SENDIM EM LINHA SENDIN
← Diç que…

Histórias e Landainas

Tiu de la Marra · 27 de outubre de 2006

Bounos dies,

Un bin haja a Tiu António Passareiro, tal como ele muitos de nós, também nos encontramos longe da nossa terra mãe. Julgo que este tema, servirá para perpetuar o que os Sendinesês são realmente.  Histórias e Landainas , certamente que todos as passamos ao longo da nossa vida. Se cada um de nós contribuir nem que seja com uma, poderemos construir aqui um arquivo vivo da nossa terra e das nossas gentes. Não deixem morrer o que de melhor temos em Sendim. As suas gentes!!

Todos nós temos histórias, umas mais importantes que outras, mas que de uma forma ou outra nos marcaram na nossa vida.

Bun boume a deixar de landainas, eiqui bai la mi historieta, teni you pra ai uns 18 anhos, e stabamos nel di dels entrocamentos, (quien nul´s fizo?). Stabamos plas lhados del antigo matadouro la pulas 3 ou 4 de la manhana, a Dius que abiamos de puner un chupão (daqulhes de lata) nel meio de la rue, bota a puxar a el.. e puxa e num puxa.. estaba preso nuns talabacos.. um rugido mui grande..alerta! sal un tiu de ciroulas na mano (debi estar na cagadeira) – A sus bardinos – al quel de rei!   … nun teneides mais nada pa puner na rue!!! E nós a patas para que   quiro!! Buta a scapar dalli!!

Esta é uma das que eu tenho para contar! Actualmente os “entrocamentos” encontram-se numa fase de desaparecer, eu posso dizer que os fiz durante 9/10 anos. Temos de manter as nossas tradições. É uma da maneiras de Sendim nunca desaparecer! Deixo aqui o desafio para deixar aqui as vossas Histórias.

Fernando Xastre

783 besitas ne l sítio de anton


47 repuostas

gabilan 27 de outubre de 2006

Bounas Praça... Pois a mim lembra-me que ua beç nels antruncamientos, andibemos ai uns binte toda la nuite a traer carroças de todo el termo para ampie de las eiras onde hoije se faç la fiesta, am pie del ciclo. ajuntemos ende uã duzia deilhas.

Outra que tu tamin partecipeste fui quando iban ls mius praças a jurar, anchemos el adro de la igreija de basos de flores, e inda por riba traemos roupa anterior de ua tie, que quedou muito anrabiada.

habie ua tie de camino das binhas que todos els anhos era sacrificada. Bem haja essa senhora.

francisco 27 de outubre de 2006

Em mirandés será Lhonas e Landainas: embora en sendinés eu nu saba se eixiste essa palabra, lhona eixiste mas num ye cul segnificado que ten aqui.

Buno Pedro quando you screbi las cuntas qe oubi los talhos del Baíunco ,diç que podi criar una janela qun tema "cuntas que me contoran," i you acrecento "cuntas que me contoran e que me passorón".

Dentro deste you podi screbir un lhibro: "Celoubra dela Manga del Balho Baixo quando andaba yerbas con mi bó", "El dei que tiu Mendonça mansinou a contar al para trás no mesmo sitio", "las tornas que anpuni en riba de la pounte de las lagas", "la scarabanada de la fachaz", " la purmeira vinha que arei you solo qun naide a lça borda", El die d´antroncamentos que la canpana del cemitério num se secachou por sourte", " la nuite d`antrocamentos en que diç loutra num cumprei una pistola mas eide la comprar" lhonas "dir a cerejas a moranganos con Dabide que por vezes aparece por qui" "el di que sachemos una placa anteira a nius", "el die que prendi las mulas a un posto e fui me a nadar pal barreiro", "el miu primeiro die dir a scoula" el die de la surte ", "la ti de camino de las binhas que quedaba sin els sous brincos de princesa era ti Franca da mai de Jaime - "you el mios brincos de princesa que mels rouboran"", outra lhona desse die "cul famaoso guarda oitenta e dous de fonte aldé"..

E outras que agora num lhembro....

Abraços zé mialito

david 1 de nobembre de 2006

Pois é Zé, tu de mim deves ter muitas histórias para contar. De certeza que sim. Como dizia o outro podia-nos dar para pior. Olha quando levamos os passáros para a sala de aula a professora ainda nos sacudiu as moscas do corpo ou não? É que já não me lembro. Não digas a do tomé a partir da terceira classe. Um abraço para todos.

david 1 de nobembre de 2006

Fernando ainda te lembras quando te passamos as guindilhas na boca?
De certeza que não te esqueceste pois foi uma zanga...
Já agora ainda gostava de saber com quem estava quando em pleno Inverno fomos andar em cima do gelo no barreiro, partiu-se e caimos para dentro da água, que gelo... lembro-me bem... Zé estavas dessa vez?

2giga 1 de nobembre de 2006

ehehe

Storias i lendainas hai-las bunas. You i fernando tenemos mais de un ciento.
Ua beç por esta altura de l anho, ya habie castanhas, stabamos a la spera de l prossor na scuola, a la puorta de la sala. Nun sei que se passou que nun habie maneira de benir i cumo bieno tarde, quedemos nós tamin a fazer un cachico de seron antes d´antrar. Classe de geografie. Pos fernando bira-se para todos i diç: "Antes d´antrar pa la sala, inda bou a quemer ua castanha". Scusado será dezir que fomos todos curridos a faltas. Azar, mas esta frase quedou.

Outra beç pa san Paulo, andubirun a tirus a nós.

Ua beç cun zé, ibamos a ajudar la missa la nuite de missa de l galho, you era la purmeira beç que iba a ajudar la missa tan tarde, porque de las outras bezes iba simpre pul die. Diz-me assie Zé anquanto mos purparabamos: "à Pedro, tu mira a ber se nun te deixas drumir, que a mie ua beç passou-me eigual." Fui lougo a cacharuolo a tomar 50 cafés, nó, mintira. Aguantei bien toda la missa i a la fin l Sr. Padre Chico inda mos deu 50 mil reis.

Ala, pa la proxima scribo outras. Abraços

Pedro

francisco 1 de nobembre de 2006

Ora boalá....

No essa del Tomé fui a partir de la segunda classe tu sabes bien que fui verdade, mas num era para countar. Mas l´aluno que you coneci que passou de la terceira pal primeiro anho só podis ser tu, quin mais! Nu gelo num stube oubi contar. La dels paixáros dau para you num antrar mais na scoula cola bergonha, adepuis no fin en beç de 5 el caistio fui un 4, la prossora de Stória del terceiro anho ancarregou-se de fazer las countas. I el caso stube cunplicado paixáros a bolar salidos del ninho andrento de la sala, que saliran del miu porta-lapse.

