SENDIM EM LINHA SENDIN
← L Sagrado

021 – Lhonas. La risa fai bien

2giga · 21 de junho de 2007 · Curso de lhéngua mirandesa (1º Anho)

B. – Las zgrácias que ban pul mundo

Un tiu passa por un cacho dun jornal. Pára, mira par’el i agarrá-lo. I que bei alhá? L retrato dun camenhon grande.   Mas cumo tenie l jornal de patas al pa riba i nun sabie ler, nistante zlindou la notícia:

- Mira, las zgrácias que ban pul mundo! Mais un camenhon zbirado!

F. – Ls musiqueiros

Tiu Fracisco Bandara era negociante de pieles i home de repuosta pronta. Tenie seis filhos i todos rapazes.

Datrás, ls musiqueiros que benien pula fiesta éran repartidos pulas pessonas mais remediadas de l’aldé.

Ua beç, nua fiesta de Santa Bárbela, diç un mardomo para tiu Fracisco:

- El nun oube, á tiu Fracisco, podie lhebar dous musiqueiros para sue casa a almorçar!?

I respundiu-le el mui agudo:

- Bós nun oubis, a mi traiei-me las cornetas que ls músicos yá ls tengo an casa.

A. – La rapaza roufeinha

Teresa Lindaixa era ua rapaza solteira, na frol de l’eidade. Tenie uns uolhos de gato que até ferien, uas quelores rosadas, un pelo smelmado rúcio d’ouro, ua risa galhofeira i, ambaixo l xambre uns peitos redondos cumo bobedicas meninas. Nun habie rapaç que nun s’antolhasse deilha, mas eilha solo tenie uolhos para Manuol Chelobrino, mas este passaba por eilha i queijeque nien la bie.

Ua beç, por essa fin de Maio, íban ls dous culas béstias pul mesmo camino i diç Teresa:

- Á Manuol, sabes l que se m’iba lhembrando?

- Ó, há-de ser cousa buona! Mas nun t’acobardes.

- Iba-se-me lhembrando que, an chegando eilhi arriba, atirabas cumigo ne l meio daquel centeno...

- Mira, se tu nun boziasses you bien atiraba!

- Á, pus olha, you agora parece q’ando mei roufeinha...

F. Mais que Dius!

Cunta-se que an Samartino hai al menos tanta nomeada cumo an Sendin ó an Argoselo. A uns cháman-le Culos, a outros Capitanes, a outros Frailes, a outros Cristos i até habie uas a quien le chamában las Bentas. Ua nuite, benie un d’Alcanhiças cun cuntrabando a atrabessar la raia i ancontra-se culs carabineiros que le dízen:

- Alto!

- Alto ye para parar, responde l cuntrabandista.

- Quien és usted? pregúntan-le ls carabineiros.

- Yó soy Fraile, soy nieto de Cristo, hijo de Capitan y estoy casado con la Benta.

- Joder! Este hombre és más que Diós, déjalo que pase!, arremátan ls carabineiros.

B. L bui i l tiu

Ua beç, na feira de Dues Eigreijas, que caí l 15 de cada més, un bui scapou-se i un tiu fui a ber se lo agarraba. A cierta altura, l bui bolbiu-se al tiu i botou-se atrás del. L tiu biu-se tan mal que s’atirou a la Lhagona de las Bichas. La Lhagona staba chena de lhodo i l tiu i anterrou-se. L bui nun fui capaç de stacar i anterrou-se tamien, mesmo acerca de l tiu. Al ber l touro anterrado, sin ser capaç de salir deilhi, diç-le l tiu:

- Assi, nin tu marras nin you fujo.

A - Ls çapatos amprestados

Dous rapazes meio simples tenien antre eilhes ua cumbersa d’homes. A cierta altura diç un pa l outro:

— Sabies que la grandura de la bergalheira dun home se bei pula grandura de ls çapatos?

— Nun me digas!, responde l outro mui admirado.

Passado un tiempo l rapaç biu passar na rue un tiu cun uns çapatos mui grandes. Quedou cheno de curjidade i fui-se atrás del. A cierta altura l tiu de ls çapatos grandes antrou nun café i fui a mejar. L rapaç puso-se al lhado del, fazendo que mejaba. Apuis de haber spreitado, diç-le pa l tiu:

— Cun que anton, de çapatos amprestados!?

http://www.youtube.com/v/h3r3QgGsxlg

314 besitas ne l sítio de anton

Ação concluída.
Antrar

Para screbires ne l sítio, diç-mos quien sós. Ye ua beç — depuis quedas antrado.

ó