Fui a 17 de Setembre que apareciu l HOIJE por la purmeira beç. Fazie anhos que la léngua mirandesa habie sido oufecializada. Nada mais que nuobe anhos. Cul friu nun andei por ende a saber de nuobas, porcurei abibar un pouco la léngua, rebuscando ne ls libros. Cumo scobri esta curjidade, l melhor ye poner-la para que nun se squeça.
Un de ls purmeiros libros subre l mirandés i l sendinés
La Lhéngua Mirandesa, doce cumo ua meligrana, guapa i capechana, nun yê de onte, detrasdonte ou trasdontonte mas cunta cun uito séclos de eijistência. Sien se subreponer a la "lhéngua fidalga i grabe" l Pertués, yê tan nobre cumo eilha ou outra qualquiêra. Hoije recebiu bida nuôba. Saliu de l absedo i de l cenceinho an que bibiu tantos anhos. Deixou de s'acrucar, znudou-se de la bargonha, ampimponou-se para, assi, poder bolar, strebolar i çcampar l probenir. Agarrou l ranhadeiro para abibar l lhume de l'alma i l sangre dun cuôrpo bien sano. Chena de proua, abriu la puôrta de la sue priêça de casa, puso fincones ne l sou ser, saliu pa las ourriêtas i preinadas.. Lhibre, cumo l reoxenhol i la chelubrina, yá puôde cantar, yá se puôde afirmar. A la par de l Pertués, a partir de hoije, yê lhuç de Miranda, lhuç de Pertual.
Texto de Apresentação do Projecto Lei de reconhecimento dos direitos linguísticos da Comunidade Mirandesa.
Assembleia da República, Lisboa, 17 de Setembro de 1998