Mas las mais fuertes fui you e tu a moraganos nas huertas del Grajo e Santa Marina tu a comer i you so ampalpaba fulhas e moraganos verdes i tu bota a comer.

Las miligranas de ti grabila sofrin tols anhos, e adepuis ainda habi taurada lembraste cun quin? Mas num cuntes!

Mas para moranganos tenis tática, fuste capaç de roubar el morangano mais balinte que you bi até hoje, el de tiu paxareiro. Tola tarde a mirar pare el, fumos a la trindade, benimos mas a la benida gazpieste-ló i cula rue chena de gente.

I you e tu e els nussos sócios, en riba de la cergeira de tiu menistro i el anbaixo, i tu cula boca chena a rir, you a dezir calha-té, se no bamos las a pagar bien caras.
Mas se fusse a cuntar el tiempo de scoula las abenturas tus, quando angolhiste la moneda, quando te acertou Jesé Peixareiro cula la piedra no ulho, e aquelha quando deziste pala prossora Lúcia - "a abó ansina-me esta counta", - buno yá chega.

Essa cuntio Pedro fui bien berdade, you teni mido qe se te fundi-se ua "lhampada" e abiseite como a mi yá me teni passado el mesmo, num queri que te passa-se a ti... Ainda ter lembras daquelhá "peç cai turistas", e quando rumpimos el talhos de la carreira de Atilío, buno la causa tamin stube séria.
Agora tengo que fazer algo e la manhanã passase-me nistante.

Abraços para todos

Recordar é viver.

Zé Mialito

francisco 1 de nobembre de 2006

Essa de la gindilha fui verdade e la de la fita-cola, lembraste, nunca fui capaç de star calhado, i ainda assi me conserbo....

2giga 1 de nobembre de 2006

ye berdade. que cambada braba. Naide pegaba an nós. La de ls talhos de la carreira de Atilio fui berdade. Inda me lembro cumo agora, speteste-le ua dentada que arrinqueste todo i apuis you a tirar la sponja i a zimbrar culha als cachicos pul aire. Cumo solo me biu a mie paguei-las. ehehe, ca boubos.

I na scuola quando me çfendies de Ginjo? You ya tenie ua bena poetica i cantaba assie:

Jingeta caganeta
Jinjada limundada

bota, el a correr atras de mie i a bater-me i quanto mais me batie mais you cantaba. Apuis tu alha me çfendies. Buns tiempos....

I quando cantabamos Senhor Dius na carreira de miranda para sendin? ah mai ah mai...

Passareiro 1 de nobembre de 2006

pois bos bem falais da escola do vosso tempo mas esta num a conheceis
parla e pega o papagaio
cacareija a galinha
o tenro pombo a rolha
geme a rola enuncentinha
se soubais o resto dos versos agradecia que os escrevesseis
Landainas em sendim´é o que à de mais
ate à procima

francisco 7 de nobembre de 2006

Buno pareçe que se bos acaboran las countas num teneis mais para countar, you cuntaba mas anbergonome ser so you a countar. Tamin lansinaba a Antonho Peixareiro ls bersos mas nunca ls oubi. No nusso timpo jogabase a binte e um binte dous e la belharda e a la tinha e a arranaca nabiça no prado de tiu Manel Luziu nas Ouritas.

Abraços

zé mialito

amadeu 13 de nobembre de 2006

Ua beç, tenerie you ls mius uito ou nuobe anhos, andaba a lebar tierra, que era meio stierco meio tierra, pa l Boubielho. Andaba cun miu armano Abel que tenie mais quatro anhos i lebábamos l stierco a sacas nua burra que teniemos i era mui spantada. Haberá, portanto, uns quarenta i cinco anhos ou mais.
Era eimbierno i l camino staba cheno de tolheiros i bielhas i mal se podie passar. A cierta beç, al passar cula burra eilhi acerca de Lapo de Marielha, la burra, para se zbiar dua poça d'auga, puso un pie an falso i rodou pul barranco de l camino al para baixo i fui a tener a ua binha que nesse tiempo era de senhor padre Alfredo.
Nós, a boziar, ai que se matou la burra!, i a rodar tamien pul barranco pa la sacar. Culas manos angaranhidas alhá le tiremos-le ls sacos i bimos-mos mal pa la sacar. Alhá quedórun sacos i stierco i la burra nun quedou cumo por milagre.
Quando cheguemos an pie de miu pai sien stierco i sien sacos - el andaba a fazer pardones para poner oulibeiras i a abrir gábias - nun mos deixou ir a buscar mais sacadas de stierco. I las oulibeiras que remédio tubírun senó medrar. Bonda mirar agora para eilhas que ye un regalo. Inda hai dies me dezírun que stan abangadas culas azeitunas.
De bien borras se fazie un quartilho d'azeite!
Amadeu

Tiu de la Marra outor 14 de nobembre de 2006

A tortilha de cebola

Esta história não aconteceu a muito, aconteceu exactamente no dia de ontem. Estava eu a chegar a casa após mais um dia de trabalho e comecei a pensar no que fazer para jantar. Pensa que não pensa, e volta a pensar, nada surgia. O telemóvel toca, era de casa e então eu aproveitei “ – O que há para jantar?”, responderam do outro lado “- sopa de grabanços e tortilha de cebola”. Logo comecei a sentir o cheiro e o sabor da sopa e do tortilha de cebola na boca… Os sabores e os cheiros da comida da nossa mãe, nunca se esquecem e são sempre os melhores! São estes sabores e saberes que nunca podemos deixar perder, pelo menos na nossa mente. Recordou-me ainda que já algum tempo que não respiro os cheiros nem saboreio os sabores de Sendim.

