La naturaleza cuntina la sue bida sien mirar para ls que atéiman an querer mandar neilha. Se ye cierto que las malas práticas de ls homes ban fazendo danho, tamien ye cierto que la naturaleza ancontra modos de cuntrariar todo esso i bai regenerando la bida. Yá dezie l químico Lavoisier – na naturaleza nada se cria, nada se perde, todo se trasforma -.
Ye assi la chegada de la Primabera
L home cuntina a pensar que ye un dius i que ye l ser mais amportante i sabido de la naturaleza – que mintira tan grande – mesmo quando cuida que çcubre algo, nada mais faç que ber l que staba debaixo de ls uolhos i nun se dou cuonta antes. Por esso you questumo dezir que se achou an beç de çcubriu.
Mirai cumo la abeilha yá trabalha
Stamos nun tiempo de crise, dízen todos ls dies. Mas la maior parte de l mundo nun sabe l que ye esso, porque la crise ye de l denheiro, ye de ua sociadade arteficial, an que essa parte de l mundo nunca antrou. Ye ua crise de ls homes, mas nó de la naturaleza, que cuntina la sue bida i l sou camino.
Ye lindo l renobar de la bida
Ls jornales, para alhá de las amboras, traen tamien, crónicas i outros testos a que nun damos la amportáncia que eilhes ténen, mas la felcidade quaije siempre, stá para alhá de ls sentidos. Por esso l HOIJE, a las bezes scribe subre nuobas que muitos cúidan que nun son nuobas. Ide a ler la crónica de Amadeu, que stá ne l SAL, lougo a la puonta de riba.
Tamien hai laranjeiras an Sendin
Apuis de benir de l termo i ber las cousas guapas que siempre por alhá se ancóntran, quemer un quemido cumo l que el mos mostra i lembrar esses tiempos i partelhá-los culs mais nuobos, nun será ancuntrar l que se cuidaba perdido? Nun será un cachico de felcidade?
abiso : este testo stá screbido an sendinés, bariadade de la léngua mirandesa i, por esso, nun ten lh- an ampeço de palabra i, antre parénteses, aparece (g) que nun se lei, inda que l -on se leia –ão.