SENDIM EM LINHA SENDIN
← L Sagrado

Eisercício 002. Lhembrar II - Repuostas

gabilan · 27 de setembre de 2007 · CURSO DE MIRANDÉS de l SAL – 2º ANHO

A la cena,l patron, cun cara de poucos amigos, recusara-lhe las fiestas desta maneira:
- Deixa-te alhá de panteminas enche-me esse bandulho, que manhana pu la manhana, niem que chouvan picaretas…
Tal i qual. Metiu la guitarra nel saco, claro, i atirou-se al penso cum puode. Mas num sentie buntade. Tenie inda nel estômago las azedas que apanhou a la tarde nel monte, i andaba, siem saber porquei, de coraçon apertado. Inda por riba, aqueilhes modos del dono até parecien que endurecian l berceu. La giente tamien bibe de bounas palabras. Y, berdade se diga, gostava del sujeito. Sde que l, há seis anhos, na feira del die vinte e três, l çtinguiera nel meio dum regimento de burros y lhe habie dado ua palmada nel anca, simpatizaba cun la figura atarracada, bermeilha, a respirar salude e bundade.
- Quanto custa l burro?
- Vinte lhibras.
- Nun ye estampa para tanto dinheiro. Ai l alma del diabo a çfazer!
- Vinte lhibras, niem menos um real.
- Deixe el burro por dezasseis, e ya ie caro cum fuogo…
Á cigano! Mas lougo que biu cuntar las dezassiete monedas y pegar-lhe na rédea, cantou alheluias. Estaba farto de las bebedeiras del Preguiças. Cheno até a las oureilhas de subir a malbada ladeira de la Queda a oubir-lhe las asneiras de bebedolas. Mas era un macho! Aguentaba nel lombo quinze alqueires de penas. Estribado nesso, el moleiro, cum la cardina ou siem eilha, nas feiras, punha el preçio an vinte lhibras. Resultado: naide el lhevaba.

573 besitas ne l sítio de anton


13 repuostas

2giga 27 de setembre de 2007

A la cena, l patron, cun cara de poucos amigos, recusara-le las fiestas desta maneira:
- Deixa-te alhá de brincadeiras enche-me esse bandulho, que manhana a la purmanhana, nien que choban picaretas…
Tal i qual. Metiu la biola ne l saco, claro, i atirou-se al penso como puode. Mas nun sentie buntade. Tenie inda ne l stômago ls tojos que assomára a la tarde ne l monte, i andaba, sin saber porquei, de coraçon apertado. Inda por riba, aqueilhes modos de l donho até parecie que andurecien l feno. La giente tamien bibe de buonas palabras. I, berdade se diga, gostaba de l tiu. Zde que el, hái seis anhos, na feira de ls binte i três, l çtinguira ne l meio dun regimento de azémolas i lhe dera ua cachuçada fuorte ne l quadril, simpatizara cun la figura atarracada, burmeilha, a respirar salude i bundade.
- Quanto custa l jerico?
- Binte lhibras.
- Nun ye stampa para tanto denheiro. Ai l alma de l diablo a çfazer!
- Binte lhibras, nien menos un real.
- Deixe l garrano por dezasseis, i yá ye caro cumo fuogo…
L cigano! Mas lhougo que biu cuntar las dezassiete monedas i pegar-le a la arreata, cantou alaluias. Staba farto de las burracheiras de l Malandro. Cheno até a las oureilhas de subir a la maldita ladeira de la Queda a oubir-le ls palabrones de burracho. Mas era un macho! Aguantaba ne l lhombo quinze alqueires de penas. Stribado nesso, l moleiro, cun la cardina o sin eilha, nas feiras, punie l preço an binte lhibras. Resultado: naide l lhebaba.
Miguel Torga, «Morgado», Ls Bichos.

adeusdado 28 de setembre de 2007

À la cena, l patron, cun cara de poucos amigos, recusaba-le las fiestas desta maneira:

- Deixa-te alhá de brincadeiras enche-me esse bandulho, que manhana pula purmanhana, nin que chuban picaretas…

Tal i qual. Metiu la biola no saco, claro, i atirou-se al penso cumo puode. Mas nun santie buntade. Tenie inda l stómado ls tojos que spuntara a la tarde no monte, i andaba, sin saber porquei, de coraçon apertado. Alén desso, aqueilhes modos dal duonho anté parecie que andurecien l feno. La giente tamien bibe de buonas palabras. I, berdade se diga, gustaba dal sujeito. Çquel, há seis anhos, na feira dals binte i três, l stinguira ne l meio dun regimiento de azémolas i le dera ua palmada rija na anca, zimpatizara cun la figura atarracada, burmeilha, a respirar salude i bonomia.