PS. O jantar foi tortilha de cebola, mas não soube da mesma maneira que a minha mãe faz.

francisco 16 de nobembre de 2006

Bou a countar ua stória passada no mesmo cachico que lá que countou tiu Amadeu. Haberá parende quinze anhos mi mai mandou-me a bimar la binha de Recobeilho. You sali lhougo pola manhana, mas la muala yá era bilha e manhosa, miraba al para trás simpre que num queri algu causa come se fala-se. Como sali parende a las cinco de la manhana acabei la binha cedo, parende a las diz . Dixe acá para mi ainda arraba aquel cahico d´anriba de las penhas na Marilha, como num ye mui lhonge nim desunhi la mula, fui andando col arrado pol sulo.
Mal elha passou pola caroça yá me bi mal pala fazer andar para lhantre, pare-lha el trabalho tenie que acabar por alhi, i you queri trabalhar mais. Buno bi-me mal para anponer la torna na outra binha porque a bimar arraba-se pol balado mas aquilha teni balado a toda la moda i al fin num tenie nenhun, tube de anponer ua torna, mas assi todo fui capaz d´acabar yá tarde, mas l pior ainda stabá para benir.
Tube que bulber un cachico atrás a la binha de tiu Antonho Bareira, desunhi-lá e pus-lá a la caroça, cargei l´arrado, quando me bau a subir bota-se a scatrapulhar a las quatro patas, mas num fui mui longe a l´ancruzilhada del camino d la Fragosa parende cinquenta metro alha estaba elha culgada dum paredão caroça na binha i mula spindurada agarrada a uns zambunhos. Andei mais de ua hora para tirar d´alhi la mula, carroça e arrado, yá nim ua alma staba para alhi. L resultado la mula num tube nada la caroça ampenou-se l´arado quedou dereito porque era todo de feirro, e you quedei cola piel sudada e só almurcei a ls dues de la tarde.

Abraços para todos

José Manuel Carção Angélico

amadeu 3 de deziembre de 2006

Ua beç, era tiempo de sementeira i miu pai tenie ua tierra al tércio acontra Prado Gaton, algo an zlado de Peinhas Negras. Lebemos l carro de las mulas cul grano de sembradura i ls aparatos todos an riba. Mas solo al chegar a la tierra miu pai çcubriu que se habie squecido de l jugo de arar. Ende dixo-le a miu armano i a mi, que tenerie uns seis ou siete anhos:
- Bá, ide a cada a cabalho na burra i traieis l jugo de arar delantre. Ide nun pie i beni noutro.
Alhá fumus, chenos de miedo. A cada cacho botábamos la burra a scatrapulhar i nistante cheguemos a casa i bolbimos. Al star a querer chegar a la tierra adonde staba miu pai, bemos benir a modo uns perros por un prado al para baixo. Éran dous grandes i dous pequeinhos. Miu armano parou la burra mui calhado. Ls animales saltórun la parede de l prado pa l camino i parórun-se todos un cacho a mirar para nós, culas oureilhas mui guichas. Apuis, cumo se nada fura cun eilhes, saltórun outra beç la parede pa l outro lado i cuntinórun por aqueiles prados abaixo, acontra l termo de Atanor.
Solo passado un cacho, miu armano, me dixo:
-Sabes l que éran? Éran lobos. Nien sei cumo la burra nun se mos spantou.
Fúrun ls purmeiros lobos que you bi, i solo me dei de cuonta a puis de miu armano me dezir.
Amadeu

francisco 5 de deziembre de 2006

Bau hoije a cuntar ua cunta que mete ua pessona, que para mi, i para Amadeu, para Carlos, i para outros claro, dira algo el nusso tio Eiduardo Bandarra. Pessona de paucas palabras e cun eilevado sentido aumor, cun furte personalidade e caracteristicas únicas, ua delhas era, mas habi mais, num podie ber alho, e muito menos quemer chica ou algo que tubisse alho, ua beç un cacho de marrana assado na nua bendima nussa, bolau parende mais de binte metros assi que le cheirrou que tenie alho, abi ua splicason para esso ua beç quando era moço temperoron la quemidada cum cebulhetas de las binhas i l biu-se mal cun eilhas.
Mas num ye por esso que bau a falar dele, ambora falte mui pouco timpo para fazer binte anhos que mus deixou de fazer rir, nunca me squecerei dele, i está counta ajuda a que ele continue bibo em mi memória.
Deveria tener parende doze anhos miu abó mandou-me a guardar l´auga al bergel. Anbora muita gente pense que alhi aí muita auga mas la maiori dls poços num mana nada, ls poços son chenos cula auga del balhe, i el nusso, que tamin era dele num era execion. Nessa nuite alhá bou you mui cedo camino abaixo a guardar l´auga, quando entro na rudeira a la borda del poço beio un bulto stendido na suda, i iá l teni sentido ls mius passos i me tenie conhecido, i anpeça l, anda cá "anxalmado" dues ou três bezes, you mal oubo num precisei de bara para me sacudir, toca a correr al para trás cul cagefe cheguei als tanques, quando penso mirra quin abi de ser, yá me la pregou l "anxalmado", a agarrei e fui por longe alhá l bi sentado na suda a chorar cula risa, i you adepuis anchi-ló de "anxalmado" i l bota a rir sin dezir nada, ainda me gozou algun tiempo cun esta cunta.

zé mialito

2giga 10 de deziembre de 2006

Ua beç fui-me cun miu pai pa ua tierra pals lhados de ls pinheiros de trabanca, andaba la segadeira a segar ls pans i la nuossa beç calhaba pur la nuite. De rapazes stabamos: you, un primo miu i Carlos Xabil. Ya era parende meia nuite i inda nun era la nuossa beç. Fartos de star alhá, scapemos camino alantre, pul meio de la nuite, nun se bie nada, nada mismo nada. A la frente de ls uolhos solo se bie negro. Benimos anton pul camino de lhaguona tremola caras a la staçon.

Al chegar quaije a la staçon oubimos ouliar, pensabamos que era l lhobo, ai mai que miedo...

I nun paraba de ouliar, cada beç mais acierca de nós, mas nun sabimos de que lhado benie, se de riba, se de baixo...

Anton cul miedo, scundimo-nos na baleta de l camino, tapados pulas silbas i pulas yerbas, mui amarradicos a ber se nun mos bie. Nesto passa mui de relampeiro un perro de pastor a currer i nun mus biu... ahu ahu, ahu ahu...

Aspremos un cachico i parcendo que ya se scapaba, tornemos al camino. Carai, nun fumos mancos a tornar pa la baleta que l perro tornou para traç.

Desta beç benie mirando pal lhado onde nós stabamos i quando mos biu, à perro de ls diabos, spantou-se d´ua maneira que se scamugiu. eheheh

Nun sei quin tubo mais miedo. Se nós se l perro.

Ala, tornemos para casa nistante i pronto. Fui un susto...

