SENDIM EM LINHA SENDIN
← Crónicas de Amadeu Ferreira

La bolsa de stopa

Amadeu Ferreira · 5 de outubro de 2006

Era meidie i Outubre de 1957. Nun sei porquei, mas fui l die siete que me quedou cumo l purmeiro an que fui a scuola. Fago ua cunsulta pul Google i beio que esse die calhou nua segunda, l que parece ser un bun die para ampeçar. Las ties fazien meia i remendában al meio la pracica, seinha de que l sol yá s’agradecie i la sementeira yá nun le deixaba bordas para scabar ou cinza para arramar. Passei un cacho a fazer la marrafa, ua crencha acabada an poupa molhada para melhor adominar las celras, mas mie mai inda le dou mais ua amanhadela i arrefuciu-me las mangas de la camisa mesmo até al quetobielho, que esso de nun arrefucir las mangas era de giente malandra i apuis nun habie xabon que le sacasse las cotras. Nun se me lembra l que comi al almuorço, nien la quelor de la roupa, nien quantas tombas yá lebában las botas de bezerro. La bolsa si, dua stopa a las carreiras dun burmeilho i azul yá zbotados, presa por ua baraça que la deixaba zlingada al din-don acontra ls zinolhos. Yá mais dua hora que andaba cun eilha dun lado pa l outro, antraba i salie de casa, sacaba la piedra, miraba-la i tornaba-la a meter andