Ampeçou onte ua nuoba era para l HOIJE , dar a todos ls que quejíren la possiblidade de mandáren nuobas screbidas an sendinés. Nun amporta l testo nun star d’acordo cun la cumbençon. Mandai para jose.almendra1@gmail.com ou para l SAL.
Tamien ye amportante dar a coincer testos de la literatura oural sendinesa.
Ende bai l purmeiro:
L LOBO “ARREPENDIDO” ?
Ua beç un lobo fui-se a cunfessar porque tenie muito pecado, muito pecado!...Pus yá habie quemido mais de mil canhonas i cordeiros.
Adespuis l cura renhiu-lo muito por haber feito tanta murte. I bai anton dou-le pur penitencia que solo podie comer arrate i meio de chicha pur die.
Anton l lobo fui-se mui triste, nun sabendo cumo habie de ser deilhi para lantre. Solo arrate i meio de chicha pur die!...
Fui-se andando puls campos, andando, mui triste i bie ls ganados guardados puls pastores i cun muito perro, que l ladrában i curríen atrás del.
Tanto perro i grandes
L ganado tenie uns cordeiricos mui lindos, solo de dous meses, mui gordicos i dezie assi l lobo: - Si!... Si!...Cada un solo fai dues onças, nun bal la pena, pus you querie que tubisse la cunta cierta!...
Apuis de muito andar, yá lebaba muita fame; yá se l’apegaba la barria a las tripas i yá nun podie mais.
L ganado
Ancuntrou, anton, nun cerrado, ua burra cun burrico de trés semanas, que andaba a pacer.
L lobo puso-se a beilar mui cuntento i a dezir assi pa la burra: - Mira!...Burrica!...Bou-te a comer!...Agora si bou a cumprir la penitencia, cumo me mandou l cura!...
-Ye mesmo justo, justico!...
-Un arrate la burra, meio l burrico!...
I comiu-los a dambos.
La burra i l burrico
E ste testo stá screbido cun l- an ampeço de palabra, a la moda de l mirandés de Sendin, cunsante la 1ª Adenda a la Cumbençon Ourtográfica de la Lhéngua Mirandesa.