- Quanto custa l jerico?

- Binte lhibras.

- Nun ye stampa para tanto denheiro. Ai l´alma d´al diabo a çfazer!

- Binte lhibras, nin menos um rial.

- Deixe l garrano por zasseis, i yá ye caro cumo fuogo…

L cigano! Mas lhougo que biu cuontar las zassiete monedas i pegar-le la arriata, cantou aleluias. Staba farto de las bebedeiras dal Preguiças. Cheno anté las oureilhas de chubir la malbada lhadeira de Queda i oubir-le las asneiras de bebedolas. Mas era uu macho! Aguentaba no lhombo quinze alqueires de penas. Stribado nesso, l molineiro, cun cardina ou sin eilha, nas feiras, punie l preçio an binte lhibras. Resultado: naide l lhebaba.

Miguel Torga, «Morgado», Os Bichos.

ramosantao 28 de setembre de 2007

Traduzir para mirandés:

À ceia, o patrão, com cara de poucos amigos, recusara-lhe as festas desta maneira:
- Deixa-te lá de brincadeiras enche-me esse bandulho, que amanhã de madrugada, nem que chovam picaretas…
Tal e qual. Meteu a viola no saco, claro, e atirou-se ao penso como pôde. Mas não sentia vontade. Tinha ainda no estômago os tojos que despontara à tarde no monte, e andava, sem saber porquê, de coração apertado. Além disso, aqueles modos do dono até parece que endureciam o feno. A gente também vive de boas palavras. E, verdade se diga, gostava do sujeito. Desde que ele, há seis anos, na feira dos vinte e três, o distinguira no meio dum regimento de azémolas e lhe dera uma palmada rija na anca, simpatizara com a figura atarracada, vermelha, a respirar saúde e bonomia.
- Quanto custa o jerico?
- Vinte libras.
- Não é estampa para tanto dinheiro. Ai o alma do diabo a desfazer!
- Vinte libras, nem menos um real.
- Deixe o garrano por dezasseis, e já é caro como fogo…
O cigano! Mas logo que viu contar as dezassete moedas e pegar-lhe à arreata, cantou aleluias. Estava farto das bebedeiras do Preguiças. Cheio até às orelhas de subir a malvada ladeira da Queda a ouvir-lhe as asneiras de bebedolas. Mas era um macho! Aguentava no lombo quinze alqueires de penas. Estribado nisso, o moleiro, com cardina ou sem ela, nas feiras, punha o preço em vinte libras. Resultado: ninguém o levava.
Miguel Torga, «Morgado», Os Bichos.

Traduçon an Mirandés
A la cena, l amo, cun cara d’anraibado, sien mesuras fai-lo deste modo:
- Nun t’ampates cun pachouchadas anche esse bandulho, que manhana cedico, nien que benga la pior termienta…
Fui assi mesmo. Aquemodado cul que oubie, quedou-se, i lhebado nua paçmaceira. Mas nun sentie ganas. Tenie inda ne l stómato ls toijos que çpipara nessa tarde ne l monte, i andaba, sien saber porquei, de coraçon ancerrado. Para alhá desso, aqueilhes modos de l amo anté parecie que andurecien l feno. A nós tamien mos gusta buns modos. I, la berdade seia dita, gustaba del. Zde quel, hai seis anhos, ne la feira de ls bient’i trés, l scolhiu dun regimento de béstias de trabalho i le dou ua fuorte palmada na spalda, gustou daqueilha figura amperrunhada, burmeilha, donde salie salude i bundade.
-Quanto bal la béstia?
-Binte lhibras.
-Nun ten figuron para tanto deinheiro. Ai l alma de l diabro a çfazer!
-Binte lhibras, nun tiro nien un real.
-Queda l garrano por dezasseis, i yá ye bien caro….
L Cigano! Mas lhougo que biu cuntar las dezasseis monedas i agarra-lo pula arreata, cantou aleluias. Staba cheno de las borracheiras de l Preguiças. Cheno anté las oureilhas de chubir la çfícele lhadeira de la Queda a oubir reponsos de borracho. Mas era un macho! Podie cun quinze alqueires de lhamurias. Afeito nisso, l moleiro, cun gaçpoias ou sien eilhas, nas feiras ponie l lhançe an binte lhibras. L que acuntecie: naide l pegaba.

