Quando las selombras yá tenien medrado quaije qu’até zaparecer i, la nuite se zgrilaba, abri la jinela, alhi mesmo: saliu-me ua canhiça i un cerrado de Fuonte Aldé cun freznos... berdes, castanhos i cinzentos... ancantos de cuontas d’ancantar!
La Jinela · Arquivo de 2005