← CURSO DE MIRANDÉS de l SAL – 2º ANHO
editada dia 18-09-2007 17:07:27 por: FONTE DO GIL
«Quando atrabessou la poboaçan, rue abaixo, cun l tagalho atrás deilhe, era inda muito tamperano. Al lhargo de las rues tortuosas, las puortas cunserbaban-se cerradas, i nun benia de las habitaçons l mais pequeinho bruído. Dromia-se al suonho solto por tuodas aqueilhas casas. Apenas algun perro, subitamente spertado an sobressalto pelo chocalhar de l tagalho ladraba de l cimo de ls escadórios de piedra onde ficara de santinela, ou de drento de las curraladas, onde lhebaba la nuoite faziendo companhia a ls bitelos. De onde an onde, galhos madrugadores antoaban matinas sonoiras, que eran como risadas bibrantes de ls boémios, nalguna estúrdia a desoras.
(…)
Preguiças, grilhos nas erbagens, ranas que coaxabam an las augueiras, era l mais que se oubia an riba de l rumor brando de ls chocalhos. Nien un balido de canhona an todo l tagalho que se iba submissamente a la mercê de l pequeinho pastor, parando se eilhe paraba a bandimar las moras friescas de ls silbados, reampeçando la marcha se de nuobo eilhe se punia a caminar.»
«Quando atrabessou la poboaçon, rue abaixo, cu l tagalho atrás deilhe, era inda muito temperano. Al lhargo de las rues tortuosas, las puortas cunserbaban-se cerradas, i nun benie de las habitaçons l mais ansignificante bruído. Dromia-se l suonho solto por tuodas aqueilhas casas. Apenas algun perro, subitamente spertado an sobressalto pelo chocalhar de l tagalho ladraba de l alto de ls scadórios de piedra onde ficara de begia, ou de drento de las curraladas, onde lhebaba la nuoite faziendo cumpanhia als bitelhos. De onde an onde, galhos madrugadores antoaban matinas sonorias, que eran como risadas bibrantes de ls boémios, nalguna stúrdia a desoras.
(…)
Preguiças, grilhos nas erbagens, ranas que coaxabam nas augueiras, era l mais que se oubia anriba de l rumor brando de ls chocalhos. Nien un balido de canhona an tuodo l tagalho que se iba submissamente a la mercê de l pequeinho pastor, parando se eilhe paraba a apanhar las moras friescas de ls silbados, reampeçando la marcha se de nuobo eilhe se punia a caminar.»
Quando atrabessou la pobuaçon, rue abaixo, cul ganado atrás del, era inda purmanhana. Al longo de las rues tuortuosas, las puortas manteniem-se cerradas, i nun salie de las habitaçones l más ansignificante bruído. Durmi-se a suonho suolto por todas aqueilhas casas. Solo algue perro, spertado an subressalto pul chocalhar de l ganado lhadraba de l´alto de las scaleiras de piedra adonde ficaba de santinela, ou de drentro de las curraladas, adonde lhebaba la nuite faziendo cumpanhie als bitelos. D´onde an d´onde, galhos madrugadores antoaban matinas sonoras, queram cumo risadas bibrantes de ls boémios, nalgua estúrdia a desoras.
(…)
Cigarras, grilhos nas erbages, ranas que coaxaban nas rigueiras, era l mais que se oubie anrriba de l bruido brando de ls chocalhos. Nin balido de canhona an todo l ganado que se iba submissamente à la mercê de l pequeinho pastor, parando se el paraba a colher lasas friescas de ls silbados, reampeçando la caminada de nuobo s´el se punie a caminar.»
Testo a traduzir para mirandés [Trindade Coelho, “Idílio Rústico”, Os Meuses]:
«Quando atravessou a povoação, rua abaixo, com o rebanho atrás dele, era ainda muito cedo. Ao longo das ruas tortuosas, as portas conservavam-se fechadas, e não vinha das habitações o mais insignificante ruído. Dormia-se a sono solto por todas aquelas casas. Apenas algum cão, subitamente acordado em sobressalto pelo chocalhar do rebanho ladrava do alto dos escadórios de pedra onde ficara de sentinela, ou de dentro das curraladas, onde levava a noite fazendo companhia aos novilhos. De onde em onde, galos madrugadores entoavam matinas sonoras, que eram como risadas vibrantes de boémios, nalguma estúrdia a desoras.