alfredo 29 de setembre de 2007

editada dia 29-09-2007 2:34:57 por: alfredo

A la cena, l amo, cun calantriç, habie-le negado las fiestas deste donairo:
- Deixa-te-me alhá de brincadeiras, enche-me esse bandulho, que manhana de madrugada, nien que Santo Antonho benga acá baixo outra beç…
Tal i qual. Sien refunfunhegar, milagre, botou-se a la raçon cumo fui capaç. Mas nun tenie ganas. Tenie inda ne l stómado ls fenascos que habie rapado a la tarde ne l monte, i andaba, sien saber porquei, de coraçon apunhado. Inda porriba, aqueilhes purparos de l amo anté peç que ponien l feno más duro. La giente tamien bibe de buonas palabras. I, berdade seia dita, gustaba-le l tiu.
Çque el, hai seis anhos, an la feira de l binte trés, le habie çfrençado ne l meio dun regimiento de béstias i le habie pregado ua lhostra bien çpegada an las nalgas, habie angraçado cun la figura ancalcada, burmeilha, a respirar salude i bundade.
- Quanto bal l burranco?
- Binte lhibras.
- Nun ye stampa pra tanto denheiro. Ai l alma de l diabo a çfazer!
- Binte lhibras, nien menos un çton.
- Deixai l machico por zasseis i yé ye caro cumo l lhume…
L cigano! Mas lhougo que biu cuntar las zassiete monedas i lhebá-lo de rede, cantou aleluias. Staba farto de las burracheiras de l Preguiças. Cheno anté las oureilhas de chubir l diabo de la lhadeira la Queda a oubir-le las pragas de peleiras. Mas yera un macho! Aguantaba ne l lhombo quinze alqueires de penas. Stribado nisso, l molineiro, cun carpanta ou sien eilha, an las feiras, punie l précio an binte lhibras. Resultado: naide l lhebaba.

francisco 29 de setembre de 2007

A la cena, l dounho, cun cara de poucos amigos, recusa-le las fiestas desta maneira:

Deixa-te alhá de gracias enche l bandulho, que pola manhana cedo, nien que chuban picaretas...
Tal i qual. Metiu la biola al saco, claro stá, atirou-se al pasto como poude. Mas nun senti bontade. Inda tenie na barriga ls tojos(pal praino nun hai tojos podi-se aplicar tomilhos) que arrebanhou a la tarde no monte, i andaba, sin saber porquei, cul coraçon tafe tafe. Inda mais, aquielhes modos del patron pareci que andurecien l feno. La giente tamin bibe de bounas palabras. I, berdade se diga, gustaba de la pessona. Zde que ele, yá seis anhos, que na feira del binte três, l sferenciou nu meio de un juntouro i dou-le ua palmada com fourça nua spalda, goustou de la figurra baixa, bermeilha, a respirar salude e mansidon.
- Quanto custa l burro?
- Binte mil reis?
- Nun ye cousa para tanto dinheiro. Hai l alma del diabo a sfazer!
- Binte mil reis nien menos un çton.
- Deixe l cabalhico por dezasseis mil reis, que yá ye caro como l lume...
L cigano! Mas lougo que biu countar las dezasseis monedas i pega-le poula rede, cantou aleluias. Esta farto de las borracheiras del Preguiças. Cheno até las oureilhas de chubir pique arriba la ladeira de la Queda i oubir las pragas d´un borracho. Mas era un macho! Podi bien cun quinze alqueires de penas. Detenido nesso, l molineiro, com ua cardina ou sien eilha, ponie l précio an binte mil reis. L que sucedi, naide l lebaba.

