020 – Poemas
Bamos hoije a dezir dous cachos de poemas dun amportante poeta mirandés, António Maria Mourinho. L purmeiro chama-se Longe ... (deseios), i diç assi:
Terrica de ls mius amores,
Quanta lhembráncia me dás!...
... Ourtonho de tristes q’lores
Q’amaugas me trairás!...
Fugiu la lhuç, la calor,
L’alegrie de la Primabera:
I l cantar de ls rigueiricos
Yá nun ye cum’antes era.
Ai flores! Ai Primaberas!
Primabera tube you;
Çpediu-se un die de mi
I inda nunca más tornou.
Só tomara ua cantiga
Cumo la de l reixenhor,
O l’alma de l sou bendito
De la fraita dun pastor.
Quien me dira ser zagal,
Por madrugadas d’Abril,
A spertar las quetobias,
Culs chocalhos al quadril.
Ser monge, guardando oubeilhas,
Solico puls pedregales;
Lhoubar a Dius, pulas tardes,
A la par de ls canabrales.
Tener ua alma de fé,
Einorme q’oupisse montes,
Para amar a Pertual
I a Dius, sin hourizontes...
... Quien me dira ser cantiga
De quetobia i chubir,
A dreito, al alto, pa l cielo ...
I nun tornar a benir!...
L outro poema chama-se Miu suonho de serbir. Dambos ls poemas fúrun publicados an 1961 ne l lhibro Nuossa Alma i Nuossa Tierra
Ah! Tiempo d’algun tiempo!...
- Sacudindo-me las guedeilhas,
Ls bientos puls fragaredos
Me q’rie chubir a las streilhas!...
Manhanas fuortes de Março!
- Cuorbos i águilas bolando,
Chubindo al cielo i boziando,
Adabinando mortaço,
Metien sous gritos an mi; ...
Sues alas bolando a saltos,
M’arrebátan als altos,
A buscar maior beleza,
Bien longe desta torpeza!...
Que suidades you tengo,
Douro treidor i magano,
De tou runquido tan sano,
Desse tou miedo tan terno,
Riu de scaleto no brano
Gordo i barrento n’eimbierno!...
Rigueiros i altas faias
Que rachestes las arribas,
Rachai-me l miu coraçon
Cumo bós an rachas bibas!...
Miu coraçon you l tomara
Spartiçado i acerjado
Cum’ua çuda maior,
Corríssen neilha a cachones
Rius de birtude i d’amor!
Toda mie alma drumida,
You la tomara picada,
Feita an fuolhas i ramales,
I neilha bisse ancarnada
To l’alma rija i frolida
De ls nebros i carrascales!...
- Agora, pula preinada,
Anda mie alma penada...
1 repuosta
almendra 1 de junho de 2007
Deixo-bos con un anspirado poema de Domingos Ferreira, de Zenízio, que tan bien demostra l
a la nuossa lhéngua:
Cesse an nuossa tierra,
La lhéngua fidalga pertuesa.
I deia lhugar a la nuossa mirandesa.
Eilha, nuoba cumo ye,
Relhuza bien, de nuite cumo de die,
Essoutra tan bielha de l anton,
Deixe lhugar a la nuossa,
Oh, mas que grande eimoçon!
Mai, tu que me tubiste,
Drento de ti, guardado tantos anhos;
I you cun tantas ganas de salir,
Deixa que sustrique bien tous cloustros,
I que mius uossos se arrigéssen siempre más i más,
Para que naide m'angulha de nuobo
Bendita sós, ó mai,
Porque an tou ser me fortaleci.
I no recondito de tou coraçon
Aprendi a nun dejistir.
I que d'agora an delantre
Quiero ser you a reinar,
An todas las squinas
Deste miu pequeinho berço mirandés.
Franzina lhéngua mirandesa,
Agradeço a todos ls filhos de mie tierra
Que por mi tubírun galhardie
Que you benisse a la lhuç de l die,
De ls depu*ados sábios na capital,
You serbisse de streilha;
Que me deixássen an paç i sossego an mie tierra;
I que me díssen aquilho a que tengo dreito:
Ansinar, progredir, i reinar.
Oubrigado, mai querida que nun aborteste;
Drento de ti m'alimenteste i todo faziste
Para que las gientes bíssen mie belheza
Reconhecíssen mie realeza.
I que an mi beian que, cumo tantas i tantas outras lhénguas,
You nun me amborgonho de reinar an mies tierras.
Mais casadas i solteiras,
Nun bos amborgonheis,
Que l ser que an bós germina
De buossas antranhas se alimenta.
You, pequerrica cumo sou,
Choro i bibo triste
Por todos aqueilhes armanicos,
Que por esse mundo fuora,
Bíben meses anteiricos na scuridon,
Sin nunca chegar a ber la lhuç de l die.
Quantos trabalhos por mi,
Mie mai passou,
Para que pequerrica cumo sou
I cun ls felhicos de l miu reino
Podermos cantar cun alegrie i eimoçon:
Biba neste die,
Todos ls mirandeses de las tierras de Miranda!