L home pensa i las cousas nácen, fui l que se passou cun Abílio Pitica. Se calhar a comer un cacho de pan, un cachico de chouriço i ua cebolha, al pie de la fuonte que hai ne l lapo i se calhar apuis de tamien trabalhar ls colagos de las arribas, ua berdadeira cruç.
Mirando al lonije, biu tantos sendineses que por alhi habien passado, para lantre i para trás, a pie, ou a cabalho nua burra, ou nua mula i la eideia naciu.
Porque nó, deixar ua lembrancia deilhes…
La cruç an riba de l lapo.
Biu un garoto que se iba alhebantando i apuis outro un pouco maior i por fin yá home, derreado por ls anhos i ls trabalhos, cun ua grande cruç a las cuostas.
Al loinje Penilha, tenie que fazer la cruç, grande, cun mais de quatro metros, para que se bisse bien. Cumo ye pedreiro, solo podie ser de piedra. Assi mostraba mais l peso que derreaba ls que passában.
La cruç, bista contra Penilha
De ls lados, dues piedras a lembrar ls garotos que iban crecendo i que se íban alebantando para melhor lebar la sue cruç.
Mirou contra l cabeço de la marrielha i biu las arribas i l trabalho que alhi habie. Que letreiro l bou a poner?
Un tiu que por alhi passou ditou-le les bersos:
Las arribas son ardança,
De ls bielhos que mos las deixórun.
Aqui queda esta lembrança,
Cumo la cruç que siempre lebórun.
La cruç contra l cabeço de la Marrielha
Solo falta la piedra cun ls bersos, mas nun tarda a poner-la alhá. Mas inda dou para ber que de la cruç, se bie l riu.
-Que pena nun star aqui, quando zde l riu subíen las arribas, chenos de sede, diç para l tiu.
-Mas quien te diç que nun béien la cruç? Puoden nun benir a bober, mas a ler ls bersos bénen de certeza. Eilhes ándan por ende cumo selombras.
-Será berdade?
-Bamos a fazer de cunta… Dixo l tiu.
La cruç i al fondo l riu
E ste testo stá screbido cun l- an ampeço de palabra, a la moda de l mirandés de Sendin, cunsante la 1ª Adenda a la Cumbençon Ourtográfica de la Lhéngua Mirandesa.