Onte fui Demingo de Ramos i cuntina a ser un die defrente, zde toda la bida, tanto para nuobos cumo para bielhos. Ye un die de tradiçones i de recordaçones.
Quantos nun ban a la missa durante l anho i neste die nun fáltan?
Ye la bençon de ls ramos que cada un lieba cumo daprendiu zde pequeinho. Ls homes un galhico d’oulibeira i las ties un ramo de rosmanino.
A la salida de la eigreija i l abô cun l nieto por la mano
Demingo de Ramos, bénen ls filhos i nietos de loinje, bénen las familhas que gánhan l pan por essas tierras a fuora, bénen ls eimigrantes… Ye l regresso a las ouriges para matar saludades i ganhar nuobas fuorças. I quaije todos ban a benzir l ramo para poner an todas las casas, para que Dius las guarde.
La giente que hai muito nun se bie mata saludades
Ye la lembrancia de quando éramos pequeinhos i cun la eigreija chena mos acotobelhabamos uns als outros. Ye la lembrancia de que, para dar als squecidos, l mordomo lebaba un braçado de ramos de oulibeira para séren benzidos.
Éran ls moços a fazer caçoada de ls pequeinhos, quier dezindo-le que por cada fuolha tenien que rezar un padre nosso, quier dando-le cun ls ramos nas ourelhas.
Ls que salírun por la outra puorta
Todo fazie parte de un ritual de spráncia nua bida mais sana. Era un tiempo de ancontros i de amisade.
I hoije inda assi cuntina…
E ste testo stá screbido cun l- an ampeço de palabra, a la moda de l mirandés de Sendin, cunsante la 1ª Adenda a la Cumbençon Ourtográfica de la Lhéngua Mirandesa.