TESOUROS DE LA LHITERATURA POPULAR MIRANDESA (4)
L burro i Nuosso Senhor
Era ua beç Nuosso Senhor, que habie criado l mundo i to ls animales: las cabras, las canhonas, las bacas, ls cabalhos, ls cochinos, ls perros, ls gatos, ls lhiones, ls tigres, ls alifantes, ls ratos, las lhiebres, ls coneilhos – buono, todos, todos...
Bai adespuis de ls haber criado, fizo-los passar a todos por an pie del i iba-le ponendo a cada un sou nome:
- Tu sós baca, tu sós bui, tu sós oubeilha, tu sós carneiro, tu sós cordeirico – dixo pa l rapazico de l’oubeilha – Tu sós lhion, tu sós cabalho, tu sós jumento, dixo pa l burro, i tu sós gato, i tu coneilho i tu cabra i tu chibo, i fui assi ponendo a todos l sou nome, até que s’acabórun.
Bai anton l jumento, squeciu-se-le l sou nome. Inda ls outros animales nun habien acabado de recebir ls sous nomes i yá l jumento staba a apertar culs outros para que l deixássen achegar-se a Nuosso Senhor para saber cumo se chamaba.
Quando anton s’achega a Nuosso Senhor, cun cara de asno a perguntá-le:
- Oh meu debino Mestre, eu cumo me chamo que já se me esqueceu?
Bai Nuosso Senhor anton puxou-le pulas oureilhas, até que quedou culas oureilhas grandes i dixo-le assi:
- Tu és burro! ... que já não te lembras do teu nome! ...
I apuis l burro quedou-se a chamar burro i siempre culas oureilhas grandes.
Cuntada por tie Francisca de Castro Carção, de Sendin, i arrecolhida por António Maria Mourinho ne ls anhos 30 de l seclo XX.
António Maria Mourinho, Terra de Miranda. Coisas e Factos da Nossa Vida e da Nossa Alma Popular, Miranda do Douro, 1991.