SENDIM EM LINHA SENDIN
← Crónicas de Amadeu Ferreira

L folar

Amadeu Ferreira · 6 de abril de 2009

Quando you andaba ne l seminário, chegaba apuis la Páscoa i bie ls mius colegas a comer a horas de meranda a modo un pan amarielho, que uas bezes tenie chicha andrento outras nó, i stranhaba aquel quemido, que até se m’antolhaba, pus aqueilha quelor tornaba-lo aparecido als doces. Solo apuis soube que le chamában folar a esse pan amarielho. I pensaba acá cumi(g)o: carai, nós tenemos l Die de l Folar, que ye la segunda apuis de l die de Páscoa, an que fazemos la percion mais grande de l mundo, sálen todos ls santicos de l’eigreija a agarrar aire, ls pendones sboláixan eiras abaixo a spurmentar la fuorça de la mocidade, i ls garoticos lieban rosquilas mui grandes feitas de doce metidas ne l braço, todos conchos cun eilhas; na fin dessa percion todo mundo bai a comer l folar, mas esso nun quier dezir que baia a comer un pan amarielho cumo l daqueilhes mius colegas, mas que bamos ua merenda buona, cun chicha i muitos doces i rosquilhas, todo de l buono i a la farta. Nunca se me lembra de mie mai ou mie bó, ou ls bezinos fazéren aquel pan amarielho cun chicha andrento a que le chamában folar. Quando mie mai amassaba si fazie a las bezes uns bolhos de pan cun chouriço andrento, mas esso era outra cousa, i nunca le chamemos folar. Muitos anhos mais tarde, tamien mie mai ampeçou a fazer l que chamában folar, amarielho i todo, i nun sei porquei nien adonde fui a saber dessa questume que nunca tubimos an mie casa nien you sei de quien tubisse. Çculpai-me que bos cunfesse que nunca gustei muito desse dito pan chamado folar. Comer l folar siempre fui ua tradiçon bastante mais rica do que comer esse pan amarielho cun chicha i chouriço, siempre fui un ajuntar de pessonas apuis de la percion i metie siempre muita chicha i doces i rosquilhas. Solo yá muito mais tarde ye que algues pessonas ganhórun l hábito de ir a comer l folar pa l campo, questume bien antressante que hoije muita giente guarda. Esso ye l que se me lembra de garotico. Apuis muita cousa demudou i cuido que tenerá algo benido de fuora, sien ser genuíno, mas nun stou cierto de l que stou a dezir, mas se assi nun fur talbeç alguien me saba dezir.

amadeuf@gmail.com

abiso : este testo stá screbido an sendinés, bariadade de la léngua mirandesa i, por esso, nun ten lh- an ampeço de palabra, antre parénteses aparece (g) que nun se lei, i l -on dá un sonido aparecido a -ão.

Ação concluída.
Antrar

Para screbires ne l sítio, diç-mos quien sós. Ye ua beç — depuis quedas antrado.

ó