← CURSO DE MIRANDÉS de l SAL – 2º ANHO
Parábla de ls siete brimes
Era ua beç un pai que tenie siete filhos. Quando estava para se morrir, chamou-los tuodos ls siete i dixe-les assi:
- Filhos, yá sei que nun puosso demorar muito; mas antes de me morrir quiero que cada un de bós me baia bescar un brime seco i me l traga eiqui.
- You tambien? - perguntou l mais pequeinho, que só tenie quatro anhos. L mais bielho tenie binte i cinco i era un rapaç mui refuorçado i l mais baliente de la aldé.
- Tu tambien - respondiu l pai al mais pequeinho.
Saliran ls siete filhos; i daí a pouco tornoran-se a bolber, trazendo cada un l sou brime sieco.
L pai pegou nal brime que truixe l filho mais bielho i antregou-lo al mais nobico, dezindo-le:
- Parte esse brime.
O pequeinho partiu l brime i nun se le custou nada a partir.
Acepuis, l pai antregou outro al mesmo filho mais nuobo i dixe-le:
- Agora parte tambien esse.
O pequeino partiu-lo; i partiu, un a un, todos ls outros, que l pai le fui antregando, i nun le custou nada a parti-los todos. Partido l último, l pai dixe outra beç als filhos:
- Agora ide bescar outro brime i trazei-me-lo.
Ls filhos tornoran a salir, i daí a pouco estaban outra beç al pie de l pai, cada um com sou brime.
- Agora dai-me-los acá - dixe l pai.
I de ls brimes todos fiç un feixe, atande-los cun binceilho. I, buoltando-se pal filho mais bielho, dixe-le assi:
- Toma este feixe! Parte-lo!
L filho ampregou tuoda la força que tenie, mas nun fui capaç de partir l feixe.
- Nun puodes? - perguntou el al filho.
- Não, mieu pai, nun puodo.
- I algun de boz yé capaç de l partir? Esprimantai.
Nun fui nenhum capaç de l partir, nien dous juntos, nien três, nien todos juntos.
L pai dixe-les anton:
- Mieus filhos, l mais pequeinho de bós partiu sien le custar nada todos ls brimes, anquanto ls partiu un por un; i l mais bielho de bós nun puode parti-los todos juntos; nin bós, todos juntos, fuostes capaçes de partir l feixe. Ora bien, lhambrai-bos disto i de l que bos bou dezir: anquanto bós estibirdes todos unidos cuomo armanos que sodes, naide zumbará de bós, nien bos fará mal, ou bancerá. Mas lhougo que bos separdes, ou reine antre bós la desunion, facelemente sereis bancidos.
Acabou de dezir isto i se morrieu - i ls filhos fuoran muito feliçes puorque bibiram siempre an buona eirmandade ajudando-se siempre uns als outros; i cuomo nun hoube fuorças que ls desunissan, tambien nunca houve fuorças que ls bancissan.
Trindade Coelho
18 de Outubro de 2007
Leonardo Antão
Parábla de ls siete brimes
Era ua beç un pai que tenie siete filhos. Quando estava para se morrir, chamou-los todos ls siete i dixe-les assi:
- Filhos, yá sei que nun puosso demorar muito; mas antes de me morrir quiero que cada un de bós me baia bescar un brime seco i me l traga eiqui.
- You tambien? - perguntou l mais pequeinho, que só tenie quatro anhos. L mais bielho tenie binte i cinco i era un rapaç mui refuorçado i l mais baliente de la aldé.
- Tu tambien - respondiu l pai al mais pequeinho.
Saliran ls siete filhos; i daí a pouco tornoran-se a bolber, trazendo cada un l sou brime sieco.
L pai pegou nal brime que truixe l filho mais bielho i antregou-lo al mais nobico, dezindo-le:
- Parte esse brime.
O pequeinho partiu l brime i nun se le custou nada a partir.
Acepuis, l pai antregou outro al mesmo filho mais nuobo i dixe-le:
- Agora parte tambien esse.
O pequeino partiu-lo; i partiu, un a un, todos ls outros, que l pai le fui antregando, i nun le custou nada a parti-los todos. Partido l último, l pai dixe outra beç als filhos:
- Agora ide bescar outro brime i trazei-me-lo.
Ls filhos tornoran a salir, i daí a pouco estaban outra beç al pie de l pai, cada um com sou brime.
- Agora dai-me-los acá - dixe l pai.
I de ls brimes todos fiç un feixe, atande-los cun binceilho. I, buoltando-se pal filho mais bielho, dixe-le assi:
- Toma este feixe! Parte-lo!
L filho ampregou toda la força que tenie, mas nun fui capaç de partir l feixe.
- Nun puodes? - perguntou el al filho.
- Não, mieu pai, nun puodo.
- I algun de boz yé capaç de l partir? Esprimantai.
Nun fui nenhum capaç de l partir, nien dous juntos, nien três, nien todos juntos.
L pai dixe-les anton:
- Mieus filhos, l mais pequeinho de bós partiu sien le custar nada todos ls brimes, anquanto ls partiu un por un; i l mais bielho de bós nun puode parti-los todos juntos; nin bós, todos juntos, fuostes capaçes de partir l feixe. Ora bien, lhambrai-bos disto i de l que bos bou dezir: anquanto bós estibirdes todos unidos cuomo armanos que sodes, naide zumbará de bós, nien bos fará mal, ou bancerá. Mas lhougo que bos separdes, ou reine antre bós la desunion, facelemente sereis bancidos.
Acabou de dezir isto i se morrieu - i ls filhos fuoran muito feliçes puorque bibiram siempre an buona eirmandade ajudando-se siempre uns als outros; i cuomo nun hoube fuorças que ls desunissan, tambien nunca houve fuorças que ls bancissan.
Trindade Coelho
18 de Outubro de 2007
Leonardo Antão
Parábola de ls siete bimes
Era uã beç un pai que tenie siete filhos. Quando staba para se morrer, chamou-los a todos siete i diche-les assie:
- Filhos, yá sei que nun puodo demorar muito; mas antes de pacer quiero que cada un de bós me báia a buscar un bime seco i me lo tragades aqui.
- You tamin? - Perguntou l mais pequeinho, que solo tinie quatro anhos. L mais bielho tinie binte i cinco i era un rapaç mui fuorte i l mais baliente de la freguesie.
- Tu tamin - respondiu l pai al mais pequeinho.
Salirun ls seite filhos; i temprano tornorun a bolber, trazendo cada un sou bime seco.
L pai pegou ne l bime que trouxe l filho mais bielho i antregou-lo al mais nubico, dezindo-le:
- Scacha esse bime.
L pequeinho scachou l bime i nun le custou nada a scachar.
Apois, l pai antregou outro al mesmo filho mais noubo i diche-le:
- Agora scacha tamin esse.
L pequeinho scachou-lo; i scachou, un a un, todos ls outros, que l pai le fui antregando, i nun le custou nada scachá-los todos. Scachando l último, l pai diche outra beç als filhos:
- Agora ide por outro bime i trazei-me-lo.
Ls filhos tornorun a salir, i dalhí a pouco staban outra beç an pie de l pai, cada un cun sou bime.
- Agora dai-me-los acá - diche l pai.
I de ls bimes todos feç (fizo) un feixe, atando-los cun un binceilho. I, buolbindo-se pal filho mais bielho, diche-le assie:
- Toma este feixe! Scacha-lo!
L filho ampregou quanta fuorça tenie, mas nun fui capaç de scachar l feixe.
- Nun puodes? - perguntou el al filho.
- Nó, miu pai, nun posso.
- I algun de bós ye capaç de l scachar? spurmentai.
Nun fui nenhun capaç de l scachar, nin dous juntos, nin trés, nin todos juntos.
L pai diche-les anton:
- Mius filhos, l mais pequenhico de bós scachou sin le custar nada todos ls bimes, anquanto ls scachou un por un; I l mais bielho de bós nun puode scachá-los todos juntos; nin bós, todos juntos, fuostes capazes de scachar l feixe. Pus bin, lembrai-bos desto i de l que bos bou a dezir: anquanto bós stubierdes todos ounidos cumo armanos que sodes, naide zombará de bós, nin bos fará mal, ou bencerá. Mas lougo que bos aparteis, ou reine antre bós la desunion, facilmiente sereis bencidos.
Acabou de dizir esto i murriu - i ls filhos fuorun muito felizes porque bebirun siempre an buona armandade ajudando-se siempre uns als outros; i cumo nun huobo fuorças que ls apartassen, tamin nunca huobo fuorças que ls bencessen.
Trindade Coelho
Parábla de ls siete bimes
Era ua veç um pai que tenie siete filhos. Quando stava para morrir, chamou-los todos siete e disse-les assi:
- Filhos, yá sei que nun puodo demorar muito; mas antes de murrir quiero que cada un de bós me baia buscar un bime seco e me l traiga eiqui.
- You tamien? - preguntou l mais pequeinho, que solo tenie quatro anhos. L mais bielho tenie binte cinco i era um rapaç muito fuorte e l mais baliente de la freguesie.
- Tu tamien - arrespondiu l pai al mais pequeinho.
Salírun ls siete filhos; i dalhi a pouco buolbírun, traiendo cada un l sou bime seco.
L pai pegou no bime que truxe l filho mais bielho i antregou-lo al mais nuobico, dezindo-le:
- Parte esse bime.
L pequeinho partiu l bime i nun le custou nada a partir.
Apuis, l pai entregou outro al mesmo filho mais nuobo e dixo-le:
- Agora parte tamien esse.
L pequeinho partiu-lo; i partiu, un a un, todos ls outros, que l pai le fui antregando, i nun le custou nada a partir-los todos. Partido l último, l pai dixo outra veç als filhos:
- Agora ide por outro bime e traiei-me-lo.
Ls filhos tornórun a salir, i dalhi a pouco stában outra veç an pie de l pai, cada un cun sou bime.
- Agora dai-me-los acá - dixo l pai.
I dels bimes todos fiç un feixe, atando-los cun un bincelho. I, buolbendo-se para l filho mais bielho, disse-le assi:
- Toma este feixe! Parte-lo!
L filho ampregou quanta força tenie, mas nun fui capaç de partir l feixe.
- Nun puodes? - preguntou el al filho.
- Nó, miu pai, nun puodo.
- I algun de bós ye capaç de l partir? Sprumentai.
Nun fui nanhun capaç de l partir, nin dous juntos, nin três, nin todos juntos.
L pai dixe-les anton:
- Mius filhos, l mais pequeninico de bós partiu sin le custar nada todos ls bimes, anquanto ls partiu un a un; i l mais bielho de bós nun puode partir-los todos juntos; nin bós, todos juntos, fustes capazes de partir l feixe. Puis bien, lhembrai-bos disto e do que bos bou a dezir: anquanto bós stubierdes todos ounidos cumo armanos que sois, naide zumbará de bós, nin bos fará mal, ou ganhará. Mas lougo que bos çpareis, ou reine antre bós la desounion, facilmente sereis bencidos.
Acabou de dezir esto i murriu - e ls filhos fúrun muito felizes porque bibírun sempre em buona armandade ajudando-se sempre uns als outros; i cumo nun hoube fuorças que ls desuníssen, tambien nunca hoube fuorças que ls bencíssen.
Era uã beç um pai que tenie siete filhos. Quando staba para morrir, chamou-los todos siete e disse-les assie:
- Filhos, yá sei que nun puodo demorar muito; mas antes de murrir quiero que cada un de bós me baia buscar un bime seco e me l traiga eiqui.
- You tamien? - preguntou l mais pequeinho, que solo tenie quatro anhos. L mais bielho tenie binte cinco i era um rapaç muito fuorte e l mais baliente de la freguesie.
- Tu tamien - arrespondiu l pai al mais pequeinho.
Salírun ls siete filhos; i dalhi a pouco buolbírun, traiendo cada un l sou bime seco.
L pai pegou no bime que truxe l filho mais bielho i antregou-lo al mais nuobico, dezindo-le:
- Parte esse bime.
L pequeinho partiu l bime i nun le custou nada a partir.
Apuis, l pai entregou outro al mesmo filho mais nuobo e dicho-le:
- Agora parte tamien esse.
L pequeinho partiu-lo; i partiu, un a un, todos ls outros, que l pai le fui antregando, i nun le custou nada a partir-los todos. Partido l último, l pai dicho outra beç als filhos:
- Agora ide por outro bime e traiei-me-lo.
Ls filhos tornórun a salir, i dalhi a pouco stában outra beç an pie de l pai, cada un cun sou bime.
- Agora dai-me-los acá - dicho l pai.
I dels bimes todos fiç un feixe, atando-los cun un bincelho. I, buolbendo-se para l filho mais bielho, disse-le assi:
- Toma este feixe! Parte-lo!
L filho ampregou quanta força tenie, mas nun fui capaç de partir l feixe.
- Nun puodes? - preguntou el al filho.
- Nó, miu pai, nun puodo.
- I algun de bós ye capaç de l partir? Spurmentai.
Ningún fui capaç de l partir, nien dous juntos, nien três, nien todos juntos.
L pai diche-les anton:
- Mius filhos, l mais pequeninico de bós partiu sin le custar nada todos ls bimes, anquanto ls partiu un a un; i l mais bielho de bós nun puode partir-los todos juntos; nin bós, todos juntos, fustes capazes de partir l feixe. Puis bien, lhembrai-bos disto e do que bos bou a dezir: anquanto bós stubierdes todos ounidos cumo armanos que sois, naide zumbará de bós, nin bos fará mal, ou ganhará. Mas lougo que bos çpareis, ou reine antre bós la desounion, facilmente sereis bencidos.
Acabou de dezir esto i murriu - e ls filhos fúrun muito felizes porque bibírun sempre em buona armandade ajudando-se sempre uns als outros; i cumo nun hoube fuorças que ls desuníssen, tambien nunca hoube fuorças que ls bencíssen.
Parabola de las siete brimes
Era ua beç un pai que tenie siete filhos. Quando staba para se morrer, chamou-los a todos ls siete i dixo-le assi:
-Filhos, yá sei que nun posso demorar muito; mas antes de morrer quiero que cada un de bós me baia buscar ua brime seca i me la traia eiqui.
- You tamien? Percurou-le l mais pequeinho que solo tenie quatro anhos. L mais bielho tenie binte i cinco i era un rapaç mui fuorte i l mais baliente de la freguesie.
- Tu tamien - arrespundiu l pai al mais pequeinho.
Salírun ls siete filhos; i daí a pouco turnórun a buolber, traiendo cada un sue brime seca.
L pai agarrou ne la brime que trouxo l filho mais bielho i antregou-la al mais nobico, dezindo-le:
Quebra essa brime.
L pequeinho cobrou la brime i nun le custou nada a cobrar.
Apuis, l pai antregou outra al mesmo filho mais nuobo i dixo-le:
-Agora tamien quebra essa.
L pequeinho cobrou-la i cobrou ua a ua, to las outras, que l pai fui antregando, i nun le custou nada a quebrar-las a todas. Cobrada la redadeira, l pai dixo-le outra beç als filhos:
- Agora ide por outra brime i traiei-me-las
Ls filhos turnórun a salir, i daí a pouco staba outra beç al pie de l pai cada un cun sue brime.
-Agora dai-me-las acá dixo-le l pai
I de las brimes todas fizo un capon, atou-las cun banceilho. I bultando-se pa l filho mais bielho. Dixo-le assi:
Toma este capon! Quebra-lo!
L filho ampregou quanta fuorça tenie, mas nun fui capaç de cobrar l capon.
Nun sós capaç? Perguntou-le el al filho
-Nó miu pai, nun sou capaç.
-I algun de bós ye capaç de l cobrar? Spurmentai.
Nun fui nanhun capaç de l cobrar nien dous nien trés, nien todos juntos.
L pai dixo-le anton:
- Mius filhos, l mais pequeinho de bós cobrou sien le custar nada to las brimes, anquanto las cobraba ua a ua, i l mais bielho de bós nun puode quebrá-las ajuntadas; nien bós, todos juntos fustes capazes de cobrar l capon.
Puis bien lhembrai-bos disto i de l que bos bou dezir, anquanto bós stubirdes todos ounidos cumo armanos que sodes naide zumbará de bós nien bos fará mal ou bencerá. Mas lhougo que bos zapartardes, ou haba entre bós zounion, facilmiente sereis bencidos
Acabou de dezir esto i morriu-se i ls filhos fúrun mui felizes porque bibírun siempre na buona armandade ajuntando-se siempre uns culs outros; i cumo nun houbo fuorças que ls zounissen, tamien nun houbo fuorças que ls bencíssen.
Parábola (narratiba) de las siete brimes
Era ua beç un pai que tenie siete filhos. Quando staba para se morrer, chamou-los to ls siete i dixo-le assi:
-Filhos, yá sei que nun tarda muito; mas antes de me morrer quiero que cada de bós baia por ua brime seca i me la traia eiqui.
-You tamien? – percurou l mais pequeinho, que solo tenie quatro anhos. L mais bielho tenie binte i cinco era un rapaç mais fuorte i l mais baliente de la freguesie.
-Tu tamien – respuondiu l pai al mais pequeinho.
Salírun ls siete filhos; i deilhi a un cachico bolbírun, traiendo cada un la sue brime seca.
L pai agarrou ne la brime que traie l filho mais bielho e antregou-la al mais nobico, dezindo-le:
Quebra essa brime.
L pequeinho cobrou la brime i nun le fui çfícele cobrar-la.
Apuis, l pai antregou outra al mesmo filho mais nuobo i dixo-le:
-Agora quebra tamien essa.
L pequeinho cobrou-la, i quebrou, ua a ua, to las outras, que l pai le fui antregando, i nun le fui çfícele cobrá-las todas. Cobrando la redadeira, l pai dixe outra beç als filhos:
Agora scapai por outra brime i traei-me-las.
I de las brimes todas fizo un capon, atou-lo cun banceilho. I, birou-se pa l filho mais bielho, dezindo-le assi:
- Agarra neste capon? quebra-lo!