Traduçon en que fui autelizado l “l” nu anprencípio de la palabra segunda la bariedade del Mirandés de Sendin

nataliantao 29 de setembre de 2007

Traduzir para mirandés:

À ceia, o patrão, com cara de poucos amigos, recusara-lhe as festas desta maneira:
- Deixa-te lá de brincadeiras enche-me esse bandulho, que amanhã de madrugada, nem que chovam picaretas…
Tal e qual. Meteu a viola no saco, claro, e atirou-se ao penso como pôde. Mas não sentia vontade. Tinha ainda no estômago os tojos que despontara à tarde no monte, e andava, sem saber porquê, de coração apertado. Além disso, aqueles modos do dono até parece que endureciam o feno. A gente também vive de boas palavras. E, verdade se diga, gostava do sujeito. Desde que ele, há seis anos, na feira dos vinte e três, o distinguira no meio dum regimento de azémolas e lhe dera uma palmada rija na anca, simpatizara com a figura atarracada, vermelha, a respirar saúde e bonomia.
- Quanto custa o jerico?
- Vinte libras.
- Não é estampa para tanto dinheiro. Ai o alma do diabo a desfazer!
- Vinte libras, nem menos um real.
- Deixe o garrano por dezasseis, e já é caro como fogo…
O cigano! Mas logo que viu contar as dezassete moedas e pegar-lhe à arreata, cantou aleluias. Estava farto das bebedeiras do Preguiças. Cheio até às orelhas de subir a malvada ladeira da Queda a ouvir-lhe as asneiras de bebedolas. Mas era um macho! Aguentava no lombo quinze alqueires de penas. Estribado nisso, o moleiro, com cardina ou sem ela, nas feiras, punha o preço em vinte libras. Resultado: ninguém o levava.
Miguel Torga, «Morgado», Os Bichos.

Traduçon para Mirandês
A la cena, l duonho cun cara de anrezinado negaba-le las pontominices,desta maneira:
Queda-te assossegado anche l bandullo, que manhana a la purmanhana, nien que faga un delúbio…
Fui mesmo assi. Aquemodou-se cul que oubie, i atirou-se cumo puodie. Mas nun sentie ganas. Tenie inda ne l stómato ls toijos, que habie quemido a la tarde ne l monte, i andaba sien saber porquei de coraçon pequerrico. A mais daqueilhes modos de l duonho anté parecie que andurecien l feno. La giente tamien bibe de buonas palabras. I la berdade seia dita gustaba de l sujeito. Zde que el hai seis anhos, na feira, de ls binte i trés, çtinguiu ne l meio dun regimiento de azemólas i le dera ua palmada fuorte na anca, gustaba-le la figura atarracada, burmeilha chena de salude i bundade
-Quanto custa l burro?
-Binte lhibras.
-Nien ye animal para tanto deinheiro. Ai l alma de l diabro a çfazer.
-Binte lhibras, nien menos ua croua!
-Deixe l garano por dezasseis i yá ye bien caro.
L cigano! Mas assi que biu a cuntar as dezasseis monedas i pegar-le pula arriata, quedou campante de la bida. Staba cheno de bebedeiras de Preguiças. Cheno anté las oureilhas de chubir la malbada lhadeira de la Queda a oubir las asneiras de ls borrachos. Mas era un macho! Aguentaba ne l lhombo quinze alqueires de penas. Afeito l molineiro, cun cara de cardina ou sien eilha, nas feiras, ponie l précio an binte lhibras: L que acuntecie: naide l lhebaba.

Tonux 30 de setembre de 2007

editada dia 30-09-2007 6:14:59 por: Tonux

editada dia 29-09-2007 21:05:03 por: Tonux

editada dia 29-09-2007 21:00:16 por: Tonux

Buona nuite a todos

Eiqui stá la mie traduçon de l testo:

A la cena, l patron, fazendo ua mala cara, nun le quejira fazer las fiestas desta maneira:

- Deixa-te de cousas, anchi-me esse bandulho, que manhanica, nin que chuban picos...