(…)
Cigarras, grilos nas ervagens, rãs que coaxavam nas regueiras, era o mais que se ouvia acima do rumor brando dos chocalhos. Nem um balido de ovelha em todo o rebanho que se ia submissamente à mercê do pequeno pastor, parando se ele parava a colher asas frescas dos silvados, recomeçando a marcha se de novo ele se punha a caminhar.»
Traduçon para Mirandês de “Idílio Rústico, Ls miuses” (Tridade Coelho)
«Quando atrabessou la pobaçon, rue abaixo cul ganado atrás, era inda cedico. L lhargo de las rues arressaiadas, las puortas mantenien-se cerradas i nun benie de las habitaçones, l mais pequeinho bruído.
Drumie-se a sono solto por todas aqueilhas casas. Solo algun perro, subitamente çpierto an subressalto cun l chocalhar de l ganado lhadraba de riba de las scaleiras de piedra adonde quedaba d’atalaia, ou andrento de las curraladas, onde lhebaba la nuite fazendo cumpanhie ls bitelos.
De quando an quando, galhos madrugadores, antóaban matinas sonoras, que éran cumo risadas bibrantes de boémios, nalgua stúrdia a desoras.
Checharras, grilhos nas yerbeiras, ranas que coaxában ne ls rigueiros, l mais que se oubie subre l rumor brando de ls chocalhos. Nien un balido de canhona an todo l ganado que s’íba submissamente a merce de l pequeinho pastor, parando s’el paraba a colher las moras frescas de ls silbados, reampeçando la andadura se de nuobo el se ponie a caminar.»
Testo a traduzir para mirandés [Trindade Coelho, “Idílio Rústico”, Os Meuses]:
«Quando atravessou a povoação, rua abaixo, com o rebanho atrás dele, era ainda muito cedo. Ao longo das ruas tortuosas, as portas conservavam-se fechadas, e não vinha das habitações o mais insignificante ruído. Dormia-se a sono solto por todas aquelas casas. Apenas algum cão, subitamente acordado em sobressalto pelo chocalhar do rebanho ladrava do alto dos escadórios de pedra onde ficara de sentinela, ou de dentro das curraladas, onde levava a noite fazendo companhia aos novilhos. De onde em onde, galos madrugadores entoavam matinas sonoras, que eram como risadas vibrantes de boémios, nalguma estúrdia a desoras.
(…)
Cigarras, grilos nas ervagens, rãs que coaxavam nas regueiras, era o mais que se ouvia acima do rumor brando dos chocalhos. Nem um balido de ovelha em todo o rebanho que se ia submissamente à mercê do pequeno pastor, parando se ele parava a colher asas frescas dos silvados, recomeçando a marcha se de novo ele se punha a caminhar.»
Traduçon para mirandés“ Idílio Rústico, Ls miuses” (Trindade Coelho)
«Quando atrabessaba la pobaçon, rue abaixo, cul ganado atrás del, era inda cedico. Al lhargo de las rues arressaiadas, las puortas mantenien-se cerradas, i nun benie de las moradas l mais pequeinho bruído.
Drumie-se l sonho perfundo por todas aqueilhas casas.
Solo algun perro, debrebe çpierto an subressalto pul chocalhar de l ganado lhadraba de riba de las grandes scaleiras de piedra adonde quedara d’atalaia, ou andrento de las curraladas, adonde passaba la nuite fazendo cumpanha als bitelos. De beç an quando, galhos madrugadores sonában canticos, que éran cumo risadas strilhantes de ramboios, stafúrdia fuora de tiempo.
Checharras, grilhos nas yerbeiras, ranas que coaxában nas rigueiras, era solo l que se oubie mais alto que l sunido ameroso de ls chocalhos. Nien un mé de canhona an todo l ganado que s’íba de mansico al querer de l pequeinho pastor, parando s’el paraba a apanhar las moras frescas de ls silbados, reampeçando la andadura s’el de nuobo se ponie a caminar.»
Nota: Para mi fui mui defícele la traduçon de:
…ruas tortuosas…
…a sono solto…
…alto dos escadórios…
…subitamente acordado…
…entoavam matinas sonoras..
…risadas vibrantes de boémios..
…estúrdia a desoras…
…submissamente a mercê…
Nun ye fácele, nó ! Mas cumo yá nun somos garoticos de la scuola...
«Quando atrabessou la poboaçon, rue abaixo, cul tagalho atrás del, era inda muito cedo. Al longo de las rues turtuosas, las puortas cunserbában-se fechadas, i nun benie de las habitaçones l mais ansegnificante rujido. Durmie-se a suonho suolto por todas aqueilhas casas. Solo algun perro, subitamente acordado an subressalto pulo chocalhar de l tagalho ladraba darriba de ls scadoiros de piedra adonde ficara de sentinela, ou de dentro de las curraladas, adonde lebaba la nuite fazendo cumpanhie als nobilhos. Daonde an onde, galhos madrugadores antoában matinas sonoras, que éran cumo risadas bibrantes de boémios, nalgua stúrdia a desoras (...)
Chicharras, grilos ne ls lameiros, ranas que coaxában nas regueiras, era l mais que se oubie porriba de l rumor brando de ls chocalhos. Nien un balido de canhona an todo l tagalho que se iba submissamente a la mercé de l pequeinho pastor, parando se ele paraba a cuolher las moras frescas de ls silbados, reampeçando la marcha se de nuobo el se ponie a caminar.»
editada dia 22-09-2007 2:10:03 por: Antonho Lobron
Para ampeçar nun yé cousa facele, mas atrasada alha bai:
«Quando atrabessou la pobuaçon, rue abaixo, cul tagalho atrás dele, era inda mui cedo. Pulas rues turtuosas, las puortas mantenian-se ancerradas, i nun benie de las casas l mais pequeinho rujido. Dromie-se a sono solto un todas aqueilhas casas. Solo algun perro, nistante çpertaba un subressalto cun l chocalhar de l tagalho, ladraba de riba de las scaleiras de piedras onde se ficara de sentinela, ou de andrento de las curraladas, onde lebaba to la nuite fazendo companhie als nobilhos. Daonde a onde, galhos madrugadores antoaban matinas sonoras, que eran como risadas bibrantes de fadistas, nalgue estroinice a desoras.
(…)
Chicharras, grilos nas erbicas, rãs que cantaban nas regueiras, era l mais que se oubia sobindo arriba de l manso de los chocalhos. Nien un balido de canhona an to l tagalho que se mantenie oubedientemente a la mercé de l pequenho pastor, stancando se el paraba a apanhar las moras frescas de ls silbados, reampeçando la marcha se de nuobo el se ponie a caminar.»
Buona nuite. Eiqui bai la mie repuosta:
Quando atrabessou la poboaçon, rue abaixo, cul ganado atraç del, era inda mui cedo. Al lhongo de las rues turtosas, las puortas cunserbaban-se cerradas, i nun benie de las habitaciones calquiera rugido. Drumie-se a sonada por todas aqueilhas casas. Solamente algun perro, de pronto spertado an subressalto pul chocalhar de l ganado lhadraba de l alto de las scaleiras de piedra onde habie ficado de guarda, ou adrento de las curraladas, onde lhebaba la nuite a fazer cumpanha als nobilhos. De onde an onde galhos na manhanica antonaban matinas (?) sonidas, que eran cumo que risadas bibrantes de boémios, nalgua sturdia nuite adrento.
(…)
Cigarras(?), grilhos ne ls yerbeiros, ranas que cuaxaban (?) nas regueiras, era l más que se oubie an riba de l rugido brando de ls chocalhos. Ni un balhido (?) de oubielha an to lo ganado que se iba submisso a la mercede de l pequeinho pastor, parando se el paraba a colher las moras frescas de ls silbados, reampeçando la marcha se de nuobo el se ponga a caminar
Tonux
editada dia 23-09-2007 23:41:22 por: almendra
Resposta al eisercício 001
«Quando atrabessou la poblaçon, rue baixo, cul ganado atrás del, era inda mui cedo. Por las rues tuôrtias, las puôrtas mantenin-se cerradas, i nun benie de las casas l mais pequeinho rugido. Durmie-se a suonho suolto por todas aqueilhas casas. Solo algun perro, spertado nun repente pul chocalhar de l ganado ladraba de riba de las scaleiras de piedra adonde quedára de sentinela, ou de drento de las curraladas, adonde lebaba la nuite fazendo cumpanha als bitelos. Donde an onde, galhos madrugadores cantaban sonidos, que éran cumo risadas de stroinas, nalgua stúrdia fuôra d’horas.
(…)
Chicharras, grilos ne ls cerrados, ranas que ranacalhaban nas regueiras, era l mais que se oubie por riba de l telincar brando de ls chocalhos. Nien un balido de canhona an todo l ganado que iba de mansico atrás de l pequeinho pastor, parando se ele paraba a colher las moras frescas de ls silbados, reampeçando la caminada se de nuôbo el se ponie a caminar.»