L filho ousou quanta fuorça tenie, mas nun fui capaç de cobrar l capon.
- Nun sós capaç? – percurou el al filho.
- Nó, mui pai, nun sou capaç.
- I algun de bós ye capaç de l cobrar? Spurmentai.
Naide fui capaç de l cobrar, nien dous, nien trés, nien todos a la par dua sola beç.
L pai dixo-les anton:
-Mius filhos, fui fácele l mais pequienho de bós cobrar to las brimes ua apuis outra; anquanto l mais bielho de bós nun fui capaç de cobrá-las quando stan ajuntadas, nien bós todo ajuntados fostes capaç de cobrar l capon. Puis bien, lhembrai-bos disto i de l que bos bou a dezir: anquanto stubirdes todos ounidos cumo armanos que sodes, naide zumbará de bós, nien bos bai a fazer mal, ou a bencir. Mas lhougo que bos apartardes ou an bós antrar la zounion, fácele sereis bencidos.
Acabou de dezir isto i morriu-se - i ls filhos fúrun muito felizes porque bibírun siempre an buona armandade ajuntando-se siempre uns als outros; i cumo nun houbo fuorças que ls zounissen, tamien nun houbo fuorças que los bencíssen.
Era ua beç un pai que tenie siete filhos. Mentes staba par morrir , chamou todos ls siete i dixe-le assim:
- Filhos, yá sei que nun puodo sperar muito en morrir, mas purmeiro quiero que cada un de bós baia buscar un brime sieco i me lo traiga eiqui.
- You tamien? – preguntou l mais pequeinho, que só tenie catre anhos. L mais bielho tenie binte cinco, i era un rapaç muito baliente i l mais bielho de l’aldeie.
- Tu tamien – arrespondiu l pai al mais pequeinho.
Saliran ls siete filhos; i deilhi a cachico buolbieran, traiendo cada un l sou brime sieco.
L pai garrou ne l brime que traía l filho mais bielho i antregou-lo al mais nuobico , dezindo-le:
-Scacha esse brime.
L pequeinho scachou l brime sien naide l custar a scachar.
Apuis , l pai antregou l’outro al filho mais nuobo i dixo-le:
Aora scacha esse tamien.
L pequeinho scachou-lo: i scachou un a un, tuodos ls outros, que l pai l fuie dando i nun l custou naide a scachar-los todos. scachando l derradeiro. L pai dixo outra beç als filhos:
Aora buolbei por outro brime i traei-mo.
Ls filhos buolberan a salir, i dalhi a cachico stanban outra beç cerca de sue pai cada un cun sue brime.
- L pai dixo, dai-mos acá.
Cun todos ls brimes faziu un feixe i apertou-lo cun bincelho. I buolbiendo-se para l filho mais bielho .
- Toma l feixe i scácha-lo.
L filho ampregou quanta fuorça tenie, mas nun fuie capaç de scacha-los
Nun puodes? - pergunta eilhe al filho.
Nun, miu pai nun puodo.
Algun de bós ye capaç de scachá-lo? Spurmentai
Nien todos junticos fuoron capazes de scachá-los .
Antan l pai dixo-ls
Mius filhos , l mais pequeinho de bós scachou ls brimes todicos un por un sien sfuorço, l mais bielho de bós nun puode scachá-los todos junticos, nien bós todos junticos fuostes capazes de scachar l feixe. Muito bien, alhembrai-bos dixo y do que bos bou a dezir: Anquanto stebirdes tuodos junticos cumo armanos que suodes , naide zumbará de bós i naide bos molestará ou bancerá. Mas lhougo que bos separeides por malas bias suodes lhougo bancidos .
Acabou de falar y morriu. Ls filhos, biberan siempre como armanos i nun hoube nunca fuorça que ls chimpasse ou apartasse.
PARÁBOLA DE LES SIETE BRIMES
Era ua beç un pai que tenie siete filhos. Quando staba para morrir, chamou todos los siete filhos i diç-les assim:
- Filhos yá lo sei que nun puodo demorar muito, mas antes de morrir quiero que cada un de bós me bá buscar un brime sieco i me lo traiga eiqui.
-You tamien? Preguntou l mais pequeinho, que solo tenie quatro anhos. L mais bielho tenie binte i cinco i era un rapaç mui fuorte i l mais baliente de la freguesie.
- Tu tambien – respondiu l pai al mais pequeinho.
Saliran ls siete filhos; i daí a pouco bolberan, traendo cada un l sou brime sieco.
L pai agarrou ne l brime que traie l filho mais bielho i antregou-lo al mais nuobico, dezindo-le:
- Parte esse brime.
L pequeinho partiu l brime i nun l fui çficele partir-lo.
Apuis, l pai antregou outro al miesmo filho mais nuobo i dixo-le:
Agora parte tambien esse.
L pequeinho partiu-lo i partiu un a un, to ls outros, que l pai le fui antregando i nun le fui çficele parti-los tuodos. Partindo l último; l pai dixo outra beç als filhos.
- Agora bolbei por outro brime i traeime-lo.
Ls filhos saliran de nuobo, i dai a un cachico staban outra beç al pié de l pai, cada un cun sou brime.
- Agora daimos eicá – dixo l pai.
I de ls brimes tuodos feç un capon i atou-lo cun banceilho. I bolbendo se pa l filho mais bielho dixo assi:
- Agarra este capon! Parte-lo!
L filho ousou tuoda la fuorça que tenie,mas nun fui capaç de de partir l capon.
- Nun puodes? - Preguntou eilhe al filho.
- Nun miu pai, nun puodo.
- I algun de bós yé capaç de lo partir? Spurmantai.
Nun fui nengun capaç de lo partir, nien dous juntos, nien tres, nien tuodos juntos.
L pai dixo antan:
_Mius filos, l mais pequeinho de bós partiu sien le custar nada todos ls brimes, anquanto os partiu un por un; i l mais bielho de bós nun puode parti-los tuodos tuodos juntos; nien bós, tuodos juntos fuostes capazes de partir l capon. Pois bien lhembraibos disto i do que bos bou dezir: enquanto bós stubirdes tuodos ounidos como armanos que suodes, ninguno zombará de bós, nien bos frá mal, ou bos bencerá. Mas lhougo que bos çpareis, ou reine entre bós la desounian facelmente sereis bencidos.
Acabou de dezir isto i morriu i ls filhos furan felizes porque bibiran siempre na buona armandade ajudando-se siempre uns als outros; i como nun houbo fuorças que los desounissen, tambien nunca houbo fuorças que los bencissen .
Respousta - EISERCÍCIO TRADUÇON Nº4
Era ua beç un pai que tenie siete filhos. Quando staba para se morrir, chamou-los a tados siete i dicho-le assi:
- Filhos, yá sei que nun puodo demorar muito, mas antes de morrir quiro que cada un de bós me baia a buscar um bime seco i me le traia eiqui.
- You tamien? - Pregontou l mais pequeinho, que solo tenie quatro anhos. L mais bielho tenie binte i cinco i era un rapaç con muita fuorça, i l mais baliente de la freguesie.
- Tu tamien arrespodiu l pai al mais pequeinho.
Salírun ls siete filhos, i dalhi a un pouco tornoren a bolber, i trairun cada un sou bime seco.
L pegou no bime que trouxe l filho mais bielho i antregou-lo a l mais nobico dezindo-le:
- Parte esse bime.
L pequeinho partiu l bime sin le custar nada a partir.
- Apuis, l pai antregou outro al filho mais nuobo e dixo-le:
- Agora, parte tamien esse.
- L mais noubo partiu-lo, i partiu, un a un, todos ls outros, que l pai le fui antregando, i nun le custou nada a partilos todos. Partido l´último, l pai dixo-le outra beç a ls filhos:
- Agora bulbei outra beç por outro bime i trai-me-lo acá.
Ls filhos tornorén a salir, i dalhi a pouco stában outra beç a le pie de l pai.
I de ls bimes todos fizo un feixe, atando-los cun un benceliho. I, buolbe-se para l filho mais bielho, i dixo-le assi:
- Pega neste feixe i parte-lo.
L filho ampregou toda quanta fuorça tenie, mas nun fui capaç de partir l feixe.
- Nun puodes? Preguntou el al filho.
- Nó, miu pai, nun puodo.
- I algun de bós ye capaç de l partir? Spurmentai.
Nun fui nenhum capaç de l partir, nin dous juntos, nin três, nin todos juntos.
L pai dixo-le anton:
- Mius filhos, l mais pequeinho de bós partiu sin l custar nada todos ls bimes, anquanto ls partiu un por un, i l mais bielho de bós todos nun puode parti-los todos juntos, nin bós, todos juntos, fuestes capazes de partir l feixe. Puis bien, lembrai-bós desto, i del que bos bau a dezir: anquanto bós stubirdes todos ounidos como armanos que sois, naide zumbará de bós, nin bós fará mal ou bencerá. Mas lougo que bos aparteis, ou reine antre bós la zounion, debrebe sereis bencidos.
Acabou de dezir esto i morriu-se i ls filhos fúrun mui felizes porque bibirun siempre en buona armandade, ajudando-se siempre uns a ls outros, i nunca hoube fuorças que ls bencissén.
