SENDIM EM LINHA SENDIN
← Curso de lhéngua mirandesa (1º Anho)

Eisercício de scrita (14) - Testo de l seclo XIX

27/03/2007

amadeu · 27/03/2007

Cuntinamos eiqui a tomar coincimiento cun outores mirandeses i cun testos por eilhes screbidos an mirandés, ne l seclo XIX. Mais ua beç, l que se le pide a cada ua/un ye que ponga l poema La nina cunsante la Cumbençon Ourtográfica de la Lhéngua Mirandesa. Assi, bamos daprendendo la scrita i bamos coincendo algo de la lhiteratura mirandesa.
Cumo este eisercício ye fácele, bamos a dar solo até al die 03 de Abril pa le respunder.
La nina
Y-era num daqueilhes meses,
quando cantava la rolha,
e a certas ninas pequeinhas,
Qualquier cousa se le entolha.
Havi-e comprado mieu pai
un tagalhico de ouveilhas,
e fumus, y-o-u, e la nina,
alha pal monte com eilhas.
Lhevemos nussa merenda,
i-era de trigo bien goapo,
para cenar a la nuite.
Las castanholas num saco.
El die estava muy cralo,
el monte cheno de froles;
los paxaricos cantavam
las su-os cantigas d’amores.
La nina apanhava froles,
e arranjava sous ramicos,
e cantava su-os cantigas
a par de los paxaricos.
Cada couza que fazi-e
la palombica innocente
como eram sin malicia,
fartava de rir la gente.
Y-a quage al anuitecer
eilhi al valhe del pino,
emponteila para casa
I perdi-o-se no camino.
Y-o-u cuidei queilha abrie ido
dreitica a tener a casa
num me tornei acordar
de la buona la rapaza.
Mie mai coidando que estava
comigo bien recolhida,
e elha lalma de Dius
toda la nuite perdida.
Ai... Ai... mie nina del alma?...
para dezir la verdade,
solo de y-o-u lo contar
Dame muita senhardade.
Apareciu al outro die
arrimadica a u-a esquina
toda rouca der
la cuitadica la nina.
Naide deixe asi angicos
solos al Dius temedou,
pude suceder amuitos
Lo que a esta le passou.
Francisco Meirinhos
Nota subre l outor de l poema
L outor de l poema La nina ye l padre Francisco Meirinhos, que naciu an 1823, an San Martino de Angueira i fui reitor de Avelhanoso. Del mos diç J. Leite de Vasconcellos (Estudos de Philologia Mirandesa, I, pp. 30-31) que “Apesar dos seus 76 annos de idade (1899), o Sr. Reitor de Avellanoso dedilha ainda a lyra, como qualquer joven árcade.” Sabemos que era un home de berso fácele pus se chegou a çpedir dua fuorça de suldados d’anfantarie que iba pa las quelónias, cun un çcurso todo an berso i que fui publicado pul jornal Primeiro de Janeiro (21 de Nobembre de 1890, p. 1).
27 de Márcio de 2007
Amadeu Ferreira
Ação concluída.
Antrar

Para screbires ne l sítio, diç-mos quien sós. Ye ua beç — depuis quedas antrado.

ó