Todos ls dies de l anho ténen un Santo de nomeada i alguns ténen mais que un. Bárias bezes tengo falado nesso, porque la tradiçon mirandesa ye rica an ditos subre esso i muita de la bida andou siempre ligada al calendairo.
Yá zde ls tiempos antes de Cristo que assi era, mas quando la Eigreija fizo corresponder a cada die l nome de un Santo, mais fácele se tornou.
San Silbestre
L último die de l anho ye l die de la çpedida de l anho bielho, i diç l pobo:
L die de San Silbestre,
Çpide-te deste!...
Por toda la parte se fázen fiestas de çpedida i nas mais amportantes ls foguetes nun puóden faltar.
Esta ye ua amostra
La familha ajuntaba-se a la nuite i comien-se fruitos secos; figos, nuozes, ubas passadas i doçarie. Al tocáren las campanas, la meia nuite, por cada badalhada comie-se ua uba, de las que se gurdában nos colgadeiros.
An beç de foguetes i bailes, la passaige de l anho era çfrente, tocában-se las campanas i iba-se por las rues cun latos a la rastra.
Ls fruitos secos
Este anho, a la meia nuite, bamos a ber cumo bai a ser.
E ste testo stá screbido cun l- an ampeço de palabra, a la moda de l mirandés de Sendin, cunsante la 1ª Adenda a la Cumbençon Ourtográfica de la Lhéngua Mirandesa.