Trindade Coelho (Ls nomes nun se traduzun julgo you! Senó serie Trindade Coneilho, fai me lembrar l Spanhols a traduzir l nome d´outro coneilho, que l chamaban Conego)
P.S A las bezes ye bouno un adebertir-se cun ls trocadilhos de las lénguas.
Parábola de ls siete brimes
Yera ua beç un pai que tenie siete filhos. Quando staba para se morrir, chamou-los a todos siete i dixo-les assi:
- Filhos, yá sei que nun puodo demorar muito; mas antes de me morrir quiero que cada un de bós me baia por un brime seco i me lo traia eiqui.
- You tamien? – precurou l más pequeinho, que solo tenie quatro anhos. L más bielho tenie bint’i cinco i yera un rapaç mi taludo i l más baliente de la fraguesie.
- Tu tamien – respundiu-le l pai al más pequeinho.
Salírun ls siete filos; i dende a un cachico tornórun a bolber, cad’un cun l sou brime seco.
L pai agarrou l brime que troixo l filho más bielho i antregou-lo al más nobico, dezindo-le:
- Parte esse brime.
L garoto partiu l brime i nun le custou nada a partir.
Apuis, l pai antregou-le outro al mesmo filho más nuobo i dixo-le:
- Agora parte tamien este.
L garoto partiu-lo; i partiu, un por un, to ls outros, que l pai le fui antregando, i nun le custou nada a parti-los todos. Partido l último, l pai dixo-le outra beç als filhos:
- Agora ide por outro brime i traiei-me-lo.
Ls filhos tornórun a salir, i d’ende a un cachico stában outra beç al pie de l pai, cad’un cun sou brime.
- Agora dai-me-los acá – dixo l pai.
I de ls brimes todos fizo un feixe, atando-los cun un banceilho. I, birando-se para l filho más bielho, dixo-le assi:
- Toma este feixe! Parte-lo!
L filho botou-le quanta fuorça tenie, mas nun fui capaç de partir l feixe.
- Nun puodes?
- Nó, miu pai, nun puodo.
- I algun de bós ye capaç de l partir? Spurmentai.
Nun fui niun capaç de l partir, nien dous juntos, nien trés, nien todos juntos.
- L pai dixo-les anton:
- Mius filhos, l más pequeinho de bós partiu sien le custar nada to ls brimes, anquanto ls partiu un por un; i l más bielho de bós nun puodo parti-los todos juntos; nien bós, todos juntos, fustes capazes de partir l feixe. Muito bien, lhembrai-bos disto i de l que bos bou a dezir: anquanto bós stubirdes todos ounidos cumo armanos que sodes, naide zumbará de bós, nien bos fará mal, ou ganhará. Mas lhougo que bos apártades, ou reine antre bós la zounion, sereis derrotados sien custo niun.
Acabou de dezir isto i morriu-se – i ls filhos fúrun muito felizes porque bibírun siempre an buona armandade, ajudando-se siempre uns als outros; i cumo nun houbo fuorças que ls zouníssen, tamien nunca houbo fuorças que les ganhássen.
editada dia 01-11-2007 21:06:08 por: Ana Maria F
editada dia 01-11-2007 19:28:54 por: Ana Maria F
Parábola de ls siete bimes
Era ua beç un pai que tenie siete filhos. Quando staba para se morrir, chamou-los a todos siete i dixo-les assi:
- Filhos, yá sei que nun puodo tardar muito; mas antes de morrir quiero que cada un de bós me baia a buscar un bime seco i me-lo traiga aqui.
- You tamien? – preguntou l mais pequeinho, que solo tenie quatro anhos. L mais bielho tenie binte i cinco i era un rapaç mui refuorçado i l mais baliente de la fraguesie.
- Tu tamien – respundiu-le l pai al mais pequeinho.
Salírun ls siete filhos; i dalhi a pouco tornórun a bolber, traiendo cada un l sou bime seco.
L pai agarrou l bime que troixo l filho mais bielho i antregou-lo al mais nobico, dezindo-le:
- Scacha esse bime.
L nino scachou l bime i nun le custou nada a scachar.
Depuis, l pai antregou outro al mesmo filho mais nuobo i dixo-le:
- Agora scacha tamien este.
L nino scachou-lo; i scachou, un por un, todos ls outros, que l pai le fui antregando, i nun le custou inda scachar-los todos. Scachado l último, l pai dixo outra beç als filhos:
- Agora ide a saber d'outro bime i traiei-me-lo.
Ls filhos tornórun a salir, i dalhi a un cachico stában outra beç al pie de l pai, cada un cun l sou bime.
- Agora dai-me-los acá – dixo l pai.
I de ls bimes todos fizo un feixe, atando-los cun un benceilho. I, bolbendo-se para l filho mais bielho, dixo-le assi:
- Toma este feixe! Scacha-lo!
L filho ampregou quanta fuorça tenie, mas nun fui capaç de scachar l feixe.
- Nun puodes? – preguntou el al filho.
- Nó, miu pai, nun puodo.
- I algun de bós ye capaç de l scachar ? Spurmentai.
Nun fui ningun capaç de l scachar, nien dous juntos, nien trés, nien todos juntos.
- L pai dixo-les anton:
- Mius filhos, l mais pequeinho de bós scachou sien le custar nada todos ls bimes, anquanto ls scachou un por un; i l mais bielho de bós nun puode scachar-los todos juntos; nien bós, todos juntos, fustes capazes de scachar l feixe. Puis bien, lhembrai-bos disto i de l que bos bou a dezir: anquanto bós stubirdes todos ounidos cumo armanos que sodes, naide zumbará de bós, nien bos fará mal, ou bos bencirá. Mas lhougo que bos separeis, ou reine antre bós la zounion, sereis facelemente bencidos.
Acabou de dezir isto i morriu-se – i ls filhos fúrun muito felizes porque bibírun siempre an buona armandade, ajudando-se siempre uns als outros; i cumo nun houbo fuorças que ls zouníssen, tamien nunca houbo fuorças que ls bencíssen.
Trindade Coelho
Yá atrasada mas antes de ampeçar a ler la berson de l probessor, eiquei bai
Parábola de las siete brimes
Era ua beç un pai que tenie siete filhos. Quando staba para se morrier, chamou todos ls siete i dixo-ls assi:
- Filhos, yá sei que nun puodo demorar muito; mas antes de me morrier quiero que cada un de bós me bá bescar ua brime seca e ma traia eiqui.
- you tamien? - percurou l mais nuobico, que só tenie quatro anhos. L mais bielho tenie binte i cinco i era un rapaç muito refuorçado i l mais baliente de la freguesie.
- Tu tamien - respondeu l pai al mais nuobo.
Salíram ls siete filhos; i daí a cachico tornaran a benir, traiendo cada un la sue brime seca.
L pai pegou na brime que trouxe l filho mais bielho i antregou-lo al mais nuobico, dezindo-le:
- Scacha essa brime.
L pequeinho scachou la brime i nun le custou nada a scachar.
Apuis, l pai antregou outra al miesmo filho mais nuobico i dixo-le:
- Agora scacha tamien essa.
L pequeinho scachou-la; i scachou, ua a ua, todos las outras, que l pai le foi antregando, i nun le custou nada scacha-las todas. Scachado la última, l pai dixo outra beç als filhos:
- Agora ide por outra brime e traei-ma.
Ls filhos tornaran a salir, i daí a cachico staban outra beç al pé de l pai, cada un cun sue brime.
- Agora dai-mas acá - dixo l pai.
I de las brimes todos feç un feixe, atando-las cun un bancielho. I, buoltando-se pa l filho mais bielho, dixo-le assi:
- Toma este feixe! Scacha-lo!
L filho metiu quanta fuorça tenie, mas nun fui capaç de scachar l feixe.
- Nun podes? - perguntou el al filho.
- No, miu pai, nun puodo.
- I algun de bós yé capaç de l scachar? Spurmentai.
Nade fui capaç de l scachar, nien dous a par, nien três, nien todos a par.
L pai dixo-ls anton:
- Mius filhos, l mais pequeinho de bós scachou sien le custar nada todos las brimes, anquanto las scachou ua por ua; i l mais bielho de bós nun puode scacha-las todas a pares; nien bós, todos a pares, fostes capazes de scachar l feixe. Puis bien, lhembrai-bos disto i de l que bos bou dezir: anquanto bós stubirades todos ounidos cumo armanos que sois, naide zumbará de bós, nien bos fará mal, ou bancerá. Mas lhougo que bos aparteis, ou reine antre bós la zounião, fácele sereis bencidos.
Acabou de dezir esto i morriu - i ls filhos furan mui felizes porque bibíran siempre un buona armandade ayudando-se siempre uns als outros; i como nun houbo fuorças que ls zounissen, tamien nunca houbo fuorças que ls bancíssen.
Eisercício 004. lembrar -Traduçon I - Repuostas
18/10/2007
Leonardo Antao · 18/10/2007
Parábla de ls siete brimes
Era ua beç un pai que tenie siete filhos. Quando estava para se morrir, chamou-los tuodos ls siete i dixe-les assi:
- Filhos, yá sei que nun puosso demorar muito; mas antes de me morrir quiero que cada un de bós me baia bescar un brime seco i me l traga eiqui.
