L SAL quir saber la oupinion de ls Sendineses. Cuidamos que poderie ser antressante saber l que ls sendineses pénsan subre quales son ls percipales sítios a bejitar an Sendin i dezir porquei. Assi cuidamos que las pessonas poderien ir falando i dende poderien sacar-se muitas eideias para poner na parte nuoba de l turismo. I tamien quedariemos cun eideias subre l que pénsan ls sendineses subre esses sítios i l que cada un cuida que ye amportante bejitar.
Benga a zambulber…
SAL
19 repuostas
amadeu 11 de nobembre de 2006
Las Arribas de l Douro
Para mi, l mais grande menumiento natural que se puode ber an Sendin, i noutros sítos acerca de l riu, son las Arribas de l Douro. An 1999 screbi (cul pseudónimo de Fracisco Niebro) un lhargo poema an quadras, an que L Miedo de la Fuonte de l Pingo fala de las arribas. Esse libro ye pouco coincido, mas l que alhá digo de las arribas ye un cachico de l que penso deilhas. Ye a modo ua eipopeia de las arribas.
Deixo eiqui ua pequeinha muostra desses bersos, que screbi faç agora siete anhos.
Dolie-me l cielo, de tanto
Mirar ailas i alcaforros:
Sues alas libres, de spanto,
Todo cubrien cumo gorros;
Culs cheiros que s’antranhában
Até la sangre, de spessos,
Meio borrachas, bolában
Las narizes puls cabeços;
Se l silenço s’albantaba,
You ponie-me an pie ls rigueiros:
I to l bichico cantaba,
Todos éran musiqueiros.
Guárdan mundos las arribas,
Q’uns de ls outros son ls soles.
Por esso quiero que scribas:
Son andebles cumo froles,
Quando un deilhes zaparece.
Gaurdai-las de l einemigo,
Bede se naide las squece:
Nun merécen tal castigo.
Las arribas son de ls nebros,
Las arribas son de L Riu,
Todo l restro son segredos
Que inda naide los çcubriu.
Las arribas son l’eigreija
Donde hai lugar para todos
Ls que le téngan respeito
I las tráten cun buns modos.
Cruzadas por carreirones,
Benas cun bida a sangrar;
Ancostadas an pardones,
Cun ribeiras a passar;
Amarielhas, frol de scoba;
Roixas, la frol de l tomielho;
Fuogo, la calor que zdroba
Todo an negro i amarielho;
Brancas, son xaras an flor;
Berdes, nebros i oulibeiras;
Amborráchan cula q’lor;
Tíran la sede an ribeiras.
Donde fiz’águila l niu,
Ls sous gritos hai quien scuite?
Las lontras, hai quien las biu
Ó ls bufos oub’a la nuite?
Ah! checharras musiqueiras!
Ah! buracos conelheiros!
Carrascos i carbalheiras,
Carreirones, cebadeiros,
Tomielhos, scobas, picones,
Berceu, binhales, piornos,
Cemaque, arbicas, pisones,
Molinos, culagas, fornos,
Lapos, faias, rebalinas,
Xeixos, alxofre i piçarro,
Onde drúmen las nubrinas
Que dan cabo de l çamarro!
Las çadas, qual bisturie,
Rasgában-le la barriga,
A ber s’algo alhá nacie,
A ber s’alhá se cria.
Las arribas ténen bida,
Cuorpo bielho cumo l mundo.
Só quien conhece adebina
L sou segredo perfundo:
Ténen L Riu ne l coraçon,
Ls uolhos an cada cacho
I, quando l sol se çpon,
Fázen la cama an to l lapo;
Las ribeiras son las piernas,
Las canhadas ls pulmones,
Las ladeiras son costielhas,
Las benas ls carreirones,
Las faias fázen de dientes,
L pelo ye to l que crece.
Las manos son tan balientes!
Fálan pul aire, ua prece ... ...
Las arribas son de naide,
Las arribas son de todos,
Son ardança. Deixai de
Als sous males quedar xordos.
Guardai-las cumo un tesouro.
Deixai-las bibir: son l niu
Donde chócan uobos d’ouro
Puostos ne l fondo de L Riu.
Neilhas crece muita bida
Que cuorre, respira i bola.
Nunca debe ser squecida
La sue stória: eilha sola
Bos puode ansinar caminos
Nuobos, por adonde eiran
A correr ls buossos ninos.
Als buossos pais dórun pan
I bós, se nun las perdirdes,
Podeis sembrar mil feturos,
To las bidas que quejirdes,
Paç, salude i aires puros.
