12. Miguel Torga
Miguel Torga ye, a la sue moda, un poeta de l Douro. Todo l que ye Trás ls Montes cabe andrento del i, por esso, l Douro nun podie quedar de fuora. Quien chube a San Leonardo de Galafura i mira todas aqueilhas ladeiras a reçumar sudor i sufrimiento, bei tamien relumbrar la docura i l carino de las manos que deilhas fazírun un jardin. Ye por esso que al ampeço staba l home: até parece que l riu Douro nun nace an nanhun manantial, mas se bai formando i angordando al modo que agarra l sudor de ls sítios por adonde passa.
Douro
Sudor, riu, doçura.
(Al ampeço staba l home ...)
De cachon an cachon,
L mosto bai correndo
An sue cama de piedra.
Correndo i spelhando
Las dues bordas a assomar.
Correndo cumo cuorre
Ua dourada canal
De sufrimiento.
Correndo, sin saber
S’abança ou s’arrecula.
Correndo, sin correr,
L zaspero nunca zauga ...
Traduçon de Amadeu Ferreira (2002)
Abiso:
Este testo, cunsante las regras de la Cumbençon Ourtográfica de la Lhéngua Mirandesa i de la sue Purmeira Adenda, stá solo screbido cun L- an percípio de palabra, a la moda de l mirandés de Sendin.