HOIJE YE TERÇA
Amboras son tamien dar a coincer ciertas passaiges de la stória que, mesmo stando yá an libros, muita giente nun ten la possiblidade de ler nin de saber i l HOIJE, a las bezes, alhá bai a saber deilhas para bos facelitar l trabalho i matar la curjidade de muitos.
Cumo ye Terça i la giente cunsidera esse die, un die de azar, tanto que hai l dito: - na Terça nun cases la filha nin urdas la teia - , bou a dar-bos ua passaige de la stória, que dou ourige a que la giente tenga la Terça cumo die menos buono.

Restros de ua cidade romana (Conímbriga)
Ne l anho de 409, als 13 de Outubre, Terça, ls bárbaros ambadírun las Spanhas i ne l anho seguinte antrórun an Roma i çtruírun todo. Ampeçaba la caída de l’ampério romano. La antrada de ls bárbaros fui tan biolenta, que ls pobos sufrírun muito, rezon porque passórun a dezir que fui nua Terça que chegórun las maiores zgrácias. ( IDÁCIO — Chronicon, ad annum 409. In FLOREZ — «España Sagrada» , tomo 4, pag.351).
Fui assi que muitos morrírun (cundanados pula anquesiçon)
Mas mesmo la stória de Pertual ten tamien passaiges anteressantes subre esso:
- La mesa grande de l tribunal de la Anquesiçon funcionaba a las Terças i a las Sestas, cumo diç Frei Lucas de Santa Catarina, na 4ª parte de la História de S. Domingos, livro 1, cap. 34. I todos débeis saber que la Anquesiçon mandou matar quaije 200 sendineses.
- Nua Terça caiu de l cabalho l filho de D. Juan II, que lougo morriu (cumo scribe Garcia de Resende na Crónica de D. João II, cap. 132.

D. Juan II delantre de l filho muorto (quadro de Ernesto Condeixa)
L mesmo Resende, na Miscelânia, p. 148 scribe:
“Era de dezeseis annos
E casado de oito mezes.
Perfeito entre os mundanos,
Mui quisto dos castelhanos
Descanço dos portuguezes.
Uma triste terça-feira,
Correndo uma carreira
Em um cavallo, caiu;
Nunca fallou, nem buliu
E morreu d’esta maneira”.
Mas l HOIJE deseia a todos que las Terças de hoije para lantre séian dies de alegrie.
abiso : este testo stá screbido an sendinés, bariadade de la léngua mirandesa i, por esso, nun ten lh- an ampeço de palabra i, antre parénteses, aparece (g) que nun se lei, inda que l -on se leia –ão.