- You tambien? - perguntou l mais pequeinho, que só tenie quatro anhos. L mais bielho tenie binte i cinco i era un rapaç mui refuorçado i l mais baliente de la aldé.
- Tu tambien - respondiu l pai al mais pequeinho.
Saliran ls siete filhos; i daí a pouco tornoran-se a bolber, trazendo cada un l sou brime sieco.
L pai pegou nal brime que truixe l filho mais bielho i antregou-lo al mais nobico, dezindo-le:
- Parte esse brime.
O pequeinho partiu l brime i nun se le custou nada a partir.
Acepuis, l pai antregou outro al mesmo filho mais nuobo i dixe-le:
- Agora parte tambien esse.
O pequeino partiu-lo; i partiu, un a un, todos ls outros, que l pai le fui antregando, i nun le custou nada a parti-los todos. Partido l último, l pai dixe outra beç als filhos:
- Agora ide bescar outro brime i trazei-me-lo.
Ls filhos tornoran a salir, i daí a pouco estaban outra beç al pie de l pai, cada um com sou brime.
- Agora dai-me-los acá - dixe l pai.
I de ls brimes todos fiç un feixe, atande-los cun binceilho. I, buoltando-se pal filho mais bielho, dixe-le assi:
- Toma este feixe! Parte-lo!
L filho ampregou tuoda la força que tenie, mas nun fui capaç de partir l feixe.
- Nun puodes? - perguntou el al filho.
- Não, mieu pai, nun puodo.
- I algun de boz yé capaç de l partir? Esprimantai.
Nun fui nenhum capaç de l partir, nien dous juntos, nien três, nien todos juntos.
L pai dixe-les anton:
- Mieus filhos, l mais pequeinho de bós partiu sien le custar nada todos ls brimes, anquanto ls partiu un por un; i l mais bielho de bós nun puode parti-los todos juntos; nin bós, todos juntos, fuostes capaçes de partir l feixe. Ora bien, lhambrai-bos disto i de l que bos bou dezir: anquanto bós estibirdes todos unidos cuomo armanos que sodes, naide zumbará de bós, nien bos fará mal, ou bancerá. Mas lhougo que bos separdes, ou reine antre bós la desunion, facelemente sereis bancidos.
Acabou de dezir isto i se morrieu - i ls filhos fuoran muito feliçes puorque bibiram siempre an buona eirmandade ajudando-se siempre uns als outros; i cuomo nun hoube fuorças que ls desunissan, tambien nunca houve fuorças que ls bancissan.
Trindade Coelho
18 de Outubro de 2007
Leonardo Antão
amadeu · 18/10/2007
Poner eiqui las traduçones de la «Parábola dos Sete Vimes».Leonardo Antao · 19/10/2007
Parábla de ls siete brimes
Era ua beç un pai que tenie siete filhos. Quando estava para se morrir, chamou-los todos ls siete i dixe-les assi:
- Filhos, yá sei que nun puosso demorar muito; mas antes de me morrir quiero que cada un de bós me baia bescar un brime seco i me l traga eiqui.
- You tambien? - perguntou l mais pequeinho, que só tenie quatro anhos. L mais bielho tenie binte i cinco i era un rapaç mui refuorçado i l mais baliente de la aldé.
- Tu tambien - respondiu l pai al mais pequeinho.
Saliran ls siete filhos; i daí a pouco tornoran-se a bolber, trazendo cada un l sou brime sieco.
L pai pegou nal brime que truixe l filho mais bielho i antregou-lo al mais nobico, dezindo-le:
- Parte esse brime.
O pequeinho partiu l brime i nun se le custou nada a partir.
Acepuis, l pai antregou outro al mesmo filho mais nuobo i dixe-le:
- Agora parte tambien esse.
O pequeino partiu-lo; i partiu, un a un, todos ls outros, que l pai le fui antregando, i nun le custou nada a parti-los todos. Partido l último, l pai dixe outra beç als filhos:
- Agora ide bescar outro brime i trazei-me-lo.
Ls filhos tornoran a salir, i daí a pouco estaban outra beç al pie de l pai, cada um com sou brime.
- Agora dai-me-los acá - dixe l pai.
I de ls brimes todos fiç un feixe, atande-los cun binceilho. I, buoltando-se pal filho mais bielho, dixe-le assi:
- Toma este feixe! Parte-lo!
L filho ampregou toda la força que tenie, mas nun fui capaç de partir l feixe.
- Nun puodes? - perguntou el al filho.
- Não, mieu pai, nun puodo.
- I algun de boz yé capaç de l partir? Esprimantai.
Nun fui nenhum capaç de l partir, nien dous juntos, nien três, nien todos juntos.
L pai dixe-les anton:
- Mieus filhos, l mais pequeinho de bós partiu sien le custar nada todos ls brimes, anquanto ls partiu un por un; i l mais bielho de bós nun puode parti-los todos juntos; nin bós, todos juntos, fuostes capaçes de partir l feixe. Ora bien, lhambrai-bos disto i de l que bos bou dezir: anquanto bós estibirdes todos unidos cuomo armanos que sodes, naide zumbará de bós, nien bos fará mal, ou bancerá. Mas lhougo que bos separdes, ou reine antre bós la desunion, facelemente sereis bancidos.
Acabou de dezir isto i se morrieu - i ls filhos fuoran muito feliçes puorque bibiram siempre an buona eirmandade ajudando-se siempre uns als outros; i cuomo nun hoube fuorças que ls desunissan, tambien nunca houve fuorças que ls bancissan.
Trindade Coelho
18 de Outubro de 2007
Leonardo Antão
2giga · 19/10/2007
Parábola de ls siete bimes
Era uã beç un pai que tenie siete filhos. Quando staba para se morrer, chamou-los a todos siete i diche-les assie:
- Filhos, yá sei que nun puodo demorar muito; mas antes de pacer quiero que cada un de bós me báia a buscar un bime seco i me lo tragades aqui.
- You tamin? - Perguntou l mais pequeinho, que solo tinie quatro anhos. L mais bielho tinie binte i cinco i era un rapaç mui fuorte i l mais baliente de la freguesie.
- Tu tamin - respondiu l pai al mais pequeinho.
Salirun ls seite filhos; i temprano tornorun a bolber, trazendo cada un sou bime seco.
L pai pegou ne l bime que trouxe l filho mais bielho i antregou-lo al mais nubico, dezindo-le:
- Scacha esse bime.
L pequeinho scachou l bime i nun le custou nada a scachar.
Apois, l pai antregou outro al mesmo filho mais noubo i diche-le:
- Agora scacha tamin esse.
L pequeinho scachou-lo; i scachou, un a un, todos ls outros, que l pai le fui antregando, i nun le custou nada scachá-los todos. Scachando l último, l pai diche outra beç als filhos:
- Agora ide por outro bime i trazei-me-lo.
Ls filhos tornorun a salir, i dalhí a pouco staban outra beç an pie de l pai, cada un cun sou bime.
- Agora dai-me-los acá - diche l pai.
I de ls bimes todos feç (fizo) un feixe, atando-los cun un binceilho. I, buolbindo-se pal filho mais bielho, diche-le assie:
- Toma este feixe! Scacha-lo!
L filho ampregou quanta fuorça tenie, mas nun fui capaç de scachar l feixe.
- Nun puodes? - perguntou el al filho.
- Nó, miu pai, nun posso.
- I algun de bós ye capaç de l scachar? spurmentai.
Nun fui nenhun capaç de l scachar, nin dous juntos, nin trés, nin todos juntos.
L pai diche-les anton:
- Mius filhos, l mais pequenhico de bós scachou sin le custar nada todos ls bimes, anquanto ls scachou un por un; I l mais bielho de bós nun puode scachá-los todos juntos; nin bós, todos juntos, fuostes capazes de scachar l feixe. Pus bin, lembrai-bos desto i de l que bos bou a dezir: anquanto bós stubierdes todos ounidos cumo armanos que sodes, naide zombará de bós, nin bos fará mal, ou bencerá. Mas lougo que bos aparteis, ou reine antre bós la desunion, facilmiente sereis bencidos.
Acabou de dizir esto i murriu - i ls filhos fuorun muito felizes porque bebirun siempre an buona armandade ajudando-se siempre uns als outros; i cumo nun huobo fuorças que ls apartassen, tamin nunca huobo fuorças que ls bencessen.
Trindade Coelho
almendra · 21/10/2007
Parábla de ls siete bimes
Era ua veç um pai que tenie siete filhos. Quando stava para morrir, chamou-los todos siete e disse-les assi:
- Filhos, yá sei que nun puodo demorar muito; mas antes de murrir quiero que cada un de bós me baia buscar un bime seco e me l traiga eiqui.
- You tamien? - preguntou l mais pequeinho, que solo tenie quatro anhos. L mais bielho tenie binte cinco i era um rapaç muito fuorte e l mais baliente de la freguesie.
- Tu tamien - arrespondiu l pai al mais pequeinho.
Salírun ls siete filhos; i dalhi a pouco buolbírun, traiendo cada un l sou bime seco.
L pai pegou no bime que truxe l filho mais bielho i antregou-lo al mais nuobico, dezindo-le:
- Parte esse bime.
L pequeinho partiu l bime i nun le custou nada a partir.
Apuis, l pai entregou outro al mesmo filho mais nuobo e dixo-le:
- Agora parte tamien esse.
L pequeinho partiu-lo; i partiu, un a un, todos ls outros, que l pai le fui antregando, i nun le custou nada a partir-los todos. Partido l último, l pai dixo outra veç als filhos:
- Agora ide por outro bime e traiei-me-lo.
Ls filhos tornórun a salir, i dalhi a pouco stában outra veç an pie de l pai, cada un cun sou bime.
- Agora dai-me-los acá - dixo l pai.
I dels bimes todos fiç un feixe, atando-los cun un bincelho. I, buolbendo-se para l filho mais bielho, disse-le assi:
- Toma este feixe! Parte-lo!
L filho ampregou quanta força tenie, mas nun fui capaç de partir l feixe.
- Nun puodes? - preguntou el al filho.
- Nó, miu pai, nun puodo.
- I algun de bós ye capaç de l partir? Sprumentai.
Nun fui nanhun capaç de l partir, nin dous juntos, nin três, nin todos juntos.
L pai dixe-les anton:
- Mius filhos, l mais pequeninico de bós partiu sin le custar nada todos ls bimes, anquanto ls partiu un a un; i l mais bielho de bós nun puode partir-los todos juntos; nin bós, todos juntos, fustes capazes de partir l feixe. Puis bien, lhembrai-bos disto e do que bos bou a dezir: anquanto bós stubierdes todos ounidos cumo armanos que sois, naide zumbará de bós, nin bos fará mal, ou ganhará. Mas lougo que bos çpareis, ou reine antre bós la desounion, facilmente sereis bencidos.
Acabou de dezir esto i murriu - e ls filhos fúrun muito felizes porque bibírun sempre em buona armandade ajudando-se sempre uns als outros; i cumo nun hoube fuorças que ls desuníssen, tambien nunca hoube fuorças que ls bencíssen.
auch · 24/10/2007
Era uã beç um pai que tenie siete filhos. Quando staba para morrir, chamou-los todos siete e disse-les assie:
- Filhos, yá sei que nun puodo demorar muito; mas antes de murrir quiero que cada un de bós me baia buscar un bime seco e me l traiga eiqui.
- You tamien? - preguntou l mais pequeinho, que solo tenie quatro anhos. L mais bielho tenie binte cinco i era um rapaç muito fuorte e l mais baliente de la freguesie.
- Tu tamien - arrespondiu l pai al mais pequeinho.
Salírun ls siete filhos; i dalhi a pouco buolbírun, traiendo cada un l sou bime seco.
L pai pegou no bime que truxe l filho mais bielho i antregou-lo al mais nuobico, dezindo-le:
- Parte esse bime.
L pequeinho partiu l bime i nun le custou nada a partir.
Apuis, l pai entregou outro al mesmo filho mais nuobo e dicho-le:
- Agora parte tamien esse.
L pequeinho partiu-lo; i partiu, un a un, todos ls outros, que l pai le fui antregando, i nun le custou nada a partir-los todos. Partido l último, l pai dicho outra beç als filhos:
- Agora ide por outro bime e traiei-me-lo.
Ls filhos tornórun a salir, i dalhi a pouco stában outra beç an pie de l pai, cada un cun sou bime.
- Agora dai-me-los acá - dicho l pai.
I dels bimes todos fiç un feixe, atando-los cun un bincelho. I, buolbendo-se para l filho mais bielho, disse-le assi:
- Toma este feixe! Parte-lo!
L filho ampregou quanta força tenie, mas nun fui capaç de partir l feixe.
- Nun puodes? - preguntou el al filho.
- Nó, miu pai, nun puodo.
- I algun de bós ye capaç de l partir? Spurmentai.
Ningún fui capaç de l partir, nien dous juntos, nien três, nien todos juntos.
L pai diche-les anton:
- Mius filhos, l mais pequeninico de bós partiu sin le custar nada todos ls bimes, anquanto ls partiu un a un; i l mais bielho de bós nun puode partir-los todos juntos; nin bós, todos juntos, fustes capazes de partir l feixe. Puis bien, lhembrai-bos disto e do que bos bou a dezir: anquanto bós stubierdes todos ounidos cumo armanos que sois, naide zumbará de bós, nin bos fará mal, ou ganhará. Mas lougo que bos çpareis, ou reine antre bós la desounion, facilmente sereis bencidos.
Acabou de dezir esto i murriu - e ls filhos fúrun muito felizes porque bibírun sempre em buona armandade ajudando-se sempre uns als outros; i cumo nun hoube fuorças que ls desuníssen, tambien nunca hoube fuorças que ls bencíssen.
nataliantao · 28/10/2007
Parabola de las siete brimes
Era ua beç un pai que tenie siete filhos. Quando staba para se morrer, chamou-los a todos ls siete i dixo-le assi:
-Filhos, yá sei que nun posso demorar muito; mas antes de morrer quiero que cada un de bós me baia buscar ua brime seca i me la traia eiqui.
- You tamien? Percurou-le l mais pequeinho que solo tenie quatro anhos. L mais bielho tenie binte i cinco i era un rapaç mui fuorte i l mais baliente de la freguesie.
- Tu tamien - arrespundiu l pai al mais pequeinho.
Salírun ls siete filhos; i daí a pouco turnórun a buolber, traiendo cada un sue brime seca.
L pai agarrou ne la brime que trouxo l filho mais bielho i antregou-la al mais nobico, dezindo-le:
Quebra essa brime.
L pequeinho cobrou la brime i nun le custou nada a cobrar.
Apuis, l pai antregou outra al mesmo filho mais nuobo i dixo-le:
-Agora tamien quebra essa.
L pequeinho cobrou-la i cobrou ua a ua, to las outras, que l pai fui antregando, i nun le custou nada a quebrar-las a todas. Cobrada la redadeira, l pai dixo-le outra beç als filhos:
- Agora ide por outra brime i traiei-me-las
Ls filhos turnórun a salir, i daí a pouco staba outra beç al pie de l pai cada un cun sue brime.
-Agora dai-me-las acá dixo-le l pai
I de las brimes todas fizo un capon, atou-las cun banceilho. I bultando-se pa l filho mais bielho. Dixo-le assi:
Toma este capon! Quebra-lo!
L filho ampregou quanta fuorça tenie, mas nun fui capaç de cobrar l capon.
Nun sós capaç? Perguntou-le el al filho
-Nó miu pai, nun sou capaç.
-I algun de bós ye capaç de l cobrar? Spurmentai.
Nun fui nanhun capaç de l cobrar nien dous nien trés, nien todos juntos.
L pai dixo-le anton:
- Mius filhos, l mais pequeinho de bós cobrou sien le custar nada to las brimes, anquanto las cobraba ua a ua, i l mais bielho de bós nun puode quebrá-las ajuntadas; nien bós, todos juntos fustes capazes de cobrar l capon.
Puis bien lhembrai-bos disto i de l que bos bou dezir, anquanto bós stubirdes todos ounidos cumo armanos que sodes naide zumbará de bós nien bos fará mal ou bencerá. Mas lhougo que bos zapartardes, ou haba entre bós zounion, facilmiente sereis bencidos
Acabou de dezir esto i morriu-se i ls filhos fúrun mui felizes porque bibírun siempre na buona armandade ajuntando-se siempre uns culs outros; i cumo nun houbo fuorças que ls zounissen, tamien nun houbo fuorças que ls bencíssen.
ramosantao · 28/10/2007
Parábola (narratiba) de las siete brimes
Era ua beç un pai que tenie siete filhos. Quando staba para se morrer, chamou-los to ls siete i dixo-le assi:
-Filhos, yá sei que nun tarda muito; mas antes de me morrer quiero que cada de bós baia por ua brime seca i me la traia eiqui.
-You tamien? – percurou l mais pequeinho, que solo tenie quatro anhos. L mais bielho tenie binte i cinco era un rapaç mais fuorte i l mais baliente de la freguesie.
-Tu tamien – respuondiu l pai al mais pequeinho.
Salírun ls siete filhos; i deilhi a un cachico bolbírun, traiendo cada un la sue brime seca.
L pai agarrou ne la brime que traie l filho mais bielho e antregou-la al mais nobico, dezindo-le:
Quebra essa brime.
L pequeinho cobrou la brime i nun le fui çfícele cobrar-la.
Apuis, l pai antregou outra al mesmo filho mais nuobo i dixo-le:
-Agora quebra tamien essa.
L pequeinho cobrou-la, i quebrou, ua a ua, to las outras, que l pai le fui antregando, i nun le fui çfícele cobrá-las todas. Cobrando la redadeira, l pai dixe outra beç als filhos:
Agora scapai por outra brime i traei-me-las.
I de las brimes todas fizo un capon, atou-lo cun banceilho. I, birou-se pa l filho mais bielho, dezindo-le assi:
- Agarra neste capon? quebra-lo!
L filho ousou quanta fuorça tenie, mas nun fui capaç de cobrar l capon.
- Nun sós capaç? – percurou el al filho.
- Nó, mui pai, nun sou capaç.
- I algun de bós ye capaç de l cobrar? Spurmentai.
Naide fui capaç de l cobrar, nien dous, nien trés, nien todos a la par dua sola beç.
L pai dixo-les anton:
-Mius filhos, fui fácele l mais pequienho de bós cobrar to las brimes ua apuis outra; anquanto l mais bielho de bós nun fui capaç de cobrá-las quando stan ajuntadas, nien bós todo ajuntados fostes capaç de cobrar l capon. Puis bien, lhembrai-bos disto i de l que bos bou a dezir: anquanto stubirdes todos ounidos cumo armanos que sodes, naide zumbará de bós, nien bos bai a fazer mal, ou a bencir. Mas lhougo que bos apartardes ou an bós antrar la zounion, fácele sereis bencidos.
Acabou de dezir isto i morriu-se - i ls filhos fúrun muito felizes porque bibírun siempre an buona armandade ajuntando-se siempre uns als outros; i cumo nun houbo fuorças que ls zounissen, tamien nun houbo fuorças que los bencíssen.
FONTE DO GIL · 28/10/2007
Era ua beç un pai que tenie siete filhos. Mentes staba par morrir , chamou todos ls siete i dixe-le assim:
- Filhos, yá sei que nun puodo sperar muito en morrir, mas purmeiro quiero que cada un de bós baia buscar un brime sieco i me lo traiga eiqui.
- You tamien? – preguntou l mais pequeinho, que só tenie catre anhos. L mais bielho tenie binte cinco, i era un rapaç muito baliente i l mais bielho de l’aldeie.
- Tu tamien – arrespondiu l pai al mais pequeinho.
Saliran ls siete filhos; i deilhi a cachico buolbieran, traiendo cada un l sou brime sieco.
L pai garrou ne l brime que traía l filho mais bielho i antregou-lo al mais nuobico , dezindo-le:
-Scacha esse brime.
L pequeinho scachou l brime sien naide l custar a scachar.
Apuis , l pai antregou l’outro al filho mais nuobo i dixo-le:
Aora scacha esse tamien.
L pequeinho scachou-lo: i scachou un a un, tuodos ls outros, que l pai l fuie dando i nun l custou naide a scachar-los todos. scachando l derradeiro. L pai dixo outra beç als filhos:
Aora buolbei por outro brime i traei-mo.
Ls filhos buolberan a salir, i dalhi a cachico stanban outra beç cerca de sue pai cada un cun sue brime.
- L pai dixo, dai-mos acá.
Cun todos ls brimes faziu un feixe i apertou-lo cun bincelho. I buolbiendo-se para l filho mais bielho .
- Toma l feixe i scácha-lo.
L filho ampregou quanta fuorça tenie, mas nun fuie capaç de scacha-los
Nun puodes? - pergunta eilhe al filho.
Nun, miu pai nun puodo.
Algun de bós ye capaç de scachá-lo? Spurmentai
Nien todos junticos fuoron capazes de scachá-los .
Antan l pai dixo-ls
Mius filhos , l mais pequeinho de bós scachou ls brimes todicos un por un sien sfuorço, l mais bielho de bós nun puode scachá-los todos junticos, nien bós todos junticos fuostes capazes de scachar l feixe. Muito bien, alhembrai-bos dixo y do que bos bou a dezir: Anquanto stebirdes tuodos junticos cumo armanos que suodes , naide zumbará de bós i naide bos molestará ou bancerá. Mas lhougo que bos separeides por malas bias suodes lhougo bancidos .
Acabou de falar y morriu. Ls filhos, biberan siempre como armanos i nun hoube nunca fuorça que ls chimpasse ou apartasse.
Pinheirinho · 28/10/2007
PARÁBOLA DE LES SIETE BRIMES
Era ua beç un pai que tenie siete filhos. Quando staba para morrir, chamou todos los siete filhos i diç-les assim:
- Filhos yá lo sei que nun puodo demorar muito, mas antes de morrir quiero que cada un de bós me bá buscar un brime sieco i me lo traiga eiqui.
-You tamien? Preguntou l mais pequeinho, que solo tenie quatro anhos. L mais bielho tenie binte i cinco i era un rapaç mui fuorte i l mais baliente de la freguesie.
- Tu tambien – respondiu l pai al mais pequeinho.
Saliran ls siete filhos; i daí a pouco bolberan, traendo cada un l sou brime sieco.
L pai agarrou ne l brime que traie l filho mais bielho i antregou-lo al mais nuobico, dezindo-le:
- Parte esse brime.
L pequeinho partiu l brime i nun l fui çficele partir-lo.
Apuis, l pai antregou outro al miesmo filho mais nuobo i dixo-le:
Agora parte tambien esse.
L pequeinho partiu-lo i partiu un a un, to ls outros, que l pai le fui antregando i nun le fui çficele parti-los tuodos. Partindo l último; l pai dixo outra beç als filhos.
- Agora bolbei por outro brime i traeime-lo.
Ls filhos saliran de nuobo, i dai a un cachico staban outra beç al pié de l pai, cada un cun sou brime.
- Agora daimos eicá – dixo l pai.
I de ls brimes tuodos feç un capon i atou-lo cun banceilho. I bolbendo se pa l filho mais bielho dixo assi:
- Agarra este capon! Parte-lo!
L filho ousou tuoda la fuorça que tenie,mas nun fui capaç de de partir l capon.
- Nun puodes? - Preguntou eilhe al filho.
- Nun miu pai, nun puodo.
- I algun de bós yé capaç de lo partir? Spurmantai.
Nun fui nengun capaç de lo partir, nien dous juntos, nien tres, nien tuodos juntos.
L pai dixo antan:
_Mius filos, l mais pequeinho de bós partiu sien le custar nada todos ls brimes, anquanto os partiu un por un; i l mais bielho de bós nun puode parti-los tuodos tuodos juntos; nien bós, tuodos juntos fuostes capazes de partir l capon. Pois bien lhembraibos disto i do que bos bou dezir: enquanto bós stubirdes tuodos ounidos como armanos que suodes, ninguno zombará de bós, nien bos frá mal, ou bos bencerá. Mas lhougo que bos çpareis, ou reine entre bós la desounian facelmente sereis bencidos.
Acabou de dezir isto i morriu i ls filhos furan felizes porque bibiran siempre na buona armandade ajudando-se siempre uns als outros; i como nun houbo fuorças que los desounissen, tambien nunca houbo fuorças que los bencissen .
francisco · 28/10/2007
Respousta - EISERCÍCIO TRADUÇON Nº4
Era ua beç un pai que tenie siete filhos. Quando staba para se morrir, chamou-los a tados siete i dicho-le assi:
- Filhos, yá sei que nun puodo demorar muito, mas antes de morrir quiro que cada un de bós me baia a buscar um bime seco i me le traia eiqui.
- You tamien? - Pregontou l mais pequeinho, que solo tenie quatro anhos. L mais bielho tenie binte i cinco i era un rapaç con muita fuorça, i l mais baliente de la freguesie.
- Tu tamien arrespodiu l pai al mais pequeinho.
Salírun ls siete filhos, i dalhi a un pouco tornoren a bolber, i trairun cada un sou bime seco.
L pegou no bime que trouxe l filho mais bielho i antregou-lo a l mais nobico dezindo-le:
- Parte esse bime.
L pequeinho partiu l bime sin le custar nada a partir.
- Apuis, l pai antregou outro al filho mais nuobo e dixo-le:
- Agora, parte tamien esse.
- L mais noubo partiu-lo, i partiu, un a un, todos ls outros, que l pai le fui antregando, i nun le custou nada a partilos todos. Partido l´último, l pai dixo-le outra beç a ls filhos:
- Agora bulbei outra beç por outro bime i trai-me-lo acá.
Ls filhos tornorén a salir, i dalhi a pouco stában outra beç a le pie de l pai.
I de ls bimes todos fizo un feixe, atando-los cun un benceliho. I, buolbe-se para l filho mais bielho, i dixo-le assi:
- Pega neste feixe i parte-lo.
L filho ampregou toda quanta fuorça tenie, mas nun fui capaç de partir l feixe.
- Nun puodes? Preguntou el al filho.
- Nó, miu pai, nun puodo.
- I algun de bós ye capaç de l partir? Spurmentai.
Nun fui nenhum capaç de l partir, nin dous juntos, nin três, nin todos juntos.
L pai dixo-le anton:
- Mius filhos, l mais pequeinho de bós partiu sin l custar nada todos ls bimes, anquanto ls partiu un por un, i l mais bielho de bós todos nun puode parti-los todos juntos, nin bós, todos juntos, fuestes capazes de partir l feixe. Puis bien, lembrai-bós desto, i del que bos bau a dezir: anquanto bós stubirdes todos ounidos como armanos que sois, naide zumbará de bós, nin bós fará mal ou bencerá. Mas lougo que bos aparteis, ou reine antre bós la zounion, debrebe sereis bencidos.
Acabou de dezir esto i morriu-se i ls filhos fúrun mui felizes porque bibirun siempre en buona armandade, ajudando-se siempre uns a ls outros, i nunca hoube fuorças que ls bencissén.
Trindade Coelho (Ls nomes nun se traduzun julgo you! Senó serie Trindade Coneilho, fai me lembrar l Spanhols a traduzir l nome d´outro coneilho, que l chamaban Conego)
P.S A las bezes ye bouno un adebertir-se cun ls trocadilhos de las lénguas.
alfredo · 31/10/2007
Parábola de ls siete brimes
Yera ua beç un pai que tenie siete filhos. Quando staba para se morrir, chamou-los a todos siete i dixo-les assi:
- Filhos, yá sei que nun puodo demorar muito; mas antes de me morrir quiero que cada un de bós me baia por un brime seco i me lo traia eiqui.
- You tamien? – precurou l más pequeinho, que solo tenie quatro anhos. L más bielho tenie bint’i cinco i yera un rapaç mi taludo i l más baliente de la fraguesie.
- Tu tamien – respundiu-le l pai al más pequeinho.
Salírun ls siete filos; i dende a un cachico tornórun a bolber, cad’un cun l sou brime seco.
L pai agarrou l brime que troixo l filho más bielho i antregou-lo al más nobico, dezindo-le:
- Parte esse brime.
L garoto partiu l brime i nun le custou nada a partir.
Apuis, l pai antregou-le outro al mesmo filho más nuobo i dixo-le:
- Agora parte tamien este.
L garoto partiu-lo; i partiu, un por un, to ls outros, que l pai le fui antregando, i nun le custou nada a parti-los todos. Partido l último, l pai dixo-le outra beç als filhos:
- Agora ide por outro brime i traiei-me-lo.
Ls filhos tornórun a salir, i d’ende a un cachico stában outra beç al pie de l pai, cad’un cun sou brime.
- Agora dai-me-los acá – dixo l pai.
I de ls brimes todos fizo un feixe, atando-los cun un banceilho. I, birando-se para l filho más bielho, dixo-le assi:
- Toma este feixe! Parte-lo!
L filho botou-le quanta fuorça tenie, mas nun fui capaç de partir l feixe.
- Nun puodes?
- Nó, miu pai, nun puodo.
- I algun de bós ye capaç de l partir? Spurmentai.
Nun fui niun capaç de l partir, nien dous juntos, nien trés, nien todos juntos.
- L pai dixo-les anton:
- Mius filhos, l más pequeinho de bós partiu sien le custar nada to ls brimes, anquanto ls partiu un por un; i l más bielho de bós nun puodo parti-los todos juntos; nien bós, todos juntos, fustes capazes de partir l feixe. Muito bien, lhembrai-bos disto i de l que bos bou a dezir: anquanto bós stubirdes todos ounidos cumo armanos que sodes, naide zumbará de bós, nien bos fará mal, ou ganhará. Mas lhougo que bos apártades, ou reine antre bós la zounion, sereis derrotados sien custo niun.
Acabou de dezir isto i morriu-se – i ls filhos fúrun muito felizes porque bibírun siempre an buona armandade, ajudando-se siempre uns als outros; i cumo nun houbo fuorças que ls zouníssen, tamien nunca houbo fuorças que les ganhássen.
Ana Maria F · 01/11/2007
editada dia 01-11-2007 21:06:08 por: Ana Maria F
editada dia 01-11-2007 19:28:54 por: Ana Maria FParábola de ls siete bimes
Era ua beç un pai que tenie siete filhos. Quando staba para se morrir, chamou-los a todos siete i dixo-les assi:
- Filhos, yá sei que nun puodo tardar muito; mas antes de morrir quiero que cada un de bós me baia a buscar un bime seco i me-lo traiga aqui.
- You tamien? – preguntou l mais pequeinho, que solo tenie quatro anhos. L mais bielho tenie binte i cinco i era un rapaç mui refuorçado i l mais baliente de la fraguesie.
- Tu tamien – respundiu-le l pai al mais pequeinho.
Salírun ls siete filhos; i dalhi a pouco tornórun a bolber, traiendo cada un l sou bime seco.
L pai agarrou l bime que troixo l filho mais bielho i antregou-lo al mais nobico, dezindo-le:
- Scacha esse bime.
L nino scachou l bime i nun le custou nada a scachar.
Depuis, l pai antregou outro al mesmo filho mais nuobo i dixo-le:
- Agora scacha tamien este.
L nino scachou-lo; i scachou, un por un, todos ls outros, que l pai le fui antregando, i nun le custou inda scachar-los todos. Scachado l último, l pai dixo outra beç als filhos:
- Agora ide a saber d'outro bime i traiei-me-lo.
Ls filhos tornórun a salir, i dalhi a un cachico stában outra beç al pie de l pai, cada un cun l sou bime.
- Agora dai-me-los acá – dixo l pai.
I de ls bimes todos fizo un feixe, atando-los cun un benceilho. I, bolbendo-se para l filho mais bielho, dixo-le assi:
- Toma este feixe! Scacha-lo!
L filho ampregou quanta fuorça tenie, mas nun fui capaç de scachar l feixe.
- Nun puodes? – preguntou el al filho.
- Nó, miu pai, nun puodo.
- I algun de bós ye capaç de l scachar ? Spurmentai.
Nun fui ningun capaç de l scachar, nien dous juntos, nien trés, nien todos juntos.
- L pai dixo-les anton:
- Mius filhos, l mais pequeinho de bós scachou sien le custar nada todos ls bimes, anquanto ls scachou un por un; i l mais bielho de bós nun puode scachar-los todos juntos; nien bós, todos juntos, fustes capazes de scachar l feixe. Puis bien, lhembrai-bos disto i de l que bos bou a dezir: anquanto bós stubirdes todos ounidos cumo armanos que sodes, naide zumbará de bós, nien bos fará mal, ou bos bencirá. Mas lhougo que bos separeis, ou reine antre bós la zounion, sereis facelemente bencidos.
Acabou de dezir isto i morriu-se – i ls filhos fúrun muito felizes porque bibírun siempre an buona armandade, ajudando-se siempre uns als outros; i cumo nun houbo fuorças que ls zouníssen, tamien nunca houbo fuorças que ls bencíssen.
Trindade Coelho
Antonho Lobron · 04/11/2007
Yá atrasada mas antes de ampeçar a ler la berson de l probessor, eiquei bai
Parábola de las siete brimes
Era ua beç un pai que tenie siete filhos. Quando staba para se morrier, chamou todos ls siete i dixo-ls assi:
- Filhos, yá sei que nun puodo demorar muito; mas antes de me morrier quiero que cada un de bós me bá bescar ua brime seca e ma traia eiqui.
- you tamien? - percurou l mais nuobico, que só tenie quatro anhos. L mais bielho tenie binte i cinco i era un rapaç muito refuorçado i l mais baliente de la freguesie.
- Tu tamien - respondeu l pai al mais nuobo.
Salíram ls siete filhos; i daí a cachico tornaran a benir, traiendo cada un la sue brime seca.
L pai pegou na brime que trouxe l filho mais bielho i antregou-lo al mais nuobico, dezindo-le:
- Scacha essa brime.
L pequeinho scachou la brime i nun le custou nada a scachar.
Apuis, l pai antregou outra al miesmo filho mais nuobico i dixo-le:
- Agora scacha tamien essa.
L pequeinho scachou-la; i scachou, ua a ua, todos las outras, que l pai le foi antregando, i nun le custou nada scacha-las todas. Scachado la última, l pai dixo outra beç als filhos:
- Agora ide por outra brime e traei-ma.
Ls filhos tornaran a salir, i daí a cachico staban outra beç al pé de l pai, cada un cun sue brime.
- Agora dai-mas acá - dixo l pai.
I de las brimes todos feç un feixe, atando-las cun un bancielho. I, buoltando-se pa l filho mais bielho, dixo-le assi:
- Toma este feixe! Scacha-lo!
L filho metiu quanta fuorça tenie, mas nun fui capaç de scachar l feixe.
- Nun podes? - perguntou el al filho.
- No, miu pai, nun puodo.
- I algun de bós yé capaç de l scachar? Spurmentai.
Nade fui capaç de l scachar, nien dous a par, nien três, nien todos a par.
L pai dixo-ls anton:
- Mius filhos, l mais pequeinho de bós scachou sien le custar nada todos las brimes, anquanto las scachou ua por ua; i l mais bielho de bós nun puode scacha-las todas a pares; nien bós, todos a pares, fostes capazes de scachar l feixe. Puis bien, lhembrai-bos disto i de l que bos bou dezir: anquanto bós stubirades todos ounidos cumo armanos que sois, naide zumbará de bós, nien bos fará mal, ou bancerá. Mas lhougo que bos aparteis, ou reine antre bós la zounião, fácele sereis bencidos.
Acabou de dezir esto i morriu - i ls filhos furan mui felizes porque bibíran siempre un buona armandade ayudando-se siempre uns als outros; i como nun houbo fuorças que ls zounissen, tamien nunca houbo fuorças que ls bancíssen.