Passou hai poucos dies l Santo Amaro, de que diç l dito dezideiro, Santo Amaro botelheiro, l die 15 de janeiro, a lembrar que ye tiempo de botielhos ou bulhos, que l nome demuda cunsante la tierra stá mais a caras al norte ou mais a caras al sul de la tierra de Miranda. Quien nunca tubo la possiblidade de ountar ls beiços alredror de ls uossos dun bulho i apuis chupar ls dedos tamien ountados, acumpanhado cun uas cascas al modo, uas rodaixas de chouriça i de bocha i uas costielhas an çuça i un fumico cun un cacho de quenhon a acumpanhar, talbeç nunca chegue a saber de un de ls melhores manjares que ls homes çcubrírun, muito tiempo antes de la máquina a oupor i nó menos amportante çcubierta, porque l oupor siempre se biu a salir de la panela, agora nun era para qualquiera un que de uossos sacaba un chouriço daqueilhes! Todo esso an que amentei ye l berdadeiro cozido mirandés de eimbierno, quemido de ls mais nomeados dies de fiesta cumo l Natal, l Anho Buono, l Demingo de Gordo i l Antruido. Quien mirar para un bulho tenerá la tentacion de bolber la cara, al ancarar cun sue barriga gorda de subnutrido, inda por riba atado cun baraços pa que nun le sálan las tripas, burmeilho que nien l nariç dun borracho a caier, cheno de puntas a querer salir pa la rue. Ye mesmo feio, mas di(g)o-bos you que ye buona pessona i a la mesa toca ua música que nunca mais se squece. Hai quien diga que datrás ye que estas cousas éran buonas, mas cuido que nunca se fazírun tan buonos bulhos cumo agora, i inda han de melhorar. Ye daqueilhes manjares por que bal la pena andar cientos de quilómetros, al menos ua beç por anho, que cousas buonas nun se puode abusar i siempre hai que quedar cun gana de mais.
Amadeu Ferreira
Nota: esta crónica fui publicada yá ne l Jornal Nordeste.