POETAS DE L DOURO
13. Pedro Barroso
Este poema ye sacado de l redadeiro disco de Pedro Barroso, que dá pul nome guapo de Navegador do Futuro, salido an 2004 pula Ocarina – edições e produções musicais. L poema fui feito an Cinfães, an 2003, ne l bielho puorto adonde parában ls barcos rabielhos que chubien l Douro a camino de Bila Nuoba de Gaia. Gusto de muita música i de muito poema de Pedro Barroso i quando oubi este lougo me deixei ancantar. Quien me dou a coincer fui l tiu José Pereira Vieira, cun quien gravei, l die 22 deste més de Júnio de 2006, arrimado a ua hora de rádio pa l porgrama VIVÊNCIAS, de la RBA, de Bergáncia. Eiqui le deixo l miu Dius bos l pague.
Hai palabras deste poema que le roubo a Pedro Barroso, pus tamien l Douro, al passar, fala cumigo i me diç que l mundo ye mais caliente i dóndio, an Sendin adonde lo daprendi zde pequeinho i, zdende, me cuorre andrento. Fui ende que çcubri cumo el era un hino a la natureza a scorrir antre ls dedos de las arribas, a çfaiar-se de ls picones, cun ua stória a rechinar al sol an pardones de benhales i oulibeiras, i a chubir la ladeira nas scaleiras de nebros i fedieiras. Tamien a mi l riu me smaga i me streforma. Tamien you querie quedar eilhi para siempre, adonde l mundo ye mais dóndio i mais sereno, adonde las bordas de l sentir s’agúçan cumo faias a reçumar a sudor i bólan culas aguilas i ls alcaforros, adonde me chora l’alma, i a las bezes ls uolhos, quando tengo de salir. L que mais gusto nun ye solo quedar eilhi a mirar para el, mas passear por aquel mundo an que até ls miedos son serenos, i ye por essa eilusion que stou siempre acerca, inda que loinje. Fui puli que un die deixei l peito i l sentido que cul riu se me bolbírun ua eiternidade adonde çcanso ls dies. Agora ye un mal sien cura.
Puorto antigo
neste puorto manso eiterno adonde çcanso
porque me queda eiqui l peito i l sentido
cun aqueilha auga sien fin nabegando
este riu al passar, fala cumigo
i parece marmurar-me caliente i dóndio
cumo l mundo ye mais sereno an Puorto antigo
l bielho Douro ye cumo un hino a la natureza
a scorrir antre ls dedos de la muntanha
al sol que l faç tembrar i persentir
amostrando la stória an pardones de benhales
ne ls solares de baronicos i ardeiros
cun brasones berdadeiros ou a fenhir
de ls barcos que se crúzian indo i benindo
alguien albanta la mano saludando al loinje
cumo un fraile pagano scapando a la norma
l própio riu me smaga i me streforma
l casariu dá l’eideia que se bai a cair
i you sei que bou a chorar quando salir
sei que l tiempo eilhi parou naquel cais
i nun quiero saber de mais anformaçon
senó la que me trai cun majestade l Douro amigo
you quiero quedar eilhi para siempre, eilhi cuntigo
uolhos nas bordas de l sentir, la mano na mano
cumo l mundo ye mais sereno an Puorto Antigo
Amadeu Ferreira
Traduzido l die de San Juan de 2006
Abiso:
Este testo, cunsante las regras de la Cumbençon Ourtográfica de la Lhéngua Mirandesa i de la sue Purmeira Adenda, stá solo screbido cun L- an percípio de palabra, a la moda de l mirandés de Sendin.