11. A. M. Pires Cabral
Naciu an Chacin, que nun ye tierra de l Douro, an 1941. Ye un de ls mais grandes poetas stramuntanos bibos, mas esso ye cousa que nun ben al geito eiqui çcutir.
Cumo quien ben de baixo, muita beç tubo que lo atrabessar i, de Bila Rial, adonde bibe, todo abaixa até al Douro. Por esso que, para el, l riu seia mais uolhos que outra cousa. Mas, a las bezes, quien bei de fuora ajuda-mos a ber l que nun somos capazes de aguantar, esse «gato de cuolho» que yá nun ten de fazer pula bida. L poeta pregunta pul riu que s’altarou culas barraiges i que agora yá nun ye l mesmo. Dízen-le que «Chubiu-le qualquiera cousa a la cabeça» quedando agora solo colgado «de las lembráncias doutra giraçon». Ye berdade que, a las bezes, até dá choro. L títalo de l poema dá bien l´eideia de l que sinto al mirar para el, yá que, sien lhibardade, ye cumo se le tubira benido a modo ua muorte. Mas nien por esso deixemos de gustar del, arrolhado pul paraíso que mos fizo, anque tardara remiles i remelhones d’anhos. Talbeç assi tenga benido a ganhar outra spécie de lhibardade, bolbendo a sou fabor todo l que le tirórun.
Riu preso
Adonde stá l riu, preguntei,
l riu
que agarrou esta cama.
Adonde stá el,
l manhoso riu de siempre
que parecie fazer fiestas a las piedras
mas de berdade las sboucelhaba,
cuntestaba cun tanto,
tan biolento carino
- cumo rapazes que agúçan las nabalhas
de çcascar maçanas.
L riu, respundírun, altarou-se.
Chubiu-le qualquiera cousa a la cabeça.
Saliu de l sou suolo, arramou-se
para todo l siempre.
I nun queda del uosso
nien piel.
Angordou, cumo un gato de cuolho
que la duonha cumprou a poder de Wiskas
i, sien tener que fazer pula bida,
ancuolhe las gárrias cun eiducaçon,
arrenúncia a maldades.
L riu
ye agora – assujeitado por paredones –
ua auga nuoba, ancorpada,
mas tamien cuntreriada
i runseira, cousa que se queda
antre bocaçones: de lago,
speilho ou strada.
Un riu preso
de las lembráncias doutra giraçon:
quando era un zunzinar de rábia
cumo un facalhon sacado de la baina
ou cantada zimbrada contra bidro.
Douro,
pudira you ber inda algue beç
las beciosas, çcarnadas guiras
adonde, cumo barcas mei perdidas,
se m’afogássen ls uolhos
i l filo de las peinhas me rasgasse
l fino casco de l’alma
to las bezes que fura perciso.
Traduzido an 4 de Maio de 2006
Amadeu Ferreira
Abiso:
Este testo, cunsante las regras de la Cumbençon Ourtográfica de la Lhéngua Mirandesa i de la sue Purmeira Adenda, stá solo screbido cun L- an percípio de palabra, a la moda de l mirandés de Sendin.