SENDIM EM LINHA SENDIN
← Curso de lhéngua mirandesa (1º Anho)

020 · 020 – Poemas

30/05/2007

2giga · 30/05/2007

020 – Poemas


Bamos hoije a dezir dous cachos de poemas dun amportante poeta mirandés, António Maria Mourinho. L purmeiro chama-se Longe ... (deseios), i diç assi:

Terrica de ls mius amores,

Quanta lhembráncia me dás!...

... Ourtonho de tristes q’lores

Q’amaugas me trairás!...

Fugiu la lhuç, la calor,

L’alegrie de la Primabera:

I l cantar de ls rigueiricos

Yá nun ye cum’antes era.

Ai flores! Ai Primaberas!

Primabera tube you;

Çpediu-se un die de mi

I inda nunca más tornou.

Só tomara ua cantiga

Cumo la de l reixenhor,

O l’alma de l sou bendito

De la fraita dun pastor.

Quien me dira ser zagal,

Por madrugadas d’Abril,

A spertar las quetobias,

Culs chocalhos al quadril.

Ser monge, guardando oubeilhas,

Solico puls pedregales;

Lhoubar a Dius, pulas tardes,

A la par de ls canabrales.

Tener ua alma de fé,

Einorme q’oupisse montes,

Para amar a Pertual

I a Dius, sin hourizontes...

... Quien me dira ser cantiga

De quetobia i chubir,

A dreito, al alto, pa l cielo ...

I nun tornar a benir!...

L outro poema chama-se Miu suonho de serbir. Dambos ls poemas fúrun publicados an 1961 ne l lhibro Nuossa Alma i Nuossa Tierra

Ah! Tiempo d’algun tiempo!...

- Sacudindo-me las guedeilhas,

Ls bientos puls fragaredos

Me q’rie chubir a las streilhas!...

Manhanas fuortes de Março!

- Cuorbos i águilas bolando,

Chubindo al cielo i boziando,

Adabinando mortaço,

Metien sous gritos an mi; ...

Sues alas bolando a saltos,

M’arrebátan als altos,

A buscar maior beleza,

Bien longe desta torpeza!...

Que suidades you tengo,

Douro treidor i magano,

De tou runquido tan sano,

Desse tou miedo tan terno,

Riu de scaleto no brano

Gordo i barrento n’eimbierno!...

Rigueiros i altas faias

Que rachestes las arribas,

Rachai-me l miu coraçon

Cumo bós an rachas bibas!...

Miu coraçon you l tomara

Spartiçado i acerjado

Cum’ua çuda maior,

Corríssen neilha a cachones

Rius de birtude i d’amor!

Toda mie alma drumida,

You la tomara picada,

Feita an fuolhas i ramales,

I neilha bisse ancarnada

To l’alma rija i frolida

De ls nebros i carrascales!...

- Agora, pula preinada,

Anda mie alma penada...



almendra · 01/06/2007


Deixo-bos con un anspirado poema de Domingos Ferreira, de Zenízio, que tan bien demostra l a la nuossa lhéngua:

Cesse an nuossa tierra,
La lhéngua fidalga pertuesa.
I deia lhugar a la nuossa mirandesa.
Eilha, nuoba cumo ye,
Relhuza bien, de nuite cumo de die,
Essoutra tan bielha de l anton,
Deixe lhugar a la nuossa,
Oh, mas que grande eimoçon!
Mai, tu que me tubiste,
Drento de ti, guardado tantos anhos;
I you cun tantas ganas de salir,
Deixa que sustrique bien tous cloustros,
I que mius uossos se arrigéssen siempre más i más,
Para que naide m'angulha de nuobo
Bendita sós, ó mai,
Porque an tou ser me fortaleci.
I no recondito de tou coraçon
Aprendi a nun dejistir.
I que d'agora an delantre
Quiero ser you a reinar,
An todas las squinas
Deste miu pequeinho berço mirandés.
Franzina lhéngua mirandesa,
Agradeço a todos ls filhos de mie tierra
Que por mi tubírun galhardie
Que you benisse a la lhuç de l die,
De ls depu*ados sábios na capital,
You serbisse de streilha;
Que me deixássen an paç i sossego an mie tierra;
I que me díssen aquilho a que tengo dreito:
Ansinar, progredir, i reinar.
Oubrigado, mai querida que nun aborteste;
Drento de ti m'alimenteste i todo faziste
Para que las gientes bíssen mie belheza
Reconhecíssen mie realeza.
I que an mi beian que, cumo tantas i tantas outras lhénguas,
You nun me amborgonho de reinar an mies tierras.
Mais casadas i solteiras,
Nun bos amborgonheis,
Que l ser que an bós germina
De buossas antranhas se alimenta.
You, pequerrica cumo sou,
Choro i bibo triste
Por todos aqueilhes armanicos,
Que por esse mundo fuora,
Bíben meses anteiricos na scuridon,
Sin nunca chegar a ber la lhuç de l die.
Quantos trabalhos por mi,
Mie mai passou,
Para que pequerrica cumo sou
I cun ls felhicos de l miu reino
Podermos cantar cun alegrie i eimoçon:
Biba neste die,
Todos ls mirandeses de las tierras de Miranda!
Ação concluída.
Antrar

Para screbires ne l sítio, diç-mos quien sós. Ye ua beç — depuis quedas antrado.

ó