Abraços

gaiteiro 8 de febreiro de 2007

ba hoije bou bos a cuntar uma!
Quando era rapazote nal berano de cada anho nos todos teniamos algo onde nos entreter uns na serração de tiu patinha, outros empresa tiu falecido michelim e outros na oficina dals ablinos eram onde la maiori andaba quando antrabamos de férias!
Esso era uma mocidade dals mais guichos que habie na epoca, quando chegaba la hora de despegar pareci furmigas a ir para al furmigueiro! esse lhugar era onde la maior piscina de sendin »al barreiro« solo bisto!
anbezuntabanos todos cum barros, teni um lhugar bim alto que yera pra al mais desanborgonhados saltabam dalhi pra l´auga!
Mas era algo de fenomenal! eramos uns machotes balintes
A dies pus me a pensar e al domingo que iamos tão guapos, repeinados, lhabadicos e a cheirar bin a la missa, mal esta acababa toda la tarde para alha a cagarmonos de barro!
outra beç na parte mais alto dal barreiro um atirrou-se d´alha, la se tirou al medo de las alturas e atirou-se quando mergulhou na auga, tube azar foi na parte menos fundo quedou anterado no barro cu la cabeça e las manos e al pies fora d´auga! que fartote de riza!
e maçanica mais nubo, a mergulhar pareci um rana! balinte balinte bi you cu als mieus oulhos al falecido paco al que morreu an bragança al pie de la estaçon! dius o tenga em descanso, era buno! esse quedamos todos de boca abberta era lo nusso idolo a mergulhar p´la auga de ca de cima do alto! nu teniamos palavras madabasse para auga como se fosse al rei dals mares e lhagonas mergulhaba e lhogo de seguida de baixo de auga pareci um torpedo!
Al mais guapo iera la movimentaçon nu ar antes de antrar na auga pareci un sonho a ber esse rapaç!
ba para min sta na hora de la merenda
um abraço a todo
anrique gueiteiro

manel 8 de febreiro de 2007

pus antão miu caro anique, bun prubeito. mira ,apuis de ler la tu rubrica muitas cauzas me passoran puls miolhos, e nun sabes tu cumo me gusta a mie lembrarme dessas abeturas todas que mus fazim vivir a 30 a l ora .mas se furamos a cumentar todo esso, num parabamos tan debrebe que tamin abi que falar nels antrocamientos, l 21 22, la barra manteiga, l speto, l uma da mula, las scundidas e tantos outros que nun bou agora dezilos todos porque sno cansome de screber, mas uma cauza ie cirta; naqueilha altura quando mus ajuntabamos uma cambada deilhes, cun nada que tenimos nas manos, fazimos este mundo e inda mais um cachico de lautru. pus aora tamin ia me bou que ia são horas de me deitar. bunas nuites a todos e muita salude (crroco)

gaiteiro 9 de febreiro de 2007

Bunos dies
olha manel bai outra de la mies cuntas real!
quando yera ganapo! scubri algo de siantifico! e sabies al que era!? bou vos a dezir quando comia ..... bá, ya bos stais a rir! a ber ainda nu cuntei lha lhona, yé beridica pudeis perguntar al do mieu timpo! ia you dezindo comia castanhas, aqueilha que miu pai traia para casa, nu sei o que teniam mas yera tão bunas que me arregalaba todo!
E quanto mas comi mas queri!
Prunto e qual yera al fenomono, essa daba cada buolta a la tripa! quando andubia a beilar los palos nos ansaios, bara manteiga e ou arranca nabiça!
As beç num aguntaba teni que largar, mas finico sim naide dar cunta! al cheirico era tão furte, que descunjuntabas todos! até um beç nos ensaios dos pauliteiros strampalhou-se todo naide aguntaba, al mestre ansaiador nesse die ya nos teni p´los cabelos!!!!
E you serio que nim una coruja, como naide fusse comigo! aspuis scubriram foi um farto-te de rir! mas até alha abi simpre um que era acusado!!!

Bá um abraço para todos
yeu mais por la tarde bou pra al nusso sendin
a la cena ti julia ya sta a la mi çpera!
dius bos dé a todos un buno fin de semana e buna poda pra la parreira dar buno bino!
Anrique gueiteiro

manel 23 de febreiro de 2007

salude praça, stas balinte? ya faziste la poda toda ou quei?
pus tu nun oubes, sla poda stà bin so apuis ye que bai a ber s dà bunas ubas.
a mye tamin me lembran muitas dessas,ua bez ,inda yeu era garuticu,quando andaban a fazer la casa nuba da ti grabiela, inda so staba en blocos sin purtas nin janilhas, ibamos para alha morar ua cambada deilhes até cun dye apareciu alha tiu ze grande a buziar dua maneira tal que so lembro de me borrar todo a correr l curral al para baicho cul mido que mos metiu.
manel

almendra 24 de febreiro de 2007

Querien quedar cun cacho de las eiras, you cumo presidente de la junta nun deixei. Sabeis l que me acunteciu? Chamóran-me todos ls nomes, até azeiteiro. Nesse tiempo nin habie brasileiras por énde. Mas en todas las eileiçones nun me deixában falar. Tenien miedo. Pus parece que registóran las eiras i quieran-las.
Estas son stórias berdadeiras.
Cun la Dega fazíren trinta pur ua linha, pus agora que quiero fazer algo só nun me mátan purque se ambergónhan. Mas que ténen gana ténen.
I la AZATS? cuidais que deixan fazer algo?
You nun sou de ls lhebar a "Nova York". Mas eilhes bán.

francisco 25 de febreiro de 2007

Não havia de ser neste tema, mas como é para questionar o Prof. Almendra acerca das afirmações acima, vou faze-lo aqui depois se entenderem retira-lo para outro tema façam-no.
O senhor professor faz muitas afirmações que alguns têm algo contra ele, muitas vezes faz insinuações que têm destinatários, mas nunca ninguém veio contestar, e eu parto do princípio que quem cala consente. Mas muitas das vezes não sei quem são esses destinatários. Como tal gostava de saber, e como eu haverá muitos.
No que me diz respeito, penso que devemos valorizar tudo o que por bem é feito na nossa terra. Assim como o que é feito pela região, porque Sendim isoladamente têm o valor que têm. O que é feito, seja por pessoas que gostamos mais ou menos, desde que seja para o bem comum é sempre bem feito.
Eu acho que seja a partir deste Blog, seja a partir de outro qualquer meio, devemos partir para o esclarecimento das coisas, porque se não, vamos viver sempre numa situação de desconfiança como a que nos encontramos a viver neste momento.
Em épocas de excesso de recursos a desconfiança até pode ser abafada, porque o dinheiro tudo paga, em épocas baixas, tudo bem ao de cima, e aí todos se apercebem da podridão.
Em meu entender, tanto quem é criticado como quem critica têm sempre alguma razão, porque quem é criticado não dá a conhecer todas as variáveis, e quem crítica não se preocupa pelas conhecer. Portanto deve haver moderação de opiniões de quem está avaliar alguma coisa, e deve haver a preocupação de esclarecer para quem têm responsabilidades, e o conflito muitas vezes surge desta falta de comunicações.
Em relação a AZATS não sei porque não se pode fazer nada, ou então eu estou muito a leste.

