Hoije fui a ber las obras nua casa antiga, para ber se aparcie por alhá algue cousa de anteresse.
Habie que anformar melhor las pessonas, puis muitas bezes, nin míran para las cousas que se puoden ancuntrar nua casa antiga.
Las paredes, las piedras, las jinelas, las puortas i até las bigas puoden tener muito anteresse, para melhor sabermos la nuossa stória.
La giente muitas bezes, cun miedo, mas cun rezon, çcunfían de ls que trátan dessas cousas i nun dízen nada.
Mas l repórter de Hoije, an Sendin i arredores ye bien recebido.
Pus stában a sborralhar ua parede de adobos i quejírun que tirasse l retrato. Tenien un monte deilhes i ende stán.
Ls adobos
Fui a rebuscar ne ls mius papeles i ancuntrei alhá ua cumbersa que tube ua beç, cun Daniel, quando me staba a fazer l forno i antre muitas cousas splicaba el cumo se fazien ls adobos.
- Scuolhe-se l barro i para esso hai que saber, nin todo ye eigual, apuis adondia-se l barro até la massa quedar dóndia.
- Mas que ye esso de dóndia?
- Mole i lisica.
- Apuis mistura-se la palha, que ye para l barro nun scachar, nun puode ser muita.
- Quanta?
- Esso lougo se bei, hai que antender.
- I apuis?
- Fázen-se ls adobos anchendo las formas, i pónen-se a secar al sol. Mas yá ban feitos a la medida de las formas i hai que l botar ua goma de barro, para nun se apegáren a la forma.
- Mas you yá bi fazer sin forma!
- Esses son mais burreiros, mas nun quédan eiguales.
Gustaba que ls moços i moças ampeçássen a ler mais l Hoije i a screbir mirandês. Por esso pongo mais dous retratos deilhes quando onte fui al pabelhon.
I para stinguir un pouco l sendinés, de hoije alantre bou a screbir d’acordo cun la adenda a la cumbençon.
L moços i moças ne l pabelhon
A jogáren misturados
E ste testo stá screbido cun l- an ampeço de palabra, a la moda de l mirandés de Sendin, cunsante la 1ª Adenda a la Cumbençon Ourtográfica de la Lhéngua Mirandesa.