Çculpai-me, mas este fui l melhor modo que achei de dezir l que sinto. A las bezes, quando perciso de paç, de pensar, de çcansar, nien que seia por cinco minutos, bou-me pa las arribas. Bonda mirar para ua guapa augarielha (feita por miu armano Manuel) de las arribas que tengo ne l miu gabinete, bien delantre de ls uolhos, i cumo se fura magie, lougo me pongo alhá.
Amadeu Ferreira
2giga outor 11 de nobembre de 2006
Esso ye bien berdade i tamin hai ua musica que fala nesses bersos que screbiu.
La rubrica de l turismo sta pensada para ser ua forma de dibulgaçon de sendin a todos ls nibles e bai a funcionar de la seguinte fuorma:
Podeis deixar aqui cumo ye pedido las l que achais que debe de se falar i de aparcer nessa rubrica. De todos ls modos ya tenemos un squema basico de cumo bai a funcionar.
Ls temas ban a debedir-se an Categories, i an dentro deilhas l cuntenido de l tema studado. Eisemplo: Na categorie de l Ganado Mirandes, you fui a saber de uns testos suobre l tema de ls burros i apuis ajuntei ls retratos. Para cada categorie ye assie. Ten que se fazer un studo suobre l tema, arranjar ls retratos i apuis meterlos nas categories currespundientes. Hai barias categories ya an base de dados, antre eilhas:
Áreas de serbicio,
Arquitetura Tradicional,
Artesanato,
Las Arribas de l douro,
Ciclo de bida,
Carreirones pa caminadas,
Cruzeiros,
Ambarcadouros,
Staçon de camboios,
Eibentos,
Ganado mirandes,
Gueiteiros - pauliteiros,
Gastronomie,
Eigreija,
Sitios d'auga,
Assomadeiros,
Molinos,
Menomientos,
Oubserbaçon de paixaros,
Palombares,
Rues de Sendim,
Tierra de Musiqueiros.
Mas muitos mais se puodan ajuntar. Las categories ban aparciendo cunforme haba temas que falen deilhas.
Por esso i cumo son muitos temas, bonda que seian barias pessonas a cuntribuir pa que se faga un trabalho cun pinta para que se puoda dibulgas Sendin.
Abraços
francisco 13 de nobembre de 2006
Buno, splicai-me cada um pode falar de todos els temas, ou yá hai pessonas que tratem d´alguns. You gustaba de falar de um que num stá aqui que ye la produçon agrícola i modos de fazer las várias tarefas. Poderi tratar doutros que me gustan i que sei algo, mas al mesmo timpo precisan de outros studos que num sei fazer mas poderie ajudar, como ye pudo falar delhes ou nó?
Abraços
Zé Mialito
amadeu 13 de nobembre de 2006
Agarrar ua produçon agrícola, cumo tal ua tierra i splicar cumo se chega de la relba a la sementeira i apuis a segada, splicar todo cumo debe de ser, ye ua ciéncia mui grande que se ajuntou al largo de seclos. I quien diç l ciclo de l pan puodie dezir l ciclo de l bino, etc. Nessas tarefas stá ua de las mais grandes sabedories que la nuossa giente ajuntou.
Mui pai trata todos ls dies de la huorta, ten proua cun eilha i miran para eilha cumo l artista pa la sue obra d'arte. Hai ende muita saber i hai tamien arte.
You cuido, Jesé Mialito, que l que tu aperpones ye mui amportante. Al menos you gustaba de ler i talbeç bote ua mano, que tamien andube muitos anhos por essas artes. Essas son cousas que fazírun Sendin.
Andaba un home un eimbierno anteiro pa las arribas a fazer un pardon i se calha até lebaba la tierra doutro lado. Al fin acaba por poner alhá ua oulibeirica. Ua pessona miran para alhá i nun puode deixar de ber esse pardon cumo un altar de fé que faç l'oulibeira medrar adonde naide pensaba que iba a acuntecer.
Abraço,
Amadeu
gabilan 14 de nobembre de 2006
you yá ampecei a studar sobre la staçon, e la linha del Sabor, quiem la construiu, quiem la dsenhou, e projectou, quien desenhou ls azuleijos, an que anho? etc. Bou a ber se cunsigo algo na REFER. Se alguiem saiba algue cousa, ou que tenga algum elemento an sue posse, fotografies de la staçon antes de star scachada, era util reunir esses elementos, num só dossier por forma a mostrá-los a toda a populaçon..
2giga outor 14 de nobembre de 2006
Ei praça. Mira, retratos de la staçon hai algues ne l Sal antiguo. You ya te las bou a mandar por mail pa que las beias, hai tb algues retratos que furon ambiados pal Sal que tb te ls bou a mandar.
Carlos Ferreira ya me habie falado ua beç que serie anteressante fazer tamin ua recuolha de las storias de las rues de Sendin i falar suobre las placas an Mirandes. El cumo ye un bun retratista ye l andicado para esse trabalho, mas hai que asprar porque ls afazeres de la bida stan purmeiro.
You a ber se fago tamin algo.
Abraços
almendra 14 de nobembre de 2006
Gabilan
Tenho em slides todos os azulejos e tenho a biografia de quem fez as gravuras e as fotografias de que se serviu. Foi Gilberto Renda.
Depois mando-te isso.
As fotografias estão publicadas no livro " Em volta de uma espada ".
Um abraço
Zé Chico
amadeu 19 de nobembre de 2006
La Ribeira de ls Molinos, que ten muitos outros nomes cunsante l sítio por adonde passa, cuido que ye un sítio de Sendin que merece ser besitado.
Ua beç, cun miu armano Carlos, ampecei a la punta de baixo, yá acerca de l riu, i fui andando al parriba, siempre pula borda de la ribeira, ora dun lado ora de l outro. Inda ye ua buona caminada.
Puli al parriba son muitos ls molinos, uns yá mui sbarrulhados i outros menos cumo l de Senhor Padre Alfredo. A las bezes paraba i ponie-me a manginar cumo serie cun todos aqueilhes molinos a moler. Culs molinos bie-se l aporbeitamiento que an tiempos era feito de las bordas de la ribeira, cun huortas, oulibeiras i outras cousas.
Todos aqueilhes molinos ténen nome, l de l sou porpiatário, i ténen modos de ancanhar l'auga i de custruçon mui çfrentes. Nun los cuntei a todos mas cuido que passa dua dúzia.
Inda bibe i ten buona salude l redadeiro molineiro que moliu ne l molino de Senhor Padre Alfredo, que deixou de moler an 1952, tenie you dous anhos.
Possiblemente hai muitas cuontas ligadas a cada un desses molinos, l que ye perciso ye screbi-las i achar quien las saba.
Se fura possible poner un desses molinos a moler ou arranjá-lo cumo centro de anterpretaçon de toda la ribeira i de todos aqueilhes molinos, cuido que serie antressante. Se nun m'anganho esse era un de ls puntos de l porgrama de la junta. Als molinos podie quedar ligado todo l trabalho que tenie a ber cul trigo i cul centeno i outras cousas que se molíssen por alhá.
Serie de fazer un carreiron, ua cousica simples, al lado de la ribeira i puli se passaba un die cumo debe de ser a besitar aqueilhes molinos todos. Se un die fura possible poner placas cul nome i a splicar cumo marchában serie antressante.
Cuido que nun haberá muita ribeira cumo aqueilha, cun tanto molino.
Cumo sabemos aqueilhes molinos solo molien quando la ribeira lebaba auga i apuis ne l berano molien las ceinhas que éran ne l riu, mas que quedórun cubiertas cula auga de la presa de Bemposta.
Há de haber quien saba muito mais do que you subre esses sítios, yá que miu pai nun tenie tierras ou huortas para esses lados. Tenie mie bó uns arachales pali i ua beç fui alhá cun miu pai a arar i pus-me a smachadar an riba dun baldon de ciguonha que staba caído. Tanto adube que dei ua machadada ne l zinolho que inda acá tengo la seinha. Tenerie you ls mius cinco ou seis anhos, inda nun habie antrado a scuola.
Amadeu Ferreira
amadeu 20 de nobembre de 2006
Un outro sítio que nun puode ser squecido ye l Carril Mourisco (strada romana), quen ben de Spanha (via XVII) i bai por ende al para baixo. La linha de l camboio an muitos casos passaba porriba de l Carril, seguindo siempre l spinaço de ls cabeços, esse sítio adonde ampéçan las ribeiras.
Hoije l Carril yá stá çcaratelizado, mas ye un sítio, antre outros, que amostra que ls romanos porqui passórun i porqui andubírun. Ye un camino que yá benerá de l seclo I ou II.
Ne l termo de Sendin cuido que l solo pequeinho menumiento que stá a la borda del ye la Cruç de l Braço Cobrado.