Almendra
«Quando atrabessou la poboaçon, rue al para baixo, cul ganado trás del, inda era mui cedo. Pulas rues tuortas, las puortas mantenin-se cerradas, i nun benie de las casas nenhue rugido. Dormie-se a suonho suolto por todas aqueilhas casas. Solo algun perro, spantado pul chucalhar de l ganado ladraba de riba de las scaleiras de piedra adonde quedou de sentinela, o na dentro de l acurralada, adonde passaba la nuite na cumpanha de ls bitelos. D’onde an onde, galhos madrugadores cantaban sonidos de la manhana, que eran cumo risadas trementes de stroinas, nalgue trabessura fuora d’horas.
(…)
Chicharras, grilos ne ls cerrados, ranas que ranacalhaban ne ls rieiros, era l que s’oubie por riba de l rugido de ls chucalhos. Nien un berro de canhona na todo l rebanho que s’iba de mansico atrás de l pequeinho pastor, parando s’el paraba a culher las moras freçcas de ls silbeirones, tornando a andar s’el se punisse a camino. »
P.
“Quando atrabessou l pobo, la rue al para baixo, cul ganado trás del, inda yera mi cedo. Al lhargo de las rues retrocidas, las puortas cuntinában cerradas, i de las casas nun benie l más pequeinho rugido. Stában bien ferrados ne l suonho por todas aqueilhas casas. Solo algun perro, çpierto de repente pul chocalhar de l ganado, lhadraba de l cimo de las scaleiras de piedra adonde habie quedado de santinela, ou de andrento de las curraladas, adonde passaba la nuite a fazé-le cumpanha als bitelos. De beç an quando, galhos madrugadores fazien oubir l sou toque de las trindades, que yéran cumo risadas strugidas de galfarros, nalgua ramboiada a desoras…
Checharras, grilos an las eirbaçadas, ranas que cantában an las augueiras, yera l más que se oubie por subre l rugido ameroso de ls chocalhos. Nien un berro de canhona an to l ganado que iba houmildado a las manos de l pequeinho pastor, stacando se el stacaba a agarrar las moras frescas de las silbeiras, tornando a andar se el se botaba outra beç al camino.”
Quando atravessou l lhugar, rue abaixo, cul rebanho atrás del, era inda mui cedo.
Al largo de las rues tuortas, las puortas conservavan-se fechadas, e num vinha de las casas l mais ansignificante ruído.
Dormi-se cul sono solto por todas aqueilhas casas.
Apenas algun perro, subitamente acordado an sobressalto pul chocalhar del rebanho ladraba de l alto dels escadórios de piedra donde ficara de sentinela, ou de drento de las curraladas, onde levava la noite fazendo companha als novilhos. De donde an onde, galhos madrugadores antoavan matinas sonoras, que eran cum risadas vibrantes de boémios, nalgu astúrdia a desoras.
(…)
Cigarras, grilos nas ervagens, ranas que coaxavam nas rigueiras, eran l mas que se ouvie acima del rumor brando dels chocalhos. Niem un balido de oubeilha an todo l rebanho que se iba submissamente à la mercê del pequeinho pastor, parando se el parava a colher as amboras frescas dels silvados, recomeçando la marcha se de novo le se punha a caminhar.»
Atrasada,mas acá bai:
Quando atravessou l pobo, rue abaixo, cul rebanho atrás del, era inda mui cedo.
Al largo de las rues tuortas, las puortas conserbaban-se fechadas, e num benie de las casas ningún rugido.
Dormi-se cul suonho suolto por tol aqueilhas casas.
Solo algun perro, de repiente acordado an sobressalto pul chocalhar del rebanho ladraba del alto de las scaleiras de piedra donde quedara de sentinela, ou de drento de las curraladas, onde lebaba la nuite fazendo cumpanha als bitelicos. De donde an onde, galhos madrugadores antoában matinas sonoras, que eran cumo risadas bibrantes de boémios, nalgue astúrdia a desoras.
(…)
Cigarras, grilos nas erbaiges, ranas que cántan nas ribeiras, éran l mas que se oubie po riba del rumor brando dels chocalhos. Nien un "mêê" de oubeilha an todo l rebanho que iba atrás del pequeinho pastor, parando se el paraba a colher lasas frescas de las silbas, ampeçando outra beç a andar se l se punie a caminar.»
