Stálhan foguetes ne l aire ye fiesta na bila, toda la giente se porpara para l die grande que ye manhana, l berdadeiro die de la fiesta de Santa Bárbela. Para adoçar la boca a la giente i para quedarmos a la spera de l spetáclo de foguetes de manhana, yá hoije a la nuite houbo foguetes de lágrimas.
Ls foguetes de onte a la nuite
Agora yá nun bótan foguetes de canhas, mas ye quaisque la mesma cousa. Las bombas son lançadas pou un artimanho para l aire i apuis arrebéntan cumo ls foguetes de lágrimas. An todo hai eiboluçon i nesto de ls foguetes até ye buono, porque nun hai tanto peligro de fuogos.
Parece ua flor
I este un San Juan
Agora ls garotos yá nun puoden ir atrás de las canhas cumo nós faziemos, para arranjar las canhas i ls baraços cun que faziemos ls papagaios. Sabeis porque ambentórun esso de ls papagaios?
Fui porque la purmeira beç que apareciu l cometa Halley quedórun mui ademirados i para l eimitar fazírun ls papagaios, que ye ua cousa aparecida.
Este era lindo, mas manhana ye que bai a ser!...
Agora, para nun botáren tantos foguetes de lágrimas, bótan mais de l fuogo preso, que eimita muitos caramonos i até Santa Bárbela, manhana ide a ber. Para l que stan loinje bou a poner eiqui ls retratos.
E ste testo stá screbido cun l- an ampeço de palabra, a la moda de l mirandés de Sendin, cunsante la 1ª Adenda a la Cumbençon Ourtográfica de la Lhéngua Mirandesa.