Depois da eucaristia e da procissão, da festa de S. Martinho, em Maçores, Moncorvo, as pessoas reúnem-se, normalmente no Lugar da Eiras, para o tradicional magusto. São trazidas as castanhas e a palha que servirá para as assar. A palha é espalhada no chão e as castanhas deitadas sobre a palha. Acende-se a fogueira e começam-se a assar as castanhas. Assim que as primeiras castanhas estejam assadas, os participantes aproximam-se da fogueira e começam a come-las.
Durante o magusto, estão presente uma caldeira cheia de vinho e o gaiteiro. O gaiteiro toca as tradicionais músicas de S. Martinho e todos têm que beber da caldeira. A festa continua com um saudável convívio, com as pessoas a pintarem a cara uns dos outros, com as cinzas da fogueira, acabando todos com a cara "enfarruscada" ou "enfurretada", como se diz na aldeia. Por fim e para aquelas pessoas que não puderam estar presentes, enchem-se sacos de castanhas assadas que os homens transportam ao ombro pelas ruas, e que vão distribuindo, acompanhados sempre do gaiteiro e da caldeira do vinho.
Quem come as castanhas assadas sabe que não pode deixar de cumprir a tradição, que é beber do caldeiro.
Este ano as músicas foram gravadas pelo Mário Correia, dos “Sons da Terra” de Sendim, para editar posteriormente um CD, que ficará como mais uma recolha da música tradicional da nossa região.
MAGUSTO AN MAÇORES - MONCORBO
Apuis de l'eucaristie i de la procisson, de la fiesta de S. Martino, an Maçores, Moncorbo, las pessonas reúnen-se, normalmente ne l Lugar de la Eiras , pal tradecional magusto. Son trazidas las castanhas i la palha que serbirá pa las assar. La palha ye spalhada ne l suolo i las castanhas deitadas subre la palha. Acende-se la fogueira i ampéçan-se a assar las castanhas. Assi que las purmeiras castanhas stéian assadas, ls partecipantes aprossíman-se de la fogueira i ampéçan a comé-las.
Durante l magusto, stan persente ua caldeira chena de bino i l gaiteiro. L gaiteiro toca las tradecionales músicas de S. Martino i todos ténen que buber de la caldeira. La fiesta cuntina cun un saudable cumbíbio, culas pessonas a pintáren la cara uns als outros, culas cinzas de la fogueira, acabando todos cula cara "anfarruscada" ó "anfurretada", cumo se diç na aldé. Por fin i para aqueilhas pessonas que nun podírun star persentes, ínchen-se sacos de castanhas assadas que ls homes lhíeban al ombro pulas rues, i que ban çtribuindo, acumpanhados siempre pul gaiteiro i pula caldeira de l bino.
Quien come las castanhas assadas sabe que nun puode deixar de cumprir la tradiçon, que ye buber de l caldeiro.
Astanho las músicas fúrun grabadas pul Mário Correia, de ls “Sonidos de la Tierra ” de Sendin, para eiditar mais tarde un CD, que quedará cumo mais ua recuolha de la música tradecional de la nuossa region.