Eisercício 001 - Lhembrar I - Repuostas
18/09/2007
amadeu · 18/09/2007
Poner eiqui las repuostas al Eisercício 001 - Lhembrar I
FONTE DO GIL · 18/09/2007
editada dia 18-09-2007 17:07:27 por: FONTE DO GIL«Quando atrabessou la poboaçan, rue abaixo, cun l tagalho atrás deilhe, era inda muito tamperano. Al lhargo de las rues tortuosas, las puortas cunserbaban-se cerradas, i nun benia de las habitaçons l mais pequeinho bruído. Dromia-se al suonho solto por tuodas aqueilhas casas. Apenas algun perro, subitamente spertado an sobressalto pelo chocalhar de l tagalho ladraba de l cimo de ls escadórios de piedra onde ficara de santinela, ou de drento de las curraladas, onde lhebaba la nuoite faziendo companhia a ls bitelos. De onde an onde, galhos madrugadores antoaban matinas sonoiras, que eran como risadas bibrantes de ls boémios, nalguna estúrdia a desoras.
(…)
Preguiças, grilhos nas erbagens, ranas que coaxabam an las augueiras, era l mais que se oubia an riba de l rumor brando de ls chocalhos. Nien un balido de canhona an todo l tagalho que se iba submissamente a la mercê de l pequeinho pastor, parando se eilhe paraba a bandimar las moras friescas de ls silbados, reampeçando la marcha se de nuobo eilhe se punia a caminar.»
Pinheirinho · 19/09/2007
«Quando atrabessou la poboaçon, rue abaixo, cu l tagalho atrás deilhe, era inda muito temperano. Al lhargo de las rues tortuosas, las puortas cunserbaban-se cerradas, i nun benie de las habitaçons l mais ansignificante bruído. Dromia-se l suonho solto por tuodas aqueilhas casas. Apenas algun perro, subitamente spertado an sobressalto pelo chocalhar de l tagalho ladraba de l alto de ls scadórios de piedra onde ficara de begia, ou de drento de las curraladas, onde lhebaba la nuoite faziendo cumpanhia als bitelhos. De onde an onde, galhos madrugadores antoaban matinas sonorias, que eran como risadas bibrantes de ls boémios, nalguna stúrdia a desoras.
(…)
Preguiças, grilhos nas erbagens, ranas que coaxabam nas augueiras, era l mais que se oubia anriba de l rumor brando de ls chocalhos. Nien un balido de canhona an tuodo l tagalho que se iba submissamente a la mercê de l pequeinho pastor, parando se eilhe paraba a apanhar las moras friescas de ls silbados, reampeçando la marcha se de nuobo eilhe se punia a caminar.»
adeusdado · 19/09/2007
Quando atrabessou la pobuaçon, rue abaixo, cul ganado atrás del, era inda purmanhana. Al longo de las rues tuortuosas, las puortas manteniem-se cerradas, i nun salie de las habitaçones l más ansignificante bruído. Durmi-se a suonho suolto por todas aqueilhas casas. Solo algue perro, spertado an subressalto pul chocalhar de l ganado lhadraba de l´alto de las scaleiras de piedra adonde ficaba de santinela, ou de drentro de las curraladas, adonde lhebaba la nuite faziendo cumpanhie als bitelos. D´onde an d´onde, galhos madrugadores antoaban matinas sonoras, queram cumo risadas bibrantes de ls boémios, nalgua estúrdia a desoras.
(…)
Cigarras, grilhos nas erbages, ranas que coaxaban nas rigueiras, era l mais que se oubie anrriba de l bruido brando de ls chocalhos. Nin balido de canhona an todo l ganado que se iba submissamente à la mercê de l pequeinho pastor, parando se el paraba a colher lasas friescas de ls silbados, reampeçando la caminada de nuobo s´el se punie a caminar.»
nataliantao · 21/09/2007
Testo a traduzir para mirandés [Trindade Coelho, “Idílio Rústico”, Os Meuses]:
«Quando atravessou a povoação, rua abaixo, com o rebanho atrás dele, era ainda muito cedo. Ao longo das ruas tortuosas, as portas conservavam-se fechadas, e não vinha das habitações o mais insignificante ruído. Dormia-se a sono solto por todas aquelas casas. Apenas algum cão, subitamente acordado em sobressalto pelo chocalhar do rebanho ladrava do alto dos escadórios de pedra onde ficara de sentinela, ou de dentro das curraladas, onde levava a noite fazendo companhia aos novilhos. De onde em onde, galos madrugadores entoavam matinas sonoras, que eram como risadas vibrantes de boémios, nalguma estúrdia a desoras.
