you
arranciara
tu
arranciaras
el/eilha
arranciara
nós
arranciáramos
bós
arranciárades
eilhes/eilhas
arranciáran
Futuro
you
arranciarei
tu
arranciarás
el/eilha
arranciará
nós
arranciaremos
bós
arranciareis
eilhes/eilhas
arranciaran
Conjuntivo
Presente
you
arráncie
tu
arráncies
el/eilha
arráncie
nós
arránciemos
bós
arránciedes
eilhes/eilhas
arráncien
Pretérito imperfeito
you
arranciasse
tu
arranciasses
el/eilha
arranciasse
nós
arranciássemos
bós
arranciássedes
eilhes/eilhas
arranciássen
Futuro
you
arranciar
1×
tu
arranciares
el/eilha
arranciar
1×
nós
arranciarmos
bós
arranciardes
eilhes/eilhas
arranciáren
Condicional
you
arranciarie
tu
arranciaries
el/eilha
arranciarie
nós
arranciariemos
bós
arranciariedes
eilhes/eilhas
arranciarien
Imperativo
tu
arráncia
bós
arranciai
Infinitivo pessoal
you
arranciar
1×
tu
arranciares
el/eilha
arranciar
1×
nós
arranciarmos
bós
arranciardes
eilhes/eilhas
arranciáren
Las cunjugaçones son de l Verbix, que las fai a partir de la Convenção Ortográfica da Língua Mirandesa (Manuela Barros Ferreira et al., Câmara Municipal de Miranda do Douro, 1999). Usadas cun licença Creative Commons BY-NC. Las cuontas de cada forma son de l mirandés scrito de l nuosso arquibo: La Jinela, La Stória i l curso de mirandés.