Stube l die todo a chober i nin se podie salir de casa. Quando era garoto, nestes dies ls homes íban para las curraladas i cabanhales a fazer artimanhas para las ferramientas, a cumponer un jugo, un arado, ancabar un sacho, sei alhá que mais. Eilhes tenien siempre algo que fazer i nós ls garotos jogábamos mil i un jogos.
Cumo nun podie salir de casa, fiç cumo eilhes fazien i ala a fazer l hoije cun l que tenie an casa. Cumo ne l die que fui a Fuonte Aldé, tirei retratos de ls jogos tradicionales, bou a ber se inda sabeis jogar al fito i se nun sabeis, a ber se daprendeis.
La primeira mano
Ponie-se un marco de un lado i outro de l’outro i jogaba-se cun las cuncas (piedras apropiadas) atirando-las de un lado para l’outro para ber se mocaban l marco que balie 5 puntos. Se naide acertasse ganhaba la cunca que quedasse mais acerca i ganhaba 2 puntos.
La segunda mano
Íban-se somando ls puntos i ganhaba l que fazie-se dues bezes 15 puntos. Podie-se jogar de dous ou de quatro. Cada un tenie dues cuncas para atirar.
Ls jogadores de quatro
Ye ua pequeinha splicaçon de l jogo para lembrar als que yá muito tiempo nun jógan i para ls outros quedáren a saber un jogo muito usado ne l Praino.
E ste testo stá screbido cun l- an ampeço de palabra, a la moda de l mirandés de Sendin, cunsante la 1ª Adenda a la Cumbençon Ourtográfica de la Lhéngua Mirandesa.