(…)
Cigarras, grilos nas ervagens, rãs que coaxavam nas regueiras, era o mais que se ouvia acima do rumor brando dos chocalhos. Nem um balido de ovelha em todo o rebanho que se ia submissamente à mercê do pequeno pastor, parando se ele parava a colher asas frescas dos silvados, recomeçando a marcha se de novo ele se punha a caminhar.»
Traduçon para Mirandês de “Idílio Rústico, Ls miuses” (Tridade Coelho)
«Quando atrabessou la pobaçon, rue abaixo cul ganado atrás, era inda cedico. L lhargo de las rues arressaiadas, las puortas mantenien-se cerradas i nun benie de las habitaçones, l mais pequeinho bruído.
Drumie-se a sono solto por todas aqueilhas casas. Solo algun perro, subitamente çpierto an subressalto cun l chocalhar de l ganado lhadraba de riba de las scaleiras de piedra adonde quedaba d’atalaia, ou andrento de las curraladas, onde lhebaba la nuite fazendo cumpanhie ls bitelos.
De quando an quando, galhos madrugadores, antóaban matinas sonoras, que éran cumo risadas bibrantes de boémios, nalgua stúrdia a desoras.
Checharras, grilhos nas yerbeiras, ranas que coaxában ne ls rigueiros, l mais que se oubie subre l rumor brando de ls chocalhos. Nien un balido de canhona an todo l ganado que s’íba submissamente a merce de l pequeinho pastor, parando s’el paraba a colher las moras frescas de ls silbados, reampeçando la andadura se de nuobo el se ponie a caminar.»
ramosantao · 21/09/2007
Testo a traduzir para mirandés [Trindade Coelho, “Idílio Rústico”, Os Meuses]:
«Quando atravessou a povoação, rua abaixo, com o rebanho atrás dele, era ainda muito cedo. Ao longo das ruas tortuosas, as portas conservavam-se fechadas, e não vinha das habitações o mais insignificante ruído. Dormia-se a sono solto por todas aquelas casas. Apenas algum cão, subitamente acordado em sobressalto pelo chocalhar do rebanho ladrava do alto dos escadórios de pedra onde ficara de sentinela, ou de dentro das curraladas, onde levava a noite fazendo companhia aos novilhos. De onde em onde, galos madrugadores entoavam matinas sonoras, que eram como risadas vibrantes de boémios, nalguma estúrdia a desoras.
(…)
Cigarras, grilos nas ervagens, rãs que coaxavam nas regueiras, era o mais que se ouvia acima do rumor brando dos chocalhos. Nem um balido de ovelha em todo o rebanho que se ia submissamente à mercê do pequeno pastor, parando se ele parava a colher asas frescas dos silvados, recomeçando a marcha se de novo ele se punha a caminhar.»
Traduçon para mirandés“ Idílio Rústico, Ls miuses” (Trindade Coelho)
«Quando atrabessaba la pobaçon, rue abaixo, cul ganado atrás del, era inda cedico. Al lhargo de las rues arressaiadas, las puortas mantenien-se cerradas, i nun benie de las moradas l mais pequeinho bruído.
Drumie-se l sonho perfundo por todas aqueilhas casas.
Solo algun perro, debrebe çpierto an subressalto pul chocalhar de l ganado lhadraba de riba de las grandes scaleiras de piedra adonde quedara d’atalaia, ou andrento de las curraladas, adonde passaba la nuite fazendo cumpanha als bitelos. De beç an quando, galhos madrugadores sonában canticos, que éran cumo risadas strilhantes de ramboios, stafúrdia fuora de tiempo.
Checharras, grilhos nas yerbeiras, ranas que coaxában nas rigueiras, era solo l que se oubie mais alto que l sunido ameroso de ls chocalhos. Nien un mé de canhona an todo l ganado que s’íba de mansico al querer de l pequeinho pastor, parando s’el paraba a apanhar las moras frescas de ls silbados, reampeçando la andadura s’el de nuobo se ponie a caminar.»
Nota: Para mi fui mui defícele la traduçon de:
…ruas tortuosas…
…a sono solto…
…alto dos escadórios…
…subitamente acordado…
…entoavam matinas sonoras..
…risadas vibrantes de boémios..
…estúrdia a desoras…
…submissamente a mercê…
Ana Maria F · 22/09/2007
Nun ye fácele, nó ! Mas cumo yá nun somos garoticos de la scuola...
