SENDIM EM LINHA SENDIN
← L Sagrado

Eisercício 004. TraduçonI. Resoluçon

amadeu · 4 de nobembre de 2007 · CURSO DE MIRANDÉS de l SAL – 2º ANHO

Eisercício 004. TraduçonI. Resoluçon

Esta cuido que era ua traduçon pouco defícele. Por esso eiqui deixo poucas notas subre la traduçon.

L mais amportante a dezir ten a ber cula palabra pertuesa “vime”, que an mirandés se puode dezir brime, bimbre ou bime . Esta última palabra ye siempre masculina i ye própria de l sendinés, mas las outras dues son an regras femeninas, mas tamien yá las tengo oubido ne l masculino tanto an tierras de la raia cumo de l mirandés central. La forma bimbre ye la menos ousada. Assi, qualquiera de ls usos stá cierto. You ousei la forma femenina, porque cuido ser la mais ousada ne l mirandés central, mas cada ua / un fazerá cumo achar melhor.

Inda mais ua nota, que nun ye la purmeira beç que la pongo: inda hai muita giente a anganhar-se na 3ª pessona de pertérito purfeito: dix o -le [i nó dix e -le i muito menos di che -le, yá que l ch an mirandés ten siempre l balor de tch .]. Agora bonda ye fácele ir al dicionário de berbos cunjugados i se l berbo nun stubir alhá ye solo dezir, que nistante se cunjuga. Hai outras falhas que son solo falta de atençon, i hai que star cun mais atento i tornar a ler trés bezes ou mais.

L berbo “morrer”, an mirandés ye siempre reflexo “morrer-se”.

Ousando la palabra “reforçado”, esta nun puode tener ditongo creciente [refuorçado], inda que benga de fuorça, porque l ditongo creciente solo se scribe an sílaba tónica, a nun ser an ralas eiceçones.

Mais ua beç quiero deixar l abiso de que la traduçon nun ten que ser mesmo mesmo armanica a la mie, podendo haber outras scuolhas i algues / alguns de bós assi fazistes i mui bien.

[Por rezones pessonales, la resoluçon bai cun algun atraso. Las mies çculpas.]

Parábola de las siete brimes

Era ua beç un pai que tenie siete filhos. Quando staba para se morrer, chamou-los a todos siete i dixo-le assi:

- Filhos, yá sei que nun puodo durar (tardar) muito; mas antes de me morrer quiero que cada un de bós me baia a saber dua brime seca, i me la traia eiqui.

- You tamien? - preguntou l mais pequeinho, que só tenie quatro anhos. L mais bielho tenie binte cinco i era un rapaç mui fuorte i l mais baliente de la freguesie.

-Tu tamien – respundiu-le l pai al mais pequeinho.

Fúrun-se ls siete filhos; i deilhi a un ratico tornórun a benir, traiendo cada un la sue brime seca.

L pai agarrou la brime que trouxo l filho mais bielho i dou-se-la al mais nobico, dezindo-le:

- Scacha essa brime.

L pequeinho scachou la brime i nun le custou nada a scachar.

Apuis, l pai dou-le outra al mesmo filho mais nuobo i dixo-le:

- Agora scacha tamien essa.

L pequeinho scachou-la; i scachou, ua de cada beç, las outras todas, que l pai le fui dando, i nun le custou nada a scachá-las todas. Apuis de   scachar la redadeira, l pai dixo-le outra beç als filhos:

- Agora ide a saber doutra brime i traiei-me-la.

Ls filhos tornórun-se a ir, i deilhi a cachico stában outra beç an pie de l pai, cada un cun sue brime.

- Agora dai-me-las acá - dixo-le l pai.

I culas brimes todas fizo un feixe, atando-las cun un benceilho. I bolbendo-se pa l filho mais bielho, dixo-le assi:

- Agarra este feixe! Scacha-lo!

L filho fizo la fuorça toda que tenie, mas nun fui capaç de scachar l feixe.

- Nun sós capaç?- perguntou-le el al filho.

- Nó, miu pai, nun sou capaç.

- I hai algun de bós que seia capaç de lo scachar? Spurmentai.

Niun fui capaç de l scachar, nin por dous, nin por trés, nin todos juntos.

L pai dixo-le anton:

- Mius filhos, l mais pequeinho de bós scachou sin le custar nada las brimes todas, scachando-las ua por ua; i l mais bielho de bós nun fui capaç de las scachar todas juntas; nin bós, todos juntos, fustes capazes de scachar l feixe. Mui bien, lhembrai-bos desto i de l que bos bou a dezir: anquanto bós stubirdes todos ounidos cumo armanos que sodes, naide zumbará de bós, nin bos fazerá mal, ou bos bencirá. Mas assi que bos apártedes, ou que reine antre bós la zounion, facelmente sereis bencidos.

Acabou de dezir esto i morriu-se - i ls filhos fúron mui felizes, porque bibírun siempre an buona armandade ajudando-se siempre uns als outros; i cumo nun houbo fuorças que ls zouníssen, tamien nun houbo fuorças que ls bencíssen.

Trindade Coelho, ‘Parábola dos sete vimes’, in Os Meus Amores.

4 de Nobembre de 2007

Amadeu Ferreira

118 besitas ne l sítio de anton

Ação concluída.
Antrar

Para screbires ne l sítio, diç-mos quien sós. Ye ua beç — depuis quedas antrado.

ó