Joshua Bell photo by Timothy White
O rapaz entrou na estação do metro e começou a tocar violino. Era uma manhã fria de Janeiro. Tocou uns 45 minutos, seis músicas de Bach. Durante esse tempo, como era hora de ponta, milhares de pessoas haviam de passar por ali, a maior parte delas a caminho do trabalho.
Depois de uns três minutos, um homem deu-se conta que estavam a tocar música, abrandou o passo e parou um pouco a ouvir, mas logo continuou o seu caminho
Passou outro minuto e o tocador recebeu a sua primeira esmola, uma moeda que uma mulher lhe deitou sem olhar para ele. Mais um pouco e outro homem estribou-se na parede diante do tocador a ouvir, mas deu uma espreitadela ao relógio e foi-se embora. Concerteza que já estava atrasado para o trabalho.
Quem pôs mais fé no tocador foi um garoto de uns 3 anos, que se parou a olhar para ele, mas a mãe puxou-o e arrastou-o dali, continuando ele sempre a voltar a cabeça para trás. Ainda mais dois ou três garotos armaram cinema para quererem parar a ouvir a música, mas as mães ou os pais arrastavam-nos atrás deles.
Nos 45 minutos que o tocador esteve ali, só 6 ou 7 pessoas pararam um pouco a ouvir. Umas 20 deram-lhe dinheiro e continuaram o seu caminho em passo normal. Recolheu uns 32 dólares de esmola. Quando parou de tocar ninguém se deu conta, a não ser uma mulher que foi falar com ele. Ninguém lhe bateu palmas.
Ninguém deu conta que o tocador (o rapaz do retrato aqui acima) era Joshua Bell , um dos violinistas mais famosos do mundo, assim a modos de Cristiano Ronaldo do violino. Tocou 6 das mais maravilhosas peças de música alguma vez escritas pela mão do homem, num violino Stradivarius do século XVII, avaliado nuns 3,5 milhões de dólares. Dois dias atrás havia dado um concerto num teatro de Boston e os bilhetes custavam uns 100 dólares.
A história é verdadeira. A cena foi organizada por um jornal americano – The Washington Post – como parte de uma experiência sobre aquilo a que as pessoas dão mais atenção, percepção, gosto e prioridades. Queriam experimentar se, num sítio em que não estamos à espera e a uma hora a que não nos convém, mos damos conta “do belo”, da beleza, se paramos para a apreciar, se mos damos conta do “talento” quando não estamos a fim de o encontrar.
Uma das conclusões podia ser:
Se nem sequer somos capazes de nos pararmos um pouco a ouvir quando nos esbarramos com um dos músicos mais famosos do mundo, a tocar a mais bela música, num dos melhores instrumentos; se nem assim temos um pouco de tempo para parar e ouvir, então não vos digo nada sobre as carradas de outras maravilhas que iremos deixar perder em 2011…
Um 2011 cheio de coisas boas para todos!
AN MIRANDÉS:
L rapaç antrou na staçon de l metro i ampeçou a tocar l biolino. Era ua purmanhana frie de Janeiro. Tocou uns 45 minutos, seis músicas de Bach. Durante esse tiempo, cumo era hora de punta, miles de pessonas habien de passar pulhi, la más grande parte deilhas camino de l trabalho.
Apuis de uns trés minutos, un home dou-se de cuonta que stában a tocar música, abrandou l passo i parou un cachico a scuitar, mas nistante cuntinou l sou camino. Passou outro minuto i l tocador recebiu la sue purmeira smola, ua moneda que ua tie la botou sien nien sequiera mirar par’el. Más un cachico i outro home stribou-se na parede delantre de l tocador a oubir, mas dou-le us spreitadela al reloijo i fui-se ambora. Cumo quiera que yá staba atrasado para l trabalho.
L que le botou más fé al tocador fui un garotico de uns 3 anhos, que se specou a mirar par’el, mas sue mai puxou-lo i arrastrou-lo deilhi, siempre a rebirar la cabeça al para trás. Inda más dous ó trés garotos armórun l cinema de se querer parar a scuitar la música mas las mais ó ls pais arrastrórun-los trás deilhes.
Ne ls 45 minutos que l tocador stubo eilhi, solo 6 ó 7 pessonas parórun a scuitar un cachico. Uas 20 dórun-le denheiro i cuntinórun l sou camino ne l passo normal. Arrecolhiu uns 32 dólares de smola. Quando parou de tocar naide se dou de cuonta, tirando-se ua tie que fui a falar cun el. Naide le batiu palmas.
Naide se dou de cuonta que l tocador ( l rapaç de l retrato eiqui anriba) era Joshua Bell, un de ls biolinistas más buonos de l mundo, assi a mod’un Cristiano Ronaldo de l biolino. Tocou 6 de las más marabelhosas pieças de música algua beç screbidas pula mano de l Home, nun biolino Stradivarius de l seclo XVII, abaluado nuns 3,5 melhones de dólares. Dous dies atrasado habie dado un cuncerto nun tiatro de Boston i ls belhetes custában uns 100 dólares.
La stória ye berdadeira. La cousa fui amanhada por un jornal amaricano – The Washington Post – cumo parte de ua spurmentaçon subre l que las pessonas se dan de cuonta – perceçon -, gusto i prioridades. Querien spurmentar se, nun sítio an que nun stamos a la spera i a ua hora a que nun mos cumben, mos damos de cuonta de “l belo”, la beleza, se paramos para l’apreciar, se mos damos de cuonta de l “talento” quando nun stamos porcatados para l ancuntrar.
Ua de las cunclusones podie ser:
Se nien sequiera somos capazes de mos pararmos un cachico a oubir quando mos sbarramos cun un de ls músicos más buonos de l mundo, a tocar la más buona música, nun de ls anstrumientos más buonos; se nien assi tenemos un cachico para parar i scuitar, anton nun bos digo nada subre las carradas de outras marabilhas que bamos a deixar perder an 2011…
Bidio ne l youtube eiqui
Un 2011 acuquelhado de cousas buonas para todos!
(Totulhas in frolesmirandesas)