Sien l Carril nunca s'antenderien nomes cumo Bezindeira i Cabeça Lubreira (Alumbreira), antre outros.
Amadeu Ferreira
Carlosferreira 20 de nobembre de 2006
Ten habido ua séries de temas an que pensei screbir, mas apuis nun me dou la gana. Un sítio a bejitar an Sendin, antre muitos de que podie aqui falar, ye un sítio que inda nun stá feito: LA CASA DE L POULITEIRO i até la casa de l GAITEIRO.
Bonda pouco denheiro, tener l’eideia, i la scuola bielha – haba denidade. Se Sendin nul fazir, outros l faran. La casa de l “Careto” an Podence recibe 20000 pessonas por anho. Ye solo l’eideia, mais nada. Este sociadade d’hoije percisa de referéncias. Falar mais para quei?
Passareiro 21 de nobembre de 2006
ola sendineses
falar falar falar mais fazer fazer fazer desde que conheço éste site é o que se ve falar e fazer mas éu estive agora em sendim e nada ésta feito a num ser a capela de sao paulo que ouve bolontarios que a limparao e ninguem deu comprimentos a ésses rapazes
pois éu fui ver o forno caleiro e deume pena no estado em que esta pois éu pela memoria daqueles que la trabalhrao gostaria um dia velo a fazer cal porque quando andarao a fazer o caminho ali perto encontrarao uma veia de pedra pra fazer cal
que pensais
o prossimo sitio a limpar é o forno caleiro que se encontra em forcaleiro o presidente da azate ja esta au corrente a merenda sou éu que pago
e vos que quereis fazer
se quizerdes ver as fotos do fornoide à janela
xau quem paga a merenda pra limpar 1 moinho digao
peixareiro
amadeu 29 de nobembre de 2006
Por stranho que puoda parecer, Penilha ye un de ls sítios a besitar an Sendin, melhor, un de ls sítios para besitar Sendin.
Ua tierra ó un paiç, até ua pessona, nun son ls mesmos quando se béien de l lado de fuora. Ye cumo se fúran outros uolhos, que nó ls nuossos, a mirar para alhá.
Antendi bien esso quando fui la purmeira beç a Penilha, ne l berano de 2002. Deixo eiqui un cachico de la cumbersa que ende tube cun Don Miguel Peres Carballo, 94 anhos, cabreiro.
«Stás a ber alhá abaixo? Son ls Arzinales de Sendin, pus nós deste lado chamamos-le El Ancinar. Apuis ye Recobeilho que ten tamien l mesmo nome de ls dous lados i ende quedaba l Bau por adonde passában las bacas. A la punta de baixo de ls Arzinales habie uns choupos mi altos adonde naci auga. An frente a San Paulo nós chamamos-le Arriba l Forno i lougo an zlado son Ls Augachales de Freixenosa. A seguir als Arzinales queda La Patada, de Sendin, i deste lado L Fenolhal.» Don Miguel fala an Faias Malas, na Faia Buiturera, que nós chamamos Bintureira, ne l Picon de ls Arteiros, ne l Picon de l’Águila. Conhece pul nome todos ls cachicos de l termo de Sendin a caras al riu. Passa pula Ribera de l Fenolhal, cun trés molinos, l Regato, La Ribera de l Pan Caliente, tamien sembrada de molinos. Apuis deixa perder ls uolhos pul berde de las binhas de Sendin, que las biu ampeçar a berdegar quaije todas.
Anquanto beni pul camino pensei, solo me falta andar l Camino de los Arrieros, antre Penilha i Fermeseilhe, todo pulas arribas a mirar Sendin. Talbeç solo ende quede a coincer cachicos de Sendin que nunca bi.
Amadeu Ferreira
francisco 29 de nobembre de 2006
Para completar a visita que o Dr. Amadeu decreveu acima, aconselho posteriormente a essa vesita a fazer um passeio de barco pelo rio acima para ver melhor o que não se vê de cima, posso dizer a quem não fez esse passeio e é de Sendim e a quem passe por Sendim que é algo de espetacular e é algo de muito bom do que há em Sendim, deveria ser um local obrigatório de visita e a explorar. Quando se passa pelo Picão do Diabo perece que estamos no fim do primeiro filme do Senhor dos Aneis, bom, mas eu sou suspeito porque gosto de todos os lugares onde haja água e barcos. Vou às vezes a Penilha ver Sendim de outra perspectiva, da última vez que lá estive encontrei um homem que nunca esteve em Sendim mas que gostava de ver Penilha do lado de Sendim, era já tarde e num dia de inverno se não tinha-lhe feito a vontade..
