SENDIM EM LINHA SENDIN
← Crónicas de Amadeu Ferreira

Ampeçar outra beç

Amadeu Ferreira · 2 de setembro de 2007

L ampeço de l anho dá-se de muito modo i an alturas defrentes. Seia cumo fur que cada un cunte ls sous anhos , nun hai dúbeda que hai siempre un nuobo ampeço apuis l çcanso de las bacanças. Tamien cumigo assi se passa . Nó que tremine a fazer muita cousa que , para mal de ls mius uossos, nunca se m'acaba que fazer . Assi i todo , ben siempre aqueilha sensaçon de que todo puode ampeçar, l que calha bien cul tiempo de la semeneteira de ls panes que ende ben.

Estes dies de çcanso passei-los por Trás ls Montes i dou para mirar a cousas a que nunca habie mirando cun atento i para que me faltaba l tiempo. Chegar a ua aldé, cumo me passou hai dies an Angueira, i falar culas pessonas ciertas – ende ls mestres fúrun l tiu Maximino Augusto Rodrigues i José Luís Pires Rodrigues -   cumo l miu amigo José Vaz Pinto se habie ancargado, ye tamien cumo ampeçar ua nuoba eideia subre essa tierra, que solo coinciemos de passar por alhá ou de ler algues cousas an libros i jornales . Para coincer essas rialidades hai que abaixar als caminos, ampalpar ls carriles de ls rodrados que lebórun cientos ou miles d’ anhos a fazer na peinha, chubir pul frescor de las ribeiras i sentir l oupor de la yerba cumo un ambolco, ou limpar l sudor a la selombra de ls freznos ou de ls amineiros, hai que sentir l respirar de l’ alma de ls molinos sbarulhados, i tamien fazer-le sentir a algue fuonte que inda puode matar la sede a quien passa .

Fui assi an Angueira. Delantre ls uolhos stában bibas las marcas dun mundo que se muorre – que tamien l streformar ye un modo de algo se morrer – i que dun cierto modo habie tubido l sou splendor hai muitos , muitos anhos , quando La Ribeira era fuonte de la bida de todo mundo . Nesse mundo que se muorre drúmen tesouros que hai que guardar nas nuossas arcas , nien que solo seia - mas sei que sirbe para muito mais - para sabermos cumo fui aqueilho que mos fizo, i cumo se fui screbindo la cartilha de la subrebibença al largo de ls seclos: zde siempe alhá stan ls castros, subretodo La Quecolha, agora cun sua crencha de matorral;   angueira bisigoda – que dende le ben l nome - para çcanso de béstias i pessonas; prémio de pequeinhos nobres cumo D. Tello an tiempos de D. Sancho I; retaguarda de las ouraciones de grandes mosteiros cumo Moreiruola; fuonte de décimas pa ls Spitalários i que l comendador , Conde de Eiriceira, bien aporbeitou; larga eidade média que chegou als nuossos dies cun sou Terroso , sue Faceira , sous molinos, sous cangareijos i agora naide sabe l que le ha de fazer a aqueilhes sbarrulhos debelgados de stória. Quando agora se passa por todos esses sítios , parece que l tiempo faç la cama adonde se ban a ambelesar paraísos que un die alguien ha de tornar a spertar. Ha de ende nacer un mundo nuobo que inda nun sabemos bien cumo bai a ser , mas essa ye la mie fé , cumo ls ampeçares de cada anho , an Setembre.

Quédan loinje de las praias estes mundos por adonde este agosto andube i de que Angueira ye un solo eisemplo. I nada puodo fazer contra essa malina de siempre que nunca me fizo gustar de praias , a nun ser an largas caminadas quando l tiempo amerosa. Un die, haberá que tornar a las angueiras cumo sítios de remanso , de çcanso i de cunfuorto contra l miedo i la fame de ls caminos. Esse tiempo ha de benir, nun sei quando . Mas coincer esses mundos i dá-los a coincer ye un modo de le meter priessa al tiempo, que solo anda debrebe pa l que el quier, l almanecha. Amportante ye que nunca mos falte la gana de ampeçar, nien que seia pula milena beç: assi poderemos rumper la redundeç que l tiempo mos carrega.

02 de Setembre de 200

amadeuf@gmail. com

Abiso:

Este testo , cunsante las regras de la Cumbençon Ourtográfica de la Lhéngua Mirandesa i de la sue Purmeira Adenda , stá solo screbido cun L- an percípio de palabra, a la moda de l mirandés de Sendin.

Ação concluída.
Antrar

Para screbires ne l sítio, diç-mos quien sós. Ye ua beç — depuis quedas antrado.

ó