Assi miesmo. Puso la biola ne l saco, claro, i atrou-se al penso(?) a la sue maneira. Mas nun sentie buntade. Tenie, inda ne l stómado ls tojos(?) que arrancou ne l monte inda era tardica i, andaba, sin saber porquei, de coraçon apretado. Además, aqueilhes modos de donho anté parecie que madurecian l fieno(?). La giente tamién bibe de bonitas palabras . E, cun berdade, anté iba cula cara de l sujeito. Zde que el, fai seis anhos, na feira de ls binte i tres, l çtinguira andentro dun cunjunto de zmoulas(?) i le dera ua gran tapona na anca, gustara de la sue figura atarracada, rouja, a respirar salude i c´ua bundade natural.

- Canto custa l burrico?
- Binte lhibras.
- Nun ye stampa para tanto dinheiro., miren l mafarrico!
- Binte lhibras, nin de menos un real.
- Deixo l garrano por dezasseis, i yá ye caro demás, cumo fuogo...

L cigano! Mas lhougo que biu a cuntar las dezassete monedas i agarrar-le no arreio, cantou aleluias. Staba fartico de las bebedeiras de l Preguiça. Cheno anté las oureilhas de subir la maldita lhadeira de la Queda a oubir-les las asneiras de bébados. Mas era un macho! Auguentaba ne l lhombo quinze alqueires de penhas. Stribado nisso, l molineiro, cun bebedeira ou sin eilha, nas feiras, punie l precio an binte lhibras. Resultado: naide mercaba cun el.

Salude

Tonux

Pinheirinho 30 de setembre de 2007

A la cena, l patron, cun cara de anraibado, recusou las fiestas deste muodo:
- Deixa-te alhá de brincadeiras enche-me esse bandulho, que manhana pormanhana, nien que chuoban picachones…
I assi fui. Metiu la biola nel saco, claro, i atirou-se al penso como puode.Mas nun ténia buntade. Tenie inda ne l stómato ls toijos que çpipara a la tarde ne l muonte, i andaba, sien saber porquei, de coraçon cerrado. P´alhá desso, aqueilhes modos de l patran anté parecie que andurecian l feno. La giente tamien bibe de buonas palabras. I, la berdade seia dita, gustaba de l sujeito. Zde que eilhe, hai seis anhos, ne la feira de ls bient i trés, l scolhiu ne l meio dun regimento de béstias i le dou ua palmada fuorte na spalda, sampatisou cu la figura amperrunhada, burmeilha, a respir salude i bundade.
-Quanto bal l burro?
-Binte lhibras.
-Nun yé figura para tanto deinheiro.
Ai lo alma de l diabro a çfazer!
-Binte lhibras, nien menos un real.
-Queda l garrano por dezasseis, i yá yé caro como l fuogo….
L Cigano! Mas lhougo que biu cuntar las dezasseis lhibras i agarra-lo pula arreata, cantou aleluias. Staba cheno de las borracheiras de l Preguiças. Cheno anté las oureilhas de chubir la malbada lhadeira de la Queda a oubir l praguejar de l borracholas. Mas era un macho! Podie cun quinze alqueires de lhamurias. Ancostado nisso, l moleiro, cun cardina ou sien eilha, nas feiras ponie l precio an binte lhibras. L resultado: naide lo lhebaba.

