Ne l més de Maio amadurécen las cereijas ne ls cerdeiros i ls moços ancarrapítan-se nessas árboles de fruitos burmeilhos i cómen até fartar. Ye bin cierto l dito de toda la bida:
De l cereijo al castanho
Bin you me amanho.
De l castanho al cereijo
Mal me beio!...
Quien nun se ancarrapitaba neste cerdeiro?
Mas este anho l tiempo ten benido de feiçon, hai alguns sítios onde pássan troniadas, mas mesmo esso ye próprio de l més de Maio. Inda hoije acerca de Mirandela, ua troniada baliente de piedra dou cabo de todo. Friu tamien nun ten faltado i you, an casa, tube que acender l lume.
L lume aceso
Até me lembrou l dito:
An Maio, queima la bielha l talho.
Hoije fui, a meia tarde, a ber l termo i cada beç tengo mais pena de haber tanta giente, mesmo d’acá, que nunca ou poucas bezes tenga bisto las arribas, neste tiempo. Las quelores i ls cheiros son cousas que mos dan ua nuoba bida.
Para ls que solo pénsan an denheiro, solo pergunto:
Quanto bale esta frol?
Que frol ye?
Para quei screbir mais hoije?
E ste testo stá screbido cun l- an ampeço de palabra, a la moda de l mirandés de Sendin, cunsante la 1ª Adenda a la Cumbençon Ourtográfica de la Lhéngua Mirandesa.