Abraços para todos
zé mialito
Ana Maria F 4 de deziembre de 2006
L molino
(para aqueilhes que yá sáben ou talbeç inda nun sában que ls molinos fázen parte de ls sítios antre ls mais máigicos que hai an Sendin...)
Era un molino abandonado...
Yerbas, oulibeiras, piedras i solidon...
E lembro-me ainda:
Da Primavera, da ribeira e também do rio...
Silêncio, solidão, luz e alegria...
Mas não sei nada sobre os homens que moíam o grão:
Era centeio? Era trigo?
E o cheiro que tinha esse grão?
E o gosto que tinha essa farinha?
Neste país onde eu resido...
Há quase cento e cinquenta anos,
Alguém escreveu Cartas do meu Moinho...
Silêncio, solidão, luz e alegria...
Está tudo outra vez reunido:
“Yerbas, oulibeiras, piedras i solidon”,
Para que no “molino” abandonado
Outro poeta “scriba i cunte anton”:
“Quien éran ls homes que molíen l grano...
Se era centeno, se era trigo...
L cheiro que tenie esse grano...
L guosto que tenie essa farina...
Ne l molino de las Arribas,
Nun sítio que you sei...
Nas Cartas del miu Molino...”
(Alphonse Daudet, 1840-1897, escreveu: Lettres de mon Moulin, conjunto de cartas, novelas e contos publicado em 1869, escrito em parte num velho moinho e que evoca a Provença, região do Sudeste da França, assim como certas transformações que ocorreram durante o séc. XIX (há mais de cento e cinquenta anos) e que tiveram entre outras consequências o desaparecimento dos moinhos tradicionais a favor das fábricas de moagem industriais.
Era amigo do poeta Frédéric Mistral, 1830-1914, que recebeu o prémio Nóbel de literatura em 1904 e que escreveu em língua provençal)
amadeu 10 de deziembre de 2006
Onte a la tarde, die 9 de Dezembre, stube an Peinha Campana. Este siempre fui para mi un sítio mágico, tanto por bias de l nome cumo por spriéncias que tube de quando iba para alhá a arar hai uns 40 anhos. Mas solo habie alhá stado ua beç an moço.
Cumo muitos saberan, Peinha Campana queda na marcacion antre ls termos de Ruolos i de Sendin, i ls de Ruolos cháman-le Pena Campã. Deilha fala l Abade de Baçal (Memórias, vol. IX, p. 663), cun assento an notícia que le fui ambiada por un tiu de Ruolos: «Também no termo da mesma povoação de Urrós há um fragueiro chamado Pena Campã, que tem uma cavidade onde cabe um homem e está cheia de outras mais pequenas, ao que parece feitas por correntes de águas, apesar de não estar próximo delas. Quando se lhe toca emite um som como de sino, de onde lhe vem o nome de Pena Campã». Cumo se puode facelmente ber, «campã» ye l apertuesamiento de l nome mirandés «campana».
Para ir a Peinha Campana hai que zbiar a la dreita un cachico apuis de la marra, indo pul Camino de Ruolos. Solo se chega alhá de jipe ou a pie. L die an que fui alhá staba un tiempo purberso i las peinhas chenas d'auga, de modo que será melhor tornar cun tiempo mais seco i caliente.
Peinha Campana queda nun de ls mais altos cabeços de Sendin, cun ua bista sien fin tanto pa l lado de l riu cumo acontra Bergáncia. Solo la bista bal bien la besita. A la buolta de Peinha Campana hai un grande cunjunto de peinhas, de todos ls feitius. Las peinhas son dua cantarie de grano gordo, que zgraniça muito. Todas essas peinhas stan chenas de poçacas ou pilacas, ligadas uas a las outras i que parécen feitas pula natureza, mas ye stranho que séian tanta i tan bien feitas. Nun fago eideia se yá haberan sido studadas ou nó.
