Este fui siempre un nome mágico, mas mais inda para mi. Zde pequeinho que era l nome donde beníen las purmeiras fruitas i alguas que naide sonhaba que habie an Sendin. Siempre fui la huorta mais temprana de Sendin i la maior parte, fui siempre de la nuossa familha. Inda antes de las arribas séren debedidas por la giente, porque éran baldies.
Forcaleiro bisto de l riu
An meados de l séclo XIX, fui un armano de mie bó Pina que andando para aqueilhes lados, ancuntrou l bielho Balantin, inda solteiro i que benerie a ser pai de Balentin Guerra, l que oufereciu l campo de la bola. Lebou-lo para casa i fui alhi que se arrecolhiu até ampeçar a trabalhar de ferreiro. Mas nun ye esta la nuoba d’hoije. Hoije falo-bos de Forcaleiro, porque al fazer la biaige de barco, fui d’aprepósito alhá.
Ne l barco an frente de la huorta
Tenie que ber cumo era bista de l riu. Tenie que ber de loinje, l sitio onde la maior parte de la familhia se reuniu a comer la merenda, hai 28 anhos mais ou menos. Fumos de mula i de burra, ls mais bielhos yá nun stan antre nós, mas inda hoije mos lembramos de l baile que fazimos ne l areal de la ribeira.
Miu tiu Manuel, tenie benido de l Brasil, por la última beç. Querie ir a la huorta. Habie que le fazer la buntade.
La casa inda stá eigual
Mas para mi, representaba tamien l poder ber cumo l fazie quando, agarrado a un lato, ne ls anhos 50 de l séclo xx, atrabessaba l riu. Fui la lembrancia de l barca i de la caseta. L tiempo an que nun habie barraige. Quando l forno de la cal inda se podie ber.
Sculpai, mas tamien tenie dreito a esta ambora.
E ste testo stá screbido cun l- an ampeço de palabra, a la moda de l mirandés de Sendin, cunsante la 1ª Adenda a la Cumbençon Ourtográfica de la Lhéngua Mirandesa.