SENDIM EM LINHA SENDIN
← Crónicas de Amadeu Ferreira

L tiempo ye todo tou

Amadeu Ferreira · 21 de janeiro de 2007

«Na Tierra duol

repartir la cúrtia eiternidade,

i solo ne l Eiterno çcoincido

l tiempo ye todo tou,

para poderes star solo.»

[«Entre os Âmagos», Obra Breve]

Fiama Hasse Pais Brandão, trasdonte a la nuitica, deixou de tener que repartir la cúrtia eiternidade. Antrou nessa dimenson an que l tiempo ye todo deilha. A nós deixou-mos bózios, agora cantantes, ne ls sous bersos:

«Ls mius poemas juntos i anteiros

son l miu sonido. L miu sprito

stá neilhes, nun stá na boca que ls sonou.

Fazer ls poemas, pula bida afuora,

ye agarrar an mius bózios apagados

para que quéden, cantantes, an papeles.»

[«O Sopro», Obra Breve]

Esses bersos que son un modo de star siempre a daprender la bida, suonhos que arrebéntan an palabras:

«Todos ls bersos son

fuorça de l suonho;

daprender outra beç la bida

gastada nua tierra perdida.»

[«Entre os âmagos», Obra Breve]

Culs sous bersos zancarambinou-mos las piedras, adonde l’auga bola nas manos que ábren ls beneiros, a deixar manar las palabras. Fui assi que ampeçou, an 1961, quando las sílabas se m’ancarambinában nun tiempo de scuolha de lhénguas:

«Auga quier dezir abe

se

la sílaba ye ua piedra ancarambinada

subre l anquelíbrio de ls uolhos

se

las palabras son pesadas de sangre

i znúdan oubjetos

se

la grandura deste aire ye un triángulo na auga

la grandura de l’abe ye un riu debagaroso

adonde

las manos sbarrúlhan ariestas

la palabra ampeça»

[«Grafia 1», Morfismos]

Cuntina l mundo a trocar las lhénguas i, subretodo, las unhas. Nó, nun biajamos cumo grous, yá que todo ambaixo l bolar mos agarra, mos prende i mos demuda. Mas podemos tornar siempre a essa tierra que dou ua lhéngua an que, fuora deilha, yá nun somos nós:

«Las biaiges apártan-mos de l passado.

Se solo biajássemos cumo grous,

sin recoincer las naciones ambaixo la

peitua de la nuossa arca,

se nun trocáramos las lhénguas i las

unhas

culs moradores de las nuobas giografies,

seriemos nós. Porque la lhéngua

ye cerrada i ansundable an cada criatura,

porque cada nacion ye l brício dua

lhéngua

i ls mius poemas noutra lhéngua nun son

mius.

Quando biajamos pul mundo nun sabe-

mos quien fumos.»

[«Os Grous», Cenas Vivas]

Al poner alguns de ls tous poemas noutra lhéngua, cumo tu dizes, ye cumo se fúran tamien nuossos. Tamien percisamos deilhes, fuorça para nuobos suonhos.

Oubrigado Fiama, até siempre.

21 de Janeiro de 2007

amadeuf@gmail.com

Ação concluída.
Antrar

Para screbires ne l sítio, diç-mos quien sós. Ye ua beç — depuis quedas antrado.

ó