FONTE DO GIL 30 de setembre de 2007

A la cena, l patron, cun cara de anraibado, recusou-lhe as fiestas Deste muodo:
-Deixa-te alhá de brincadeiras enche-me esse bandulho, que manhana temperana, nien que chuoban picachones…
I assi fui. Metiu la biola nel saco, claro, i atirou-se al penso como puode.Mas nun ténia buntade. Tenie inda ne l stómato ls toijos que çpipara a la tarde ne l muonte, i andaba, sien saber porquei, de coraçon cerrado. P´alhá desso, aqueilhes modos de l patran anté parecie que andurecian l feno. La giente tamien bibe de buonas palabras. I, la berdade seia dita, gustaba de l sujeito. Zde que eilhe, hai seis anhos, ne la feira de ls bient i trés, l scolhiu ne l meio dun regimento de béstias i le dou ua palmada fuorte na spalda, sampatisou cu la figura amperrunhada, burmeilha, a respir salude i bundade.
-Quanto bal l burro?
-Binte lhibras.
-Nun yé figura para tanto deinheiro.
Ai l alma de l diabro a çfazer!
-Binte lhibras, nien menos un real.
-Queda l garrano por dezasseis, i yá yé caro como l fuogo….
L Cigano! Mas lhougo que biu cuntar las dezasseis lhibras i agarra-lo pula arreata, cantou aleluias. Staba cheno de las borracheiras de l Preguiças. Cheno anté las oureilhas de chubir la malbada lhadeira de la Queda a oubir l praguejar de l borrachoilas. Mas era un macho! Podie cun quinze alqueires de lhamurias. Subrissado nisso, l moleiro, cun cardina ou sien eilha, nas feiras ponie l precio an binte lhibras.
L resultado: naide lo lhebaba.

Antonho Lobron 30 de setembre de 2007

A la cena, l duonho, cun mala cara, çcusara-le ls mimos desta maneira:
- Deixa-te alhá de trites i anche-me esse bandulho, que manhana purmanhana, nien que chuoban picaretas…
Tal i qual. Meteu la biola nel saco, claro, i quedou-se cun seus buotones cumo pode. Mas nun sentia buontade. Tenie inda ne l stómado ls tojos que mordiscara a la tarde …, i andaba, sien saber porquei, de coraçon apertado. Habie tamien, aquelhes modos de l duonho até parece que andurecian l feno. La giente tamien bibe de buonas falas. I, berdade se diga, gostaba de l tiu. Zde que el, yá seis anhos, na feira de ls binte i três anhos, l çtinguira ne l meio dun regimento de zémulas i le dera ua palmada rija na anca, ampatizara cun la figura atarracada, bermeilha, a respingar salude i bonomie.
- Quanto bal l jemento?
- Binte lhibras.
- Nun yé cara para tanto denheiro? Ai l alma de l diabo a çfazer!
- Binte lhibras, nien menos un rial.
- Deixe l garrano por sasseis, i yá yé caro cumo llhume…
L cigano! Mas lhougo que biu cuntar las sasseis monedas i pegar-le na rede, cantou aleluias. Staba farto de las burracheiras de l Preguiças. Cheno até las ourelhas de chubir a malbada lhadeira de la Queda a oubir-le ls palabrones de bebeboilas. Mas era un macho! Aguantaba ne l lhombo quinze alqueires de prumas. Stribado nisso, l molineiro, cun cardina ou sien eilha, nas feiras, punha l precio un binte lhibras. L resultado: naide l lhebaba.

Miguel Torga, «Morgado», Os Bichos

almendra 1 de outubre de 2007

editada dia 01-10-2007 2:13:06 por: almendra

A la cena, l duonho, cun cara de anraibado arrecusara-le las fiestas deste modo:
- Deixa-te alhá de pantominas inche-me esse bandulho, que manhana por la manhana, nien que chuóban picos…
Tal i qual. Calhou-se bien calhadico, claro, i botou-se al feno cumo puode. Mas nun sentie gana. Tenie inda ne l stómado las piornas que mordiscara a la tarde ne l monte, i andaba, sien saber porquei, de coraçon apertado. Inda po riba, aqueilhes modos de l duonho até parece que endurecien l feno. La giente tamien bibe de buonas palabras. I, berdade se diga, gostaba de l tiu. Zde que el, hai seis anhos, na feira de ls binte i trés, l anxergara no meio dua caterba de burros i le dira ua palmada fuorte ne ls quadriles, gustára de la figura aparchacada, bormeilha, a respirar salude i bundade.
Quanto custa l burreco?
-Binte lhibras.
-Nun ye cousa para tanto denheiro. Ai l’alma de l diabro a çfazer!
-Binte lhibras, nien menos un real.
-Deixe l garrano por dezasseis, i yá ye caro cumo lhume…
L cigano! Mas logo que biu cuntar las dezassiete monedas i pegar-le por la rede, cantou l fado. Staba farto de las borracheiras de l Malandro. Cheno até a las oreilhas de chubir la malbada cuosta de la Queda a oubir-le las asneiras de borracholas. Mas era un macho! Aguantaba ne l lombo quinze alqueires de carga. Stribado nesso, l moleiro, cun cardina ou sien eilha, nas feiras, ponie l précio an binte lhibras. Resultado: naide l lhebaba.