Um abraço

zé mialito

almendra 26 de febreiro de 2007

Sabes Zé, não há Tarrafal, mas há terrorismo mental.
Não quero ser preso ou morto.
É este o regime que temos.

francisco 27 de febreiro de 2007

El die que you daprendi a contar l´alrubês. Un die staba you na Manga de l Balhe Baixo bin a la borda de la recta d´Atanor, guardaba las moulas enquanto mi bó iba sfurancado ua tierra cruda que pertenci a ls Balantins Guerra(Bacilaus), a apanhar leitarigas pa ls cuchinos.

Nunca tenie passado tanta sede nun die nubrado de Primabera, nin agarrado tanto miedo por bias dua quelubra bien grande que tenie atrabessado l camino, onde las mulas andaben a paçer. La sede yá la tenie matado cun auga sacada cun a spécie de galrito feito cun ua saca i un palo, que dou para tirar auga de ua poça.

Até que apereciu tiu Chico Mendonça anriba d´un tractor. Abaixou-se perguntou-me se ya sabi contar. You andari na primeira ou segunda classe i anpeço a contar. I al para traz a que nun sós capaç? You nun era! Anton anpeça el: diç, noube, oito, siete, seis, cinco, quatro, três, dous, un. You daprendi, i l foi a la sue bida l camino al para baixo a pie, iri a ber algu trieira. Ben alpariba i pergunta-me, a que ya nun sabes countar? You cuntei sien m´anganhar como l me abi ansinado.
Adepuis cada beç quel bi, "bá counta l´alrobês" - inda hoije daprendo cul quando l beio, i será siempre l miu porsor de cuntas l´alrobês.

zé mialito

almendra 27 de febreiro de 2007

Ls Balentins Guerra nada tenien a ber cun tiu Bacislau. La tierra era de tiu Bacislau, que era meio de Atanor. Inda hoije ye la tapada de tiu Bacislau.
Inda me lhembra del tener, antes de fazeren la strada, na manga, ua curriça. Tamien un die apanhei ende un susto. Iba cun l burro a Teixeira i al passar salíran-me ls perros, cuidei que eran lhobos. Nunca tenie bisto perros tan grandes.

Zé Chico

francisco 27 de febreiro de 2007

Talbeç you eiqui sté anganhado! Mas la família de l Dr. Ernesto que ten la casa a la borda del semitério nun ye de la familia Guerra? I nun ten la alcunha de Bacilaus?

zé mialito

almendra 27 de febreiro de 2007

L Dr. Ernesto staba casado cun la filha de tiu Bacislau.
Dr. Ernesto nun era de la família dels Guerras.
You studei en Miranda, i iba a las 5 de la manhana culs trabalhadores de la barraige, i beni i inda iba a regar i a scabicar. Algus bezes, nun agarraba la camioneta, i cheguei a benir a pie de Miranda a Sendin. Cun la bolsa nua mano i l cabaç de la merenda noutra.
I als fins de semana, ala cun la mula i un burro russo, a anchir las alforjas de fuolha i de hierba.
Apuis de la bindima, ibamos a recebolhos, i fazimos raposeiros para ls outros dies.
Quando ampecei a dar scuola quedei luogo acá. Por esso sei todo tanto ou melhor que naide.
Inda hai quien se querga fazer mais antendido, mas solo se fur por ambeija.

almendra 27 de febreiro de 2007

La de la ambeija nun ye para tie que sós bun rapaç i sei que nun fazes nada cun anteçon de fazer ou dezir mal.

Un abraço

Zé Chico

Carlosferreira 28 de febreiro de 2007

Gostei muito de la cuonta de cuntar alrobés de Fracisco i ls recebolhos de ls raposeiros de Zé Chico, fazírun-me auga na boca. Por esso deixo-bos aqui ua pequeinha passaige dun libro miu, inda por eiditar "Antonho Trucal" que fala de raposeiros... nien d'aperpósito...

"La binha de l Rechano era siempre la purmeira que Antonho Trucal podaba. Ls centenos que tenien sembrado pa las arribas yá berdegában i, assi tan a la borda de l riu, nunca se tenie oubido amentar an queimas, por esso ye que la poda cedo pali aprobaba to ls anhos. Quando podaba aqueilha binha achaba siempre un raposeiro chenico de recebolhos fresquitos i reluzientes cumo se fúran acabados d’apanhar. Cousas de Fracisco, l sou garoto más bielho. Na bindima Fracisco fazie siempre eigual: daba quatro sachadas i amanhaba culas manos a modo ua poçaquica; apuis acamaba uas çfróncias de scoba ne l fondo i acobrie-las cun fuolhas i fenascos secos; anchie l raposeiro cun recebolhos i fazie po riba ua cabanhuola cun bides i lhascas de piçarra; ne l fin acobelhaba todo cun tierra, deixando solo ua gateira tapada cua lánchina. Las cepas al redror amonaba-las cun ua bide, pa que apuis, quando fusse culas mulas pali, achasse l sou tesouro a la purmeira mirada. Fracequito, antre ls Santos i l Natal, gustaba d’ir culas béstias pa l Rechano."

Abraços, salude i raposeiros chenos.

almendra 28 de febreiro de 2007

Para muitos estas stórias parecen pantominas, mas nun son. Esto ten muito balor antropológico. Puode studar-se muito de la bida i de ls questumes de un puobo.
Ls raposeiros fazimo-los tamien nas paredes i quando iban alguns que inda nun sabien desso, era para nós ua cousa mui amportante.
Cumo mi bó era panadeira ia stabamos aquestumados a quemer pan trio. La maior parte lhebaba pan centeno i mais nada. L pan cun recebolhos até sabie a almendras. You muitas bezes trocaba l pan trio culs outros, para mie centeno até me sabie melhor, cousas de garotos.

Abraços i salude a todos

Carlosferreira 28 de febreiro de 2007

Zé Chico,
Hás-de cumbenir comigo, que l sabor a almendras, dás-lo tu a porbar als outros e outras, por esso nun debes saber cumpletamente a que sabe. Agora you si, sabor a almendras sei de l que falo: stou casado cun ua Almendra, por esso l sabor... sei-lo de cor...

