Formas nominais
Infinitivo
stranhar
2×
Particípio
stranhado
Gerúndio
stranhando
Indicativo
Presente
you
stranho
8×
tu
stranhas
2×
el/eilha
stranha
10×
nós
stranhamos
bós
stranhais
eilhes/eilhas
stránhan
Pretérito imperfeito
you
stranhaba
tu
stranhabas
el/eilha
stranhaba
nós
stranhábamos
bós
stranhábades
eilhes/eilhas
stranhában
Pretérito perfeito
you
stranhei
tu
stranheste
el/eilha
stranhou
nós
stranhemos
bós
stranhestes
eilhes/eilhas
stranhórun
1×
Pretérito mais-que-perfeito
you
stranhara
tu
stranharas
el/eilha
stranhara
nós
stranháramos
bós
stranhárades
eilhes/eilhas
stranháran
Futuro
you
stranharei
tu
stranharás
el/eilha
stranhará
nós
stranharemos
bós
stranhareis
eilhes/eilhas
stranharan
Conjuntivo
Presente
you
stranhe
tu
stranhes
el/eilha
stranhe
nós
stránhemos; stranhemos
bós
stránhedes; stranheis
eilhes/eilhas
stránhen
Pretérito imperfeito
you
stranhasse
tu
stranhasses
el/eilha
stranhasse
nós
stranhássemos
bós
stranhássedes
eilhes/eilhas
stranhássen
Futuro
you
stranhar
2×
tu
stranhares
el/eilha
stranhar
2×
nós
stranharmos
bós
stranhardes
eilhes/eilhas
stranháren
Condicional
you
stranharie
2×
tu
stranharies
el/eilha
stranharie
2×
nós
stranhariemos
bós
stranhariedes
eilhes/eilhas
stranharien
Imperativo
tu
stranha
10×
bós
stranhai
Infinitivo pessoal
you
stranhar
2×
tu
stranhares
el/eilha
stranhar
2×
nós
stranharmos
bós
stranhardes
eilhes/eilhas
stranháren
Las cunjugaçones son de l Verbix, que las fai a partir de la Convenção Ortográfica da Língua Mirandesa (Manuela Barros Ferreira et al., Câmara Municipal de Miranda do Douro, 1999). Usadas cun licença Creative Commons BY-NC. Las cuontas de cada forma son de l mirandés scrito de l nuosso arquibo: La Jinela, La Stória i l curso de mirandés.