MAS QUE BIEN!...
Nuobas tamien son las de la bida, ne die a die i que ténen a ber cun la nuossa cultura i de que poucas bezes damos cunta. Cumo l die staba capaç de apegar ua malina a quien salisse de casa, uns fúrun a tratar de uns artimanhos para casa ou a cumponer las maquinaries. Mas tamien houbo ls que se fúrun para l café a jogar las cartas ou a leriar cun bezino.
Ne l tiempo que se falaba bien l sendinés
Las ties,essas tamien se ajuntórun onde habie ua abrigada ou un rachon a arder i alhá íban cuntanto l que sabien i çcutindo tamien la politica, que las nuossas mulhieres inda sáben mais que ls homes. I podeis quedar a saber que muito se falou de l sendinés i de l mirandês i ye desso que bos bou a dar cunta.
Las ties, 1964
Yá dízen que sou pior que ls de la telbison i que nun dou punto sin nuolo.
-Yá anda a ber se saca algo? Dezie ua.
-Anda a ber se falamos sendinés. Dezie outra.
-Quede an pie de nós i bai a ber cumo aprende mais que puls libros.
-Retratos, nó que quedo feia. Dezie outra.
-Pus hoije nun bos tiro l retrato…Tengo-los antigos i yá ls bou a poner.
Dous sendineses que l fálan bien, cul Pe. Chico
Fui al café i ende ye que fui l buono i l bonito.
-Ende ben l tiu de la máquina.
-Bá...Bá…que you sou repórtre.
-Ah, repórtre! Para screbir a la moda del.
-Bó, quier dezir que tu sabes mais.
-Nun sei mais, mas se calha, sendinés si. You aprendi de garoto, agora la meiorie fala meio por meio… Agora ándan cul mirandês, mas que ye esso? …Quien bos ansinou a screbir nunca l falou.
-Mas hai ua cumbençon, que diç cumo se debe screbir.
-Ah, cumbençon, cumbençon, mas quien la fizo? Quien la fizo?
-Mal ou bien ye l que hai i tenemos que tener réglas.
-D’acordo, mas porque nun chamórun a quien sabie?
-A ti, mas sabien que nun ibas.
-Tamien ye berdade.
-You bengo…
-A tirar retratos?
-Nó, a ber se, yá que sabes tanto, l que quier dezir “ah tiu, ah tiu…”
-Nun ye “fuca…fuca…” Cumo tu screbiste.
-Ah! Anton siempre bás a ler l HOIJE.
-Bou i tenes alhá bien palabras que nun son nin pertués, nin mirandês, nin spanhol.
-Tu cuidas que a screbir to ls dies i a correr, ye fácele. Nun ye por nun saber.
-You sei…Por esso te dou un çcunto.
-Bamos a falar al sério porque hai que ansinar a quien nun sabe…
-“Fuca…Fuca…” ye andar a fazer las cousas de brebe, sien poder parar. “ah tiu, ah tiu” ye andar de un lado para outro a saber de ajuda, ye andar aflegido a fazer las cousas.
- “Ah,tu!” las cousas que sabes…
-I sei. Essa de “Ah,tu” tamien quier dezir dues cousas.
- Se un stá ademirado:
”Diç que ganhou la lotarie!
-Ah,tu! Que suorte tubo.”
-Ou para chamar un:
-“ah tu? Quieres bober ua cerbeija?”
La cumbersa cuntinou, mas queda para outra beç l restro.
E ste testo stá screbido cun l- an ampeço de palabra, a la moda de l mirandés de Sendin, cunsante la 1ª Adenda a la Cumbençon Ourtográfica de la Lhéngua Mirandesa.