SENDIM EM LINHA SENDIN
← Lhéngua

Rezas i ouraciones arrecolhidas an Sendin (16)

amadeu · 3 de janeiro de 2007

Rezas i ouraciones arrecolhidas an Sendin

16. Triste Dia

Triste dia, em que o mundo

Deverá ser abrasado!

Por Dabid porfetizado,

Naquel abismo profundo!...

Oh, quanto tremor então,

Causará a toda a gente,

Ver ali um Deus presente,

Julgando a mais leve acção!

Das profundas sepulturas

Soará um eco fatal(i)

Ao debino tribunal(i),

Chama Deus as criaturas!...

Aberto o libro selado,

Onde tudo esta eiscrito

Onde o mais leve delito

Do mundo será julgado.

Sobre o seu trono de glória,

Estará o Juiz presente;

Fazendo a todos patente

Dos seus crimes a memória!...

Mas a quem meu peito impuro

Buscará com tanto aperto?

Quando apenas, se por certo,

O justo estará seguro?!...

Oh tremenda Magestade!

Que quando os homens salvais;

Tudo de graça lhes dais,

Salvai-nos por piedade!...

Lembrai-Vos Jesus amado,

Que ao mundo por mim viestes;

Não fique quanto nos destes,

Naquele dia frustrado!...

Por me buscardes, Senhor,

Descansastes fatigado;

Por mim, na Cruz encravado,

Não se perca tanto amor!

Vós que punis os pecados,

Com fogo eterno, aos precitos,

Perdoai os meus delitos,

Antes que sejam julgados!

Dos meus crimes compungido,

Coberto de pejo o semblante;

Perdoai, ó Deus amante,

A quem Vos busca rendido!

Vós que à triste pecadora,

Seus pecados perdoastes;

Vós que a Dimas escutastes,

Também me animais agora!

Entre os Vossos escolhidos,

Minha alma depositai,

Dos que foram excluídos,

Para sempre me apartai!...

Destes já condenados,

E sem remédio, livrai-me!

Entre os bemaventurados,

Ao Vosso reino chamai-me!

Humilde, pois, desta sorte,

Ante a Vossa Magestade!

Vos peço, Senhor, piedade,

No transe da minha morte!

E, se, por minha maldade,

Nada pode o meu clamor;

Livrai-me, por Vosso Amor,

Do fogo da eternidade!

E, no dia lastimoso,

Em que toda a criatura,

Desde a fria sepultura

Deve ser ali chamada,

Para ser por vós julgada,

Vós, Jesus, meu doce bem,

Dai aos Vossos bons fiéis,

O descanso eterno. Amem!...

Recuolha de António Maria Mourinho, in Cancioneiro Tradicional e Danças Populares Mirandesas, 1983, pp. 280-285. Arrecolhido de la traduçon oural an Sendin.

Nota – Estes bersos son ua traduçon lhibre (nun se sabe de quien) de Dies Irae, poema mediabal, an lhatin, de que dízen outor al fraile fraciscano Tomás Celano, século XIII. Muita música se screbiu para esta letra ou partes deilha, cumo l afamado Requiem de Mozart, antre outros.

Esta ouracion hai muita giente que inda la sabe i ye dezida ne l rosairo de belar ls muortos. Quien la oube dezir, ne l ton solene i dramático an que questuma ser dezida a sbertir pul pesado siléncio dua pesada nuite de lhuito, nun puode deixar de quedar culs pelos de punta, nua mistura de spanto i de miedo. Cuido que nanhun sendinés ou pessona que la tenga oubido le puode quedar andifrente.

Cumo l lhibro de António Maria Mourinho stá sgotado hai muito tiempo, eiqui queda para que todos la puodan coincer.

A.F.

Ação concluída.
Antrar

Para screbires ne l sítio, diç-mos quien sós. Ye ua beç — depuis quedas antrado.

ó