Ana Maria F 2 de outubre de 2007

editada dia 02-10-2007 15:32:47 por: Ana Maria F

editada dia 02-10-2007 15:26:15 por: Ana Maria F

A la cena, l patron, cun cara de poucos amigos recusara-le las fiestas desta maneira:
- Deixa-te alhá de brincadeiras, anche-me esse bandulho, que manhana por la manhana, nien que chuoban picaretas (picones ?)…
Tal i qual. Metiu la biola ne l saco, claro, i atirou-se al penso cumo pude. Mas nun sentie la gana. Tenie inda ne l stómado ls tojos que çpuontara a la tarde ne l monte, i andaba, sien saber porquei, de coraçon apertado. A mais desso, aqueilhes modos de l duonho até parece que andurecien l feno. La giente tamien bibe de buonas palabras. I, berdade se diga, gustaba de l sujeito. Zde que el, hai seis anhos, na feira de ls binte i trés, l çtenguira ne l meio dun regimento de azémolas i le dera ua palmada rija na anca, simpatizara cun la figura atarracada, bermeilha, a respirar salude i bunomie.
Quanto custa l burrico?
- Binte lhibras.
- Nun ye stampa para tanto dinheiro. Ai l alma de l diabo a çfazer!
- Binte lhibras, nien menos un rial.
- Deixe l garrano por dezasseis, i yá ye caro cumo fuogo…
L cigano! Mas logo que biu cuntar las dezassiete monedas i pegar-le a la arriata, cantou aleluias. Staba farto de las bebedeiras de l Preguiças. Cheno até a las oreilhas de subir la maldita lhadeira de la Queda a oubir-le las asneiras de bebedolas. Mas era un macho! Aguantaba ne l lhombo quinze alqueires de penas. Stribado nisso, l moleiro, cun cardina ou sien eilha, nas feiras, ponie l précio an binte lhibras. Resultado: naide l lhebaba.

auch 24 de outubre de 2007

la cena, l duonho, cun mala cara, çcusara-le ls mimos desta maneira:
- Deixa-te alhá de trites i enche-me esse bandulho, que manhana pu la manhana, nien que chuoban picaretas…
Tal i qual. Metiu la biola nel saco, claro, i quedou-se cun sous buotones cumo podie. Mas nun sentie buontade. Tenie inda ne l stómado ls tojos que mordiscara a la tarde …, i andaba, sien saber porquei, de coraçon apertado. Habie tamien, aquélhas maneiras de l duonho até parece que andurecien l feno. La giente tamien bibe de buonas falas. I, berdade se diga, gostaba de l tiu. Zde que el, yá seis anhos, na feira de ls binte i três anhos, l çtinguira ne l meio dun regimento de zémulas i le dera uã porradica secanel culo, ampatizara cun la figura pequeinha, bermeilha, a respingar salude i bonomie.
- Quanto bal l jumento?
- Biente libras.
- Nun yé cara para tanto denheiro? Ai l alma de l diabo a çfazer!
- Biente libras, nien menos un rial.
- Deixe l garrano por dezasseis, i yá yé caro cumo lume…
L cigano! Mas lougo que biu cuntar las dezasseis monédas i pegar-le na rede, cantou aleluias. Staba farto de las burracheiras de l Preguiças. Cheno até las oureilhas de subir la malbada ladeira de la Queda a oubir-le ls palabrones de borracho. Mas era un macho! Aguantaba ne l lombo quinze alqueires de prumas. Stribado nesso, l molineiro, cun cardina ou sien eilha, nas feiras, ponie l precio an biente libras. L resultado: naide l lebaba.

Miguel Torga, «Morgado», Os Bich

Ação concluída.
Antrar

Para screbires ne l sítio, diç-mos quien sós. Ye ua beç — depuis quedas antrado.

ó