SENDIM EM LINHA SENDIN

Hoije · Arquivo de 2008

MAS QUE BEM!...

almendra 03/12/2008 3 min de leitura

MAS QUE BIEN!...

Nuobas tamien son las de la bida, ne die a die i que ténen a ber cun la nuossa cultura i de que poucas bezes damos cunta. Cumo l die staba capaç de apegar ua malina a quien salisse de casa, uns fúrun a tratar de uns artimanhos para casa ou a cumponer las maquinaries. Mas tamien houbo ls que se fúrun para l café a jogar las cartas ou a leriar cun bezino.

Ne l tiempo que se falaba bien l sendinés

Las ties,essas tamien se ajuntórun onde habie ua abrigada ou un rachon a arder i alhá íban cuntanto l que sabien i çcutindo tamien la politica, que las nuossas mulhieres inda sáben mais que ls homes. I podeis quedar a saber que muito se falou de l sendinés i de l mirandês i ye desso que bos bou a dar cunta.

Las ties, 1964

Yá dízen que sou pior que ls de la telbison i que nun dou punto sin nuolo.

-Yá anda a ber se saca algo? Dezie ua.

-Anda a ber se falamos sendinés. Dezie outra.

-Quede an pie de nós i bai a ber cumo aprende mais que puls libros.

-Retratos, nó que quedo feia. Dezie outra.

-Pus hoije nun bos tiro l retrato…Tengo-los antigos i yá ls bou a poner.

Dous sendineses que l fálan bien, cul Pe. Chico

Fui al café i ende ye que fui l buono i l bonito.

-Ende ben l tiu de la máquina.

-Bá...Bá…que you sou repórtre.

-Ah, repórtre! Para screbir a la moda del.

-Bó, quier dezir que tu sabes mais.

-Nun sei mais, mas se calha, sendinés si. You aprendi de garoto, agora la meiorie fala meio por meio… Agora ándan cul mirandês, mas que ye esso? …Quien bos ansinou a screbir nunca l falou.

-Mas hai ua cumbençon, que diç cumo se debe screbir.

-Ah, cumbençon, cumbençon, mas quien la fizo? Quien la fizo?

-Mal ou bien ye l que hai i tenemos que tener réglas.

-D’acordo, mas porque nun chamórun a quien sabie?

-A ti, mas sabien que nun ibas.

-Tamien ye berdade.

-You bengo…

-A tirar retratos?

-Nó, a ber se, yá que sabes tanto, l que quier dezir “ah tiu, ah tiu…”

-Nun ye “fuca…fuca…” Cumo tu screbiste.

-Ah! Anton siempre bás a ler l HOIJE.

-Bou i tenes alhá bien palabras que nun son nin pertués, nin mirandês, nin spanhol.

-Tu cuidas que a screbir to ls dies i a correr, ye fácele. Nun ye por nun saber.

-You sei…Por esso te dou un çcunto.

-Bamos a falar al sério porque hai que ansinar a quien nun sabe…

-“Fuca…Fuca…” ye andar a fazer las cousas de brebe, sien poder parar. “ah tiu, ah tiu” ye andar de un lado para outro a saber de ajuda, ye andar aflegido a fazer las cousas.

- “Ah,tu!” las cousas que sabes…

-I sei. Essa de “Ah,tu” tamien quier dezir dues cousas.

- Se un stá ademirado:

”Diç que ganhou la lotarie!

-Ah,tu! Que suorte tubo.”

-Ou para chamar un:

-“ah tu? Quieres bober ua cerbeija?”

La cumbersa cuntinou, mas queda para outra beç l restro.

E ste testo stá screbido cun l- an ampeço de palabra, a la moda de l mirandés de Sendin, cunsante la 1ª Adenda a la Cumbençon Ourtográfica de la Lhéngua Mirandesa.

Ação concluída.
Antrar

Para screbires ne l sítio, diç-mos quien sós. Ye ua beç — depuis quedas antrado.

ó