«Quando atrabessou la poboaçon, rue abaixo, cul tagalho atrás del, era inda muito cedo. Al longo de las rues turtuosas, las puortas cunserbában-se fechadas, i nun benie de las habitaçones l mais ansegnificante rujido. Durmie-se a suonho suolto por todas aqueilhas casas. Solo algun perro, subitamente acordado an subressalto pulo chocalhar de l tagalho ladraba darriba de ls scadoiros de piedra adonde ficara de sentinela, ou de dentro de las curraladas, adonde lebaba la nuite fazendo cumpanhie als nobilhos. Daonde an onde, galhos madrugadores antoában matinas sonoras, que éran cumo risadas bibrantes de boémios, nalgua stúrdia a desoras (...)
Chicharras, grilos ne ls lameiros, ranas que coaxában nas regueiras, era l mais que se oubie porriba de l rumor brando de ls chocalhos. Nien un balido de canhona an todo l tagalho que se iba submissamente a la mercé de l pequeinho pastor, parando se ele paraba a cuolher las moras frescas de ls silbados, reampeçando la marcha se de nuobo el se ponie a caminar.»
Antonho Lobron · 22/09/2007
editada dia 22-09-2007 2:10:03 por: Antonho LobronPara ampeçar nun yé cousa facele, mas atrasada alha bai:
«Quando atrabessou la pobuaçon, rue abaixo, cul tagalho atrás dele, era inda mui cedo. Pulas rues turtuosas, las puortas mantenian-se ancerradas, i nun benie de las casas l mais pequeinho rujido. Dromie-se a sono solto un todas aqueilhas casas. Solo algun perro, nistante çpertaba un subressalto cun l chocalhar de l tagalho, ladraba de riba de las scaleiras de piedras onde se ficara de sentinela, ou de andrento de las curraladas, onde lebaba to la nuite fazendo companhie als nobilhos. Daonde a onde, galhos madrugadores antoaban matinas sonoras, que eran como risadas bibrantes de fadistas, nalgue estroinice a desoras.
(…)
Chicharras, grilos nas erbicas, rãs que cantaban nas regueiras, era l mais que se oubia sobindo arriba de l manso de los chocalhos. Nien un balido de canhona an to l tagalho que se mantenie oubedientemente a la mercé de l pequenho pastor, stancando se el paraba a apanhar las moras frescas de ls silbados, reampeçando la marcha se de nuobo el se ponie a caminar.»
Tonux · 22/09/2007
Buona nuite. Eiqui bai la mie repuosta:
Quando atrabessou la poboaçon, rue abaixo, cul ganado atraç del, era inda mui cedo. Al lhongo de las rues turtosas, las puortas cunserbaban-se cerradas, i nun benie de las habitaciones calquiera rugido. Drumie-se a sonada por todas aqueilhas casas. Solamente algun perro, de pronto spertado an subressalto pul chocalhar de l ganado lhadraba de l alto de las scaleiras de piedra onde habie ficado de guarda, ou adrento de las curraladas, onde lhebaba la nuite a fazer cumpanha als nobilhos. De onde an onde galhos na manhanica antonaban matinas (?) sonidas, que eran cumo que risadas bibrantes de boémios, nalgua sturdia nuite adrento.
(…)
Cigarras(?), grilhos ne ls yerbeiros, ranas que cuaxaban (?) nas regueiras, era l más que se oubie an riba de l rugido brando de ls chocalhos. Ni un balhido (?) de oubielha an to lo ganado que se iba submisso a la mercede de l pequeinho pastor, parando se el paraba a colher las moras frescas de ls silbados, reampeçando la marcha se de nuobo el se ponga a caminar
Tonux
almendra · 24/09/2007
editada dia 23-09-2007 23:41:22 por: almendraResposta al eisercício 001
«Quando atrabessou la poblaçon, rue baixo, cul ganado atrás del, era inda mui cedo. Por las rues tuôrtias, las puôrtas mantenin-se cerradas, i nun benie de las casas l mais pequeinho rugido. Durmie-se a suonho suolto por todas aqueilhas casas. Solo algun perro, spertado nun repente pul chocalhar de l ganado ladraba de riba de las scaleiras de piedra adonde quedára de sentinela, ou de drento de las curraladas, adonde lebaba la nuite fazendo cumpanha als bitelos. Donde an onde, galhos madrugadores cantaban sonidos, que éran cumo risadas de stroinas, nalgua stúrdia fuôra d’horas.
(…)
Chicharras, grilos ne ls cerrados, ranas que ranacalhaban nas regueiras, era l mais que se oubie por riba de l telincar brando de ls chocalhos. Nien un balido de canhona an todo l ganado que iba de mansico atrás de l pequeinho pastor, parando se ele paraba a colher las moras frescas de ls silbados, reampeçando la caminada se de nuôbo el se ponie a caminar.»