You gusto d'atentar-te... abraços

almendra 28 de febreiro de 2007

He he he. Bien falado.
Mas you ampreguei esse dito purque ye l que se diç, nó por ser l miu nome.
Mas quedo cuntento que gustes de "almendras", nin todos tenen la surte de las achar tan buonas.
Dius dê muita suorte a quin las ajudou a criar tan buonas.

Un abraço

Zé Chico

gaiteiro 28 de febreiro de 2007

bá ai muitos que no se derum cunta que cada fracçon tenes su tema aqui yé d lhonas ou landainas!!
mas bou a cuntar outra de las mis ablidades na tropa! ieu staba num grupo para dar um curso rapazes graduados cumo capitães, alferes, 1ºsargentos e 2ºsargentos! staba ieu nu meio duna ancosta cu als miu rapaçs e staba a ansenhar-le al ue iera al punto mais amportante de una amboscada, desde de la preparaçon de caixa de area que representam la açones que bamos a realizar ate al momento de l´acção! stabam todos atentos e ampenhados quando chegou al momento mas amportante de l´acção! birei-ma para eilhes e diçe-lhe duas ou tres beç "rapaçs amarai-bos agora" queram todos a mirar para mi el al mai graduado del curso iera un capitão birou-se para mi que no antendeu porquei amarar no teniam cordas para se atar uns aos outros! quedei scacholado! pus an portugues amarar yé abaixar-se ou agachar!!.... fui um fartote de rir num bos cunto
ba bunas tardes para todos

manel 28 de febreiro de 2007

buna gaiteiro essa stubo furte. yau tamin ia tube dessas, bou a puner ua.
la mi mulher nun ye de sendim nin dla zona (puis so dzi que nos falamos spanhol) mas buno; l prumeiro anho que fui a sendim staba an casa cun mi mai afazer algo cuado nesto, mi mai dale um taxo cun auga a la mi mulher e diz-le; bai l arramar pa la rue!
elha quedace cul taxo na mano a mirar para mie e qiz-me; o què que faço com isto?
tu nun oubes yeu farteime de rir.

salude atodos e botai outras.

manel;

francisco 1 de márcio de 2007

Destas que passaron a Manel i Anrique yá abin de tener passado a todos. I mi tamin passoren tanto culas palabras "amarrai-bos i arramar", i tamin co las palabras atirar culhas(atirar com elas) i tapadeira i outras que nun me lhembra agora.
You nun sabi como se chamaba la tapadeira de la panela até que nun salir de Sendin, en casa, ou dezin que era la tapadeira ou la coberteira.
Un di you staba you en Tomar, i bebi na casa de ls studantes, satabamos alhá quatro rapazes, you transmontano, dous ribatejanos i un Madeirense, i quatro ou cinco rapazas, ua era serana, e las outras todas Lisboetas. Fazimos la cena, la maiori de les dies todos juntos. Un die, i porque you nu sabi que la tapadeira en Portués era un "Testo", digo para ua rapaza de les lados de Lisbaua, bá da-me la tapadeira, i diç eilha ando a la procura de l que me pides, mas nu ancontro nada desso.
Claro l resultado foi risa. Mas you quando andube poli fiç un dicionário de traduçones Madeirense, esse mui anteressante. Cun de les ribatejano joga al "me" "te" "se" - el dezi o me avó, o te livro, mas era bun rapaç.

Abraço

zé mialito

Ana Maria F 1 de márcio de 2007

O outro dia Zé (Zé Mialito) falaste de tiu Chico Mendonça. Penso que deve ser o irmão da minha tia Virtude Mendonça Fernandes (mie Tia Bertude) casada com meu tio Justiliano, irmão da minha mãe.
Estes meus tios viveram por volta de trinta anos em França, em Auch, que também conheces, Zé, na medida em que é lá que reside ainda o teu pai...
Desde há uns anos para cá, meus tios decidiram voltar para Sendim mas nunca esquecerei, por banal que possa parecer, o problema que um dia, mais ou menos por volta de 1974, teve a minha tia Birtude; problema devido a um conhecimento ainda insuficiente da língua francesa, perfeitamente compreensível, que a atormentou bastante no entanto durante alguns dias.
Houve um vizinho francês que lhe fez a seguinte pergunta: “Madame Fernandes, est-ce que vous auriez par hasard une peau de chamois à me prêter?” A minha tia, apesar de não entender muito bem o conteúdo exacto da pergunta, respondeu pela afirmativa. “Oui!” deve ela ter dito, de maneira algo evasiva no entanto... Mas começou a pensar: “Loubado seia Dius! Mas que piele de chez moi, de mie casa, quier esse tiu? Nun stará a fazer caçuada de mi?”...
O certo é que durante algum tempo andou bastante atormentada sem saber como devia reagir com o tal vizinho e se podia ou não ter confiança nele; até descobrir o que era afinal a tal “peau de chamois”: literalmente, pele de cabra montês de cor amarelo-claro; vulgarmente chamada em português “pele de camurça”, correntemente utilizada em França para limpar e abrilhantar objectos metálicos e até de ouro ou prata.
Podeis crer que à minha tia nunca se esqueceram as palavras “peau de chamois” que ela confundiu com alguma “pele de chez moi”, alguma pele que possivelmente podia ter “em casa dela”... Só faltava saber qual era essa pele!
Ultimamente, em Outubro quando estive em Sendim e que falei com ela, fiquei contentíssima por saber que se tinha inscrito e que assistia às aulas para um dia destes, se tudo correr bem, chegar a ter mais que aquilo que tinha quando, depois de ter casado e com vinte e poucos anos, foi para a França com apenas a 3ª classe.
No entanto, podeis crer que se andais à procura de alguém com quem aprender a falar francês e também sendinês ou Português de Lisboa, na medida em que também chegou a trabalhar lá como criada antes de ir para a França, contai com ela.
Outra coisa que também vale a pena saber: é uma Sendinesa, certamente de pura gema, que também não tem “papas na língua”. Viva as Sendinesas!

francisco 1 de márcio de 2007

Sim, tiu Chico é irmão da sua tia Virtude. Historias com os imigrantes deve ser coisa que não falta, e palavras formadas com as três línguas, Portuguesa Mirandesa e Francesa há muitas.
Já que falou na terra onde o meu pai e os seus pais residem, a maravilhosa village de Auch, há uma palavra que meu pai usa que é nome da fábrica de telha que lhe deu trabalho quando ele chegou a França, deu também trabalho aos seus pais e os seus tios e aos meus tios, e a muitos Sendineses e Portugueses, fabrica que hoje já não existe que fechou por volta de 1985, era a beira do Rio Gers e você devia ter conhecido.
O meu pai chama-lhe Atolaria, mas este nome deve ser feito pelas três línguas, como há muitos assim, uma confusão de línguas!