Peinha Campana, propiamente dita, ye un cantabouço mi grande que queda anriba doutra peinha, tamien grande. Esse cantabouço ye uoco por ambaixo, de modo que forma a modo ua caberna que solo se entra para alhá de rastros, mas éntra-se bien. Apuis de antrar, la caberna ye mais alta a punto de cabéren dous ou trés homes sentados. L telhado de la caberna ye todo feito de poçaquitas mui bien feitas, talbeç séian mais de cien. Era un buono sítio para abrigo, defendido de l malo tiempo i de ls bichos malos. Ye esse uoco ou caberna que dá l sonido a modo de campana i ye ua cousa que ten muito que ber. L que trai mais admirança son las poçaquitas de l cielo de la caberna, mui redundicas, que parécen feitas pulas natureza (eiroson), mas ye stranho que assi seia i esse haberá de tener sido hai muitos melhones de anhos, nua altura an que puli passarie auga. Mas desso pouco antendo i cul tiempo que staba mal dou para ber.
Bal bien la pena fazer-le ua besita, un perder-se pul meio daqueilhas peinhas i sentir ls segredos que l tiempo deixou puli.
Al redror de Peinha Campana stá todo de adil, de scobas algo arranadas, piornos i muito berceu. Datrás solo daba centeno.
La rezon desta la mie besita fui porque screbi ua stória de magie, para garoticos, subre Peinha Campana i que pa l anho que ben talbeç seia publicada.
Amadeu Ferreira
amadeu 12 de deziembre de 2006
Hoije bengo solo a agradecer a Antonho Paxareiro por haber puosto na Jinela Global ls retratos de l For(no)caleiro, assi a modo de besita guiada i todo. Cun muita pena mie, nunca stube ne l Forno. Talbeç un die lo puoda besitar cun un bun guia, cumo Antonho Paxareiro. I ende screbir las muitas cuontas que stan agarradas a esse forno, que ye un outro modo de el tornar a ganhar bida. Que me dizes, Antonho?
Amadeu
Passareiro 12 de deziembre de 2006
éi Amadeu que tal aqui ja faz frio talves an forcaleiro faz mais calor
Amadeu pur la besita ye quando quergas pula pascua vou alha se esteveres an sendin bamos a lha e ia te conto todu que miu avo peixareiro me contaba e olha que vale la pena de screvir un pouco desse forno porque muitos sacrifisios se passoran alha el mais deficel éra arranjar lenha fui por falta de lenha que le forno parau
saves que para fazer unha fornada de cal éra presiso 15dis so para la cozer el lhume a arder mas apuis contote todu apuis
mesmo dizir a tau armano que dezenha vin fazer uns desenhos animados culs tius a ir a vescar la lenha nas fàias presus cun curdas para nun cair no rio e sacar la cal a las custas o nas buras para ésses tius screvir algo para elhes éra vin para que eles nossus nitos pussan ler
bon Amadeu vaute a deichar espero que comprendas porque ià começo a ir vilho para daprender la nussa lengua aquelha que ouvimos quando nascimos
Amadeu un natal feiz e un anho nuvo cheno de bunas edeias
abracos del cumpanheiro de scula
peixareiro
francisco 14 de deziembre de 2006
Vai haver um lugar muito importante para visitar, será uma opurtunidade única, porque vai ter duração no tempo, um ano ou dois, embora as obras estajam previstas para cinco anos.
Vão fazer obras para aumentar a capacidade de produção das barragens de Picote e Bemposta, para tal, vão ter que escoar as albufeiras, e o rio ficará com a corrente normal. Para quem é corrioso, vai haver a opurtuinade de visitar os lugares imaginários que só ouvimos falar como "la Ceinha" e o "Ancho de Mundin e Forcaleiro". No então fora de Sendim haverá lugares a explorar e com interesse.
Abraços
Zé Mialito
almendra 9 de janeiro de 2007
Quando era pequeinho, atrabessei muitas bezes l riu agarrado a un lato, ls moços desse tiempo lebáben-me als touros a Fermoselhe. Mi madrina bibie alhi. Inda cheguei a passar nun barco i lhembra-me mui bien de la caseta i de l ancho de Mondin, del forno de la cal i del palheiro onde guardáben las mulas. Até me lhembra de se tener afogado un rapaç nuobo.
La auga de la barraige angulhiu todo. Muitas oulibeiras zaparecíran.
Un die, an que l riu quedou seco, fui alhá i tirei fotografies a las ruinas, fui cumo bibir outra beç l tiempo de garotico.
Lhembrou-me muito dels rapazes que me passáben ne l riu. Nuobos i balientes, mas era ua eilusion, uns yá morríran, quaije todos, ls poucos que inda bíben son bielhos, mas para mie cuntinuan a ser ls moços desse tiempo.
Quando se poder ir alhá, ide, que bai baler la pena.
Un abraço
Zé Chico