Al poner este nome a la nuoba de hoije fui porque la chuba ampeçou ne l die 21, die de San Mateus i quando d’atrás esso acuntecie, era sinal de que l Outonho benie mui molhado, l que era malo para las sementeiras. Quando chubie na semana de San Mateus yá era custoso fazer la sementeira.
L cielo cheno de nubres
Onte chobiu muito i hoije l cielo inda staba bien cargado. L HOIJE ten porcurado, al mesmo tiempo que dá las nuobas, screbir siempre algo de la tradiçon ou de la stória, para que las cousas quéden scritas i que mais giente las saba. Subre esto de la chuba desta altura, hai ditos que quedórun.
Hai siempre un nuobo momento a registrar
Cumo bedes pul retrato, la chuba parece cuntinar, rezon para screbir l dito dezideiro:
- Se chober,
Nas temporas de San Mateus,
Lhabra cun gatos i perros teus!...
Quier dezir que a todo la giente se debie agarrar, para lhabrar i fazer la sementeira, porque se nó quedaba por fazer.
Hai siempre un sitio nuobo para tirar un retrato
Para todos ls lados l cielo amenaçaba chuba. Mas San Mateus lembra-me outro dito, que ten a ber cun l percípio de l Outonho, que ye l tiempo an que ls páixaros ampéçan a eimigrar i cumo d’atrás era uso caçar páixaros cun sparrielhas ou rateiras, ne ls meses de Agosto i Setembre, pul San Mateus dezie la giente:
- Chegou l die de San Mateus,
deixa ls páixaros que nun son teus.
E ste testo stá screbido cun l- an ampeço de palabra, a la moda de l mirandés de Sendin, cunsante la 1ª Adenda a la Cumbençon Ourtográfica de la Lhéngua Mirandesa.