Almendra
2giga · 24/09/2007
«Quando atrabessou la poboaçon, rue al para baixo, cul ganado trás del, inda era mui cedo. Pulas rues tuortas, las puortas mantenin-se cerradas, i nun benie de las casas nenhue rugido. Dormie-se a suonho suolto por todas aqueilhas casas. Solo algun perro, spantado pul chucalhar de l ganado ladraba de riba de las scaleiras de piedra adonde quedou de sentinela, o na dentro de l acurralada, adonde passaba la nuite na cumpanha de ls bitelos. D’onde an onde, galhos madrugadores cantaban sonidos de la manhana, que eran cumo risadas trementes de stroinas, nalgue trabessura fuora d’horas.
(…)
Chicharras, grilos ne ls cerrados, ranas que ranacalhaban ne ls rieiros, era l que s’oubie por riba de l rugido de ls chucalhos. Nien un berro de canhona na todo l rebanho que s’iba de mansico atrás de l pequeinho pastor, parando s’el paraba a culher las moras freçcas de ls silbeirones, tornando a andar s’el se punisse a camino. »
P.
alfredo · 25/09/2007
“Quando atrabessou l pobo, la rue al para baixo, cul ganado trás del, inda yera mi cedo. Al lhargo de las rues retrocidas, las puortas cuntinában cerradas, i de las casas nun benie l más pequeinho rugido. Stában bien ferrados ne l suonho por todas aqueilhas casas. Solo algun perro, çpierto de repente pul chocalhar de l ganado, lhadraba de l cimo de las scaleiras de piedra adonde habie quedado de santinela, ou de andrento de las curraladas, adonde passaba la nuite a fazé-le cumpanha als bitelos. De beç an quando, galhos madrugadores fazien oubir l sou toque de las trindades, que yéran cumo risadas strugidas de galfarros, nalgua ramboiada a desoras…
Checharras, grilos an las eirbaçadas, ranas que cantában an las augueiras, yera l más que se oubie por subre l rugido ameroso de ls chocalhos. Nien un berro de canhona an to l ganado que iba houmildado a las manos de l pequeinho pastor, stacando se el stacaba a agarrar las moras frescas de las silbeiras, tornando a andar se el se botaba outra beç al camino.”
gabilan · 25/09/2007
Quando atravessou l lhugar, rue abaixo, cul rebanho atrás del, era inda mui cedo.
Al largo de las rues tuortas, las puortas conservavan-se fechadas, e num vinha de las casas l mais ansignificante ruído.
Dormi-se cul sono solto por todas aqueilhas casas.
Apenas algun perro, subitamente acordado an sobressalto pul chocalhar del rebanho ladraba de l alto dels escadórios de piedra donde ficara de sentinela, ou de drento de las curraladas, onde levava la noite fazendo companha als novilhos. De donde an onde, galhos madrugadores antoavan matinas sonoras, que eran cum risadas vibrantes de boémios, nalgu astúrdia a desoras.
(…)
Cigarras, grilos nas ervagens, ranas que coaxavam nas rigueiras, eran l mas que se ouvie acima del rumor brando dels chocalhos. Niem un balido de oubeilha an todo l rebanho que se iba submissamente à la mercê del pequeinho pastor, parando se el parava a colher as amboras frescas dels silvados, recomeçando la marcha se de novo le se punha a caminhar.»
auch · 24/10/2007
Atrasada,mas acá bai:
Quando atravessou l pobo, rue abaixo, cul rebanho atrás del, era inda mui cedo.
Al largo de las rues tuortas, las puortas conserbaban-se fechadas, e num benie de las casas ningún rugido.
Dormi-se cul suonho suolto por tol aqueilhas casas.
Solo algun perro, de repiente acordado an sobressalto pul chocalhar del rebanho ladraba del alto de las scaleiras de piedra donde quedara de sentinela, ou de drento de las curraladas, onde lebaba la nuite fazendo cumpanha als bitelicos. De donde an onde, galhos madrugadores antoában matinas sonoras, que eran cumo risadas bibrantes de boémios, nalgue astúrdia a desoras.
(…)
Cigarras, grilos nas erbaiges, ranas que cántan nas ribeiras, éran l mas que se oubie po riba del rumor brando dels chocalhos. Nien un "mêê" de oubeilha an todo l rebanho que iba atrás del pequeinho pastor, parando se el paraba a colher lasas frescas de las silbas, ampeçando outra beç a andar se l se punie a caminar.»