SENDIM EM LINHA SENDIN

Hoije · Arquivo de 2009

A ESPECIOSA

LA SPECIOSA

almendra 23/06/2009 1 min de leitura

Quien bai al Naso ten que ber la Speciosa , que ye la aldé que queda mais acerca de l santuário i muita giente ye al forno que bai a quemer la merenda, porque ten alhá bun sitio para esso, mas mesmo antes de fazéren las mesas yá muita giente iba para acerca de l pobo a stender las mantas adonde s’arrimában a quemer, ne l fin de la procisson.

La speciosa bista de l Naso

Ne l die de l Piquenicon, tamien nós mos arrimemos a quien mos oufereciu un muordo, mas nun mos faziemos bielhos alhá, porque la

fame era pouca i habie que ir a saber de outras amboras, que l die fui de muita atibidade i por muito lado. Yá habiemos mercado un melon na feira, onde ya habie fartura deilhes.

La tie de ls melones

Las nuossas aldés ban quedando mais guapas, mas cada beç cun menos giente. Todo se faç para parecer, mas ban-se squecendo las berdadeiras necidades de las pessonas, que ye poder ganhar la bida i tener l neçairo para usar las cousas. Hoije l forno, antre las eiricas i l cereijal, ten un merendeiro bien porparado, mas hai menos giente para l usar.

L sitio de las mesas

Muita beç corrimos l termo alredor de l Naso i muita beç cumbibimos cun la giente dalhi, hoije ya pouco se cumbibe, mas inda tenemos l gusto de l chouriço i de l bino palhete, tan carateristico de la Speciosa.

abiso : este testo stá screbido an sendinés, bariadade de la léngua mirandesa i, por esso, nun ten lh- an ampeço de palabra i, antre parénteses, aparece (g) que nun se lei, inda que l -on se leia –ão.

Ação concluída.
Antrar

Para screbires ne l sítio, diç-mos quien sós. Ye ua beç — depuis quedas antrado.

ó