zé mialito

gaiteiro 1 de márcio de 2007

bunas tardes olhaide! bós pensaides que ser militar yé buno! yeu para quim me conheçe bim stub na frança e quando beni para aca! yeu num aprendi portuês mas sim sendines! quando chegou al die de me incorporar para ir a comprir al miu deber civico cumo cidadon! bós digo yeu ira al unico de tras os montes! puis eram todos de lisboa e porto! cumo era de la area B- ciantificos tecnologico (electrotecnia). quando chegaba la hura de cumer! habies dies que se lamentavam e porquei perguntais bós......
uns porque l´almoço ira feijão frade! e ieu quedei calhado para num dezir nad a e pronto labamos comer feijones frades, debe saber mesmo mal quando bi que era chicharos! a bentas de burros chicharos tão bunos cun azeite...... aspuis um die a la nuite na hora de la cena todos se lamentavam por cousa de la cena ser cum grão de bico mais uma beç gaiteiro schacolado por num saber al que iera! garbanços ai comi tão bim estabam tão ben feitos aí.......
stais a ber al que passa um homen!!!! bos pansais que la bida yé façil!! ba bunas tardes a todos...
Anrique gaiteiro

Carlosferreira 1 de márcio de 2007

You tamien tengo ua lhona dessas de palabras trocadas, mui pimpona i que gusto muito de cuntar.
Passou-se quando Amadeu trouxe a Sendin, a casa de mie mai pula purmeira beç, la sue namorada de Bila Rial, que ye agora la sue mulhier. Era un tiempo an que l camboio inda botaba fumo por essa Cabeça Lobreira fura, talbeç an 76, el que me corrija se fur perciso.
A la nuite stabamos todos al redror de la mesa para cenar, you inda era meio garotalho, mas lembra-me cumo se fura hoije. Comiemos todos dua trabiessa i l caldo comie-se ne l precípio de to las refeiçones.
Mie mai staba a botar l caldo de la panela pa las malgas i pergunta-le a la namorada de Amadeu:
- Ah Questina, quer que le deia ua ó duas cacetadas?
I responde mui houmilde i mui cunfusa mie cunhada, mirando para Amadeu cun calantriç de poucos amigos:
- Acha! A senhora é que sabe!!

Abraços i muitas cacetadas de caldo

Ana Maria F 1 de márcio de 2007

Olá Zé,
« A tolaria », como diz o teu pai ou até “La tolaria” como diz o meu é aquilo que em linguística se chama um galicismo; corresponde à palavra francesa “la tuilerie” (em português: “a telheira”), grande fábrica onde se fabricavam enormes quantidades de telhas, blocos e tijolos de barro, tanto de dia como de noite, e que chegou a ter ali naquela cidade do Sudoeste da França (e não village que significa “aldeia”; com uma população entre 25 000 e 30 000 habitantes) à volta de 200 operários, a maior parte de origem estrangeira, entre os quais muitos eram Sendineses. Até mulheres trabalharam lá, como por exemplo a minha tia Virtude, no meio de muita poeira, em condições muito difíceis. Há muitas coisas que um dia será interessante contar. Acontece que com os meus pais, durante muitos anos, sempre vivemos mesmo à beira dessa “tolaria”; lembro-me de os ver trabalhar os nossos Sendineses, de noite e de dia, a começar por meu pai por exemplo... E lembro-me também das lutas que houve em 1977, Zé, exactamente, para tentar impedir que fossem despedidos todos esses operários e fechasse a fábrica que alguns consideraram como insuficientemente mecanizada e por conseguinte cara a nível de mão-de-obra e pouco rentável...
No entanto, o que ganhavam os Sendineses por exemplo que eram considerados como operários valentes e trabalhadores? Nada mais, nada menos que o salário mínimo, e mais nada! E assim toda a vida!
Ainda há mais coisas que um dia terão que ser relembradas. Assim alguns ficarão a saber atrás de que ratos é que eu por exemplo ando à procura. E agora calo-me!

francisco 1 de márcio de 2007

A Carlos la palabra caço ye mais galana que "concha", you quando miro par l penso siempre en caço i no en "concha".
Oube un sendinês que yá lhebou camárcio, i un die foi atropelado en Lisbaua. La mai del rapaç staba a cuntar de l´acidente que fui algo grabe, i diç eilha doren-le ua cacetada mui foerte.
You oubi i calhei. A la noite perguntei-le a mi mai, a mai doren-le cun caço al nousso bezino.
No, foi ua trombado cun carro i poniren-se a mecher, malo fui que l resultado de l´acidente fui malo para l nousso bezino.

zé mialito

Ana Maria F 1 de márcio de 2007

Zé, tiveste toda a razão de relembrar que foi de facto a “tolaria” (ou também “tolarie”) que deu trabalho a muita gente de Sendim.
No início dos anos 60, a França continuava em plena construção e reconstrução (depois da 2da Guerra Mundial), fruto duma expansão económica que ia durar todo o decénio... As necessidades de mão-de-obra eram tais que as próprias empresas (foi o caso da “telharie”) mandavam pessoas de carro até à fronteira com a Espanha, perto dos Pirinéus, buscar Imigrantes portugueses que vinham, a maior parte do tempo, a salto. Em 1964 (em Agosto, acho), numa dessas carradas que levou Sendineses da fronteira francesa até Auch, cidade situada a uns 200 Kms apenas da fronteira com a Espanha, (na mesma altura, outra seguiu viagem até Paris com o resto dos outros membros do grupo, entre os quais, Américo Paulo também chamado Pitica, amigo de meu pai) havia: Abel Bandarra (irmão de Amadeu e de Carlos), o Sr Zé Cangueiro ou Lobrão que faleceu há pouco mais dum ano e está sepultado em Toronto no Canadá e também meu pai que provavelmente sempre quis continuar a viver e a residir na cidade de França que lhe deu logo o primeiro trabalho, mas também papéis e certamente condições que ele não tinha tido em Portugal... Como uma dívida que nunca mais se paga... !

francisco 3 de márcio de 2007

Bau a deixar ua lhona de l´último die que you foi a atrancar las rues. Passou-se a pouco mais de ua dúzia de anhos, naquelhes anhos la moda de atalancar las rues staba quaije que a caer.

