Un pastor tenendo miedo que l Marcio le matasse ls cordeiricos, cul friu i l granizo, fui-se a tener cul i pormetiu-le:
- “À Marcio, se me guardares ls cordeiricos todos, até al fin de l tou més, dou-te l melhor cordeiro que houbir ne l ganado!”…
- Stá cierto! Arrespundiu Márcio. Quando faltar un die bou-te a buscar l cordeiro.
- Pronto!... Cunfirmou l pastor.
L ganado
Todo l més bieno mi caliente, siempre Sol i siempre buono tiempo, cumo este anho. Quando yá solo faltaba un die, fui-se Márcio a tener cul pastor:
- Buono, pastor, tenes que me dar l codeiro que yá te l ganhei!...
L pastor que era mala farda, negou-se al pormetido i diç-le pal Márcio:
- Buono, agora yá nun bal la pena! You nun te pormeti nada!...
- Pus olha!... Arrespundiu-le Márcio, anfadado, “Cun die que you tengo, i trés que m’ampresta miu cumpadre Abril, hei-de-te fazer andar culas pieles a las cuostas i ls chocalhos al quadril!”...
I l Márcio fui-se ambora todo anraibado, sien cordeiro i sien nada. L redadeiro die de Márcio i los trés purmeiros de Abril, bieno tanto granizo i tanto aire, que matou todos ls cordeiros al pastor. Solo deixou un pequenhico, que l pastor habie metido debaixo de l caldeiro, mas cumo quedou cul rabo de fuora, até a este, l rabo l cortou.
Ls fresnos, hoije, stan assi
I ls quibis stan cumo tabaco
Nós nun faltemos al pormetido, mas Márcio, nestes derradeiros dies, trouxo tanto aire i friu, que la gilada queimou todo. Mais cubradeiros de cabeça, neste anho de crise, para l labrador.
abiso : este testo stá screbido an sendinés, bariadade de la léngua mirandesa i, por esso, nun ten lh- an ampeço de palabra i, antre parénteses, aparece (g) que nun se lei, inda que l -on se leia –ão.