SENDIM EM LINHA SENDIN
← Crónicas de Amadeu Ferreira

L outro Douro

Amadeu Ferreira · 17 de março de 2009

  [crónica salida la semana atrasada ne l jornal A Voz do Nordeste]

 

 

Muita giente inche hoije la boca cula palabra Douro, mas çprézia ua parte de l que esse riu ye, tan nobre cumo la outra. Hai até quien querga reserbar l nome solo para un cacho de l riu, que an sou nome se diç anteiro, cumo se l restro nun eisistira i sue giente fura de nanhue balie, assi algo aparecido a ua bergonha, andinos de ousar aquel nome. Quien nun conhece l chamado Douro Anternacional, zde Paradela a Barca d’Alba, cuida que todo se buolbe an peinhas i arribas, un spilro de la natureza bruta de que ls homes nunca cunseguírun fazer bida. Até puoden agarrar l barco an Miranda i chubir puli arriba, ls uolhos ancandilados an faias i alcaforros, ciguonhas negras, águilas i mais peinhas, siempre faias. I ye berdade esse milagre d’auga i piedra, altar adonde s’assóman rábias de la natureza, quaije tan anti(g)as cumo l mundo, i an que la própia natureza ye un respirar de piedra. Mas essa ye la costra angurriada de las arribas, acocada an sou zlumbramiento i inda a spera que quien puoda le dé cuolho. Para alhá desso, quédan las benas que al largo de seclos la giente fui fazendo i que uolhos suoltos nunca seran capazes de ber al loinge, mas solo abaixando a sous carreirones, parando an sou sou paredones, ampalpando sues culagas, çcansando an sous patacones. Se l outro Douro s’oupiu anriba l sangre dun trabalho scrabo, tamien este acobelhou seclos de sudores i de fames, de ganas i de spranças, de suonhos i delor. Al alrobés de l outro Douro, este fui puonte antre pobos i culturas, speilho de guindaletas na nuite an busca de comércio i de amores, semitério de heiroismos que nunca ganharan fama por nun séren barones de Forester sous duonhos, agarimo de perseguidos de cada lado de la frunteira. Yá de hai miles de anhos ls castros ampáran la corriente de l Douro, altares a un dius maior, i que inda hoije úpen sues ouraciones de piedra. Apuis, benírun a sacar la eiletracidade i todo anchírun de barraiges, lebando cula luç un riu sien nada deixar an troca, nun ato de rapina que, apuis doutros, hoije ten nome an EDP’s i REN’s, i inda porriba spéran palmas, i nada desto ye acontra l neçairo porgresso. Pul meio desses dous tiempos, fui l riu eigreija que l tiempo anchiu de pequeinhos altares adonde creciu la binha, l’oulibeira, l’almendreira, la pequeinha huorta, adonde l aire peinou las centenadas puostas a poder de mano i çada, i muita giente daprendiu l’arte de sacar cargas de sítios que nien triteiros an circo fazerien melhor. Inda alhá stan ls nomes sagrados de l pobamento i obra houmanas, sues feridas inda sien botáren costra, nua ourfandade que spera sue justícia. Esse ye l outro Douro, que nien por nun l dezíren deixa de ser património de la Houmanidade, i adonde gobernos nunca ambestírun un çue, nien anglesas cumpanhies, mas que giente fizo a poder dua gana i persisténcia que durou seclos, aguantando l sangre i guerras que le benien de l outro lado: esse ye l Douro adonde las piedras fúrun oubri(g)adas a dar bino, azeite i pan. Nós, que alhá crecimos i que lo ardemos, tenemos proua deste Douro i de la giente que l fizo i al largo de seclos ganhou l dreito a tratá-lo por sou nome própio, cumo de família, i arrenegamos de quien l squece i a sous pobos, sues obras, sous scritores, sous cantores, sous menumientos, sue andezible beleza.

 

amadeujf@gmail.com

 

 

abiso : este testo stá screbido an sendinés, bariadade de la léngua mirandesa i, por esso, nun ten lh- an ampeço de palabra, antre parénteses aparece (g) que nun se lei, i l -on dá un sonido aparecido a -ão.

Ação concluída.
Antrar

Para screbires ne l sítio, diç-mos quien sós. Ye ua beç — depuis quedas antrado.

ó