Naqueilha noite, i a aqueilha hora eramos só quatro, mas pol rasto de las outras talanqueiras, pouco ou quaije que nada se tini feito, en conparacon con outros anhos que you teni andado. Tenimos arranjado uas caroças pal Baíunco i para las Cortinas, adonde morabamos três de les presentes. Tenimos-las en Rue de la Frauga, era mais scondida de la guarda que staba no sagrado.

Buno, l passo seguiente era poner las carroças en riba de l´adro a la frente de la pourta de la igreija, porque tener carroças pola rue nun teni graça, tenien de ir pariba de l´adro. Mas para esso habi que tirar dalhi la guarda. Como so erán dous guardas a fazer la ronda, so habi ua soluçon para ls tirar dalhi. Habi que ir a tocar la campana de l cemitério, como en outras bezes yá tenimos feito, assi eilhes salin dalhi i ibán a ber quien staba a tocar la campana i outros ponin las carroças no adro.

Alha bou you i outro miu companheiro, angatamos l porton alpariba, l a frente i you atrás, e seguir por riba del telhado, i alhá chegabamos a la campana. Mas l´outro quando se agarrou a la campana agarou-se cun fourça, la campana zangatouse del sítio e queda-se anriba de la piedra de l´arco. You só l ei dito "yá la scacheste". Las patas bota a saltar del telhado pal cemitério noubo, dalhi aqueilhas tierras al para baixo.

Buno, como era de noite nos pensabamos que se oubira scachado. You no demeingo de Páscoa bou a missa como se nada houbira sido comigo. Nesto na scresti diç l falecido Padre Fracisco, " esta noite armoran-la no cemitério, scachorén la campana".
You na segunda de ressureição yá nun foi a a la precion nin sali de casa, la guarda andaba a la procura de quien teni scachado la campana. Adepuis quando sobirén a ber, so se tinei zangatado del sítio, nun se scachou por sourte.
You quando un amigo miu me diç que nun se oubira scachado até durmi melhor. L´angraciado foi que la guardo nunca chegou a acusar naide, nun habi suspeitos, nos tenimos preparado bien la cousa.
Só un de ls mius companheiros tube ua chatice cun de ls dunhos de ua carroça que quedou meio scangalhada, pos era de madeira. You a oubir del miu hourto l dounho i la mai del a renher i a rir-me, i you safa. Mas nunca mais foi a fazer antroncamentos.
Mas la tradiçon debe-se mantener-se porque nun ye mala.

Abraços

zé mialito

almendra 21 de abril de 2007

No tempo de Salazar, na escola estudava-se uma lição que era " É perigoso mentir".
A história era a respeito de Horácio que era pastor e costumava gritar a dizer:
-"Aí vem lobo".
O lobo nunca aparecia e um dia em que ele apareceu ninguém fez caso.
Esta história não era inocente tinha dois sentidos, um era na verdade para não dizer mentiras, mas o outro era para se poder politicamente aproveitar e fazer com que as pessoas não andassem sempre a criticar. Era uma forma também de as desacreditar.
Hoje, quem critica e alerta para os problemas, dizem que é como o Horácio. Grita por lobos mas em democracia não há lobos, dizem.
Pois fiquem sabendo que há lobos no meio da floresta e comem gente, não ovelhas.

Almendra

francisco 29 de abril de 2007

Bou a countar ua lhona de quando se iba culas mulas pal restrolhos.

Quando chegaba l berano la scoula acababa i yabamos colas mulas pal restrolhos ls del Baiunco tenimos un sítio que gostabamos mais, era para las Ourites. Las balancies medrabán mais pali. Un anho Antonho Nobre nua tierra paralela a ls prados nien se notaba que nos ibas alhá, i l tirabamos meia dúzia delhas tols dies.

Mas ua tarde corriu mal para mi. Essa tarde alhá salimos polas cinco de la tarde i fumos pol semitério. Antes de chegar al restrolho siempre dabamos ua scatrapulhade-la a las mulas. La mula en que you me subi chamaba-se Canabarro. No fin de la corrida na Morredica onde hai un patamar habi ua rodeirica para irmos pal restolhos, la mula ancatrapilhou las patas, atupinou cai de cabeça, i you fui cuspido parende quatro ou cinco metros.

El que sei i que stube parende mais de ua hora sin bista butei todo fura. Stube deitado nos prados al turo d´un fresno i ls mius cumpanheiros al pie de mi, alhá tunerie tido un traumatismo na cabeça, i an casa nunca naide soube de nada, porque a la tarde meio atrelundado alhá fui para casa. A l ´outro die tornei a scatrapulhar la mula como se nada fusse.

zé mialito

francisco 9 de julho de 2007

Bou a countar ua stória mui pequeinha haber se spertais.

Yá spormentes algue beç falar cun ganado de oubeilhas, you yá falei muita beç con eilhas, en muito sitío i nun demundan dun lhugar para outro.
Eiqui na cidade passo por un gando que anda nu meio d´alguns predios, i siempre que falo culhas arrespóndem-me, la lhinguage ye ounibersal.

Anton you pergunto-le assi a las oubeilhas O teu amo é ladrão, ou é.

I eilhas arrespondem assi: Ele é. ele é, ele é .......

Faga-lo muitas bezes está pergunta, i elhas dizén siempre la meisma cousa.

zé mialito

cecilio 16 de julho de 2007

Esta aconteceu-me à pouco. Tenho um perro, Rex que até é grande. Às vezes vou dar umas corridas por Sendim e vem atrás. As pessoas parece que têm medo quando nun fez mal nenhum a ninguém e já vai velhote. Mas a melhor foi eu ir a correr e vir Moreno do talho com a carrinha e com um perrico atrás. O meu que é maior achigou-se e tiu Moreno parou a carrinha. Nem me deve ter visto e agarrou um paralelo para atirar ao meu cão.

Gritei-lhe para parar e pousou a pedra. Virou-se-me, "Os cães não podem andar na rua...nun sabes!??!" Eu disse: "Atão o seu..." Moreno: "Aaahh o teu é maior..." Meteu o perro na carrinha e escapou-se. Isto é para ver as mentalidades, os outros é que sempre estão mal.

Apois cheguei a casa e mi mai, "Aíí el perro só dá problemas. Come ração como um porco e nun se come del." E eu a brincar, "Temos que o matar e comer uns presuntos". Mi mai sin reparar diche una buna, "Hoo apuis la chicha ye dura como un perro.". Nun hai milagres.

Ação concluída.
Antrar

Para screbires ne l sítio, diç-mos quien sós. Ye ua beç — depuis quedas antrado.

ó