Yá mais que ua beç tengo falado na memória de un pobo. Uns cháman-le la stória, mas las dues son cumplementares. Stória muita bezes nun diç la berdade i la memória a las bezes bai-se perdendo.
Ua de las ambençones mais amportantes fui la scrita. Mas la scrita ten que ser un anstrumento, que todos l puodan outelizar.
Outra ambeçon amportanyte fui la maquina de tirar retratos.
Mirai bien para este retrato
Ben esto a porpósito de l HOIJE .
Muitos me pregúntan cumo solo agora fago esto i outros dízen que nun sabien que tenie jeito para fazer un jornal.
L miúdo
Un retrato i un testo scrito son las melhores respustas.
Sendin fui la purmeira scuola de Portugal a tener un jornal mensal feito puls alunos.
Calhou a you ser porsor alhá.
I este retrato?
Stában a ansaiar ls pauliteiros i aparci alhá, fui ua ademiraçon. L ansaiador yá nun se lembraba que ls homes que iba a ansaiar yá tenien daprendido na scuola.
L porsor até tocaba l bombo i ls garotos dançában sin gueiteiro.
I dançában no adro de la eigreija
Tamien ye oubrigaçon de l Hoije , dar a coincer l passado i fazer cun que la memória nun ampece a faltar i benga, por ende, a caer an Sendin la pior de las doenças, que ye perder la memória.
E ste testo stá screbido cun l- an ampeço de palabra, a la moda de l mirandés de Sendin, cunsante la 1ª Adenda a la Cumbençon Ourtográfica de la Lhéngua Mirandesa.