Meio ambergonhada la staçon de Sendin biu chegar las catrapilas i ls camenhones mal nacie l Sol, outro barulho que nó l de l camboio i an beç de fumo un merujeiro d’auga, que l tiempo ten andado rebuolto.
- Será desta que me ban a labar la cara , pensou la staçon, bielha i abandonada por todos ls que teníen l deber de la preserbar.
Mas inda nun bai a ser desta que la bamos a ber limpa i asseada, diç que ban afazer un matadouro, mas ls euros ban a serbir para un qualquiera duonho de ua tierra abandonada, la staçon stá ambruxada, hai porjetos para todo, mas eilha alhi tenerá que quedar até que nun passe de ua lembráncia.
Ls tiempos son outros, recuperar staçones yá nun dá lucro, mas tenerá un cunsolo que ye tener cumpanha todos ls dies i cun tanto autemoble que por alhi ban a passar, siempre haberá ua alma caridosa, que al bé-la tan mal bestida i cagada, l rezará ua ouracion.
Quando biemos ls campos quedabamos admirados cun la sue planura i l sou tamanho, mas afinal eran bien pequeinhos, que quaije nu chégan para fazer ua strada. Quando hai muito, naide poupa nada i apuis admíran-se de beníren tiempos de crise.
abiso : este testo stá screbido an sendinés, bariadade de la léngua mirandesa i, por esso, nun ten lh- an ampeço de palabra i, antre parénteses, aparece (g) que nun se lei, inda que l -on se leia –ão.