Ne l die de Páscoa, ne l campo de la bola, ls mardomos de Santa Bárbela, fázen ua chega de buis , que trai giente de ls trés cunceilhos, para béren ua de las tradiçones que mais giente ajunta por todo l Praino. Inda hai l uso de lebáren la caiata i la porra, que éran percisas d’atras, para adominar ls buis.
Ls buis a porparar-se para se agarráren
Ls buis a lhuitar
I la giente a ber
Este anho houbo quatro achegas i solo un de ls uito buis nun era de raça mirandesa. Las lhuitas fúrun bien animadas cun ls buis a dáren buonas andicaçones, mesmo ls dous que lhutórun por la purmeira beç. La segunda fui mui eiquelibrada cun ls buis a lhutáren mais de ua hora, fui na que partecipou l bui que nun era de raça mirandesa, mas perdiu sien fugir, para muitos fui un ampate.
La bancada staba chena de giente
Un de ls que ganhórun la sue lhuita
Apuis de las lhuitas, ls mardomos fazírun ua caça al coneilho, an que cada partecipante pagaba un euro, para ber se acaçaba un coneilho a correr. Ls coneilhos éran botados i ls partecipantes, teníen que ls agarrar mal salíssen de circo central de l campo. L purmeiro naide l caçou i fugiu para fuora de l campo.
L purmeiro coneilho a Salir
Todos se acotobelhában para agarrar ls coneilhos
La giente era tanta que tamien se acotobelhaba a la salida
Fui mais un die de fiesta i animaçon que se bibiu an Sendin. Todo esto ye bida i faç parte de las fiestas de la Páscoa, onde se ajúntan las familhias i que manhana irán a quemer l folar apuis de la precisson de las Eiras.
abiso : este testo stá screbido an sendinés, bariadade de la léngua mirandesa i, por esso, nun ten lh- an ampeço de palabra i, antre parénteses, aparece (g) que nun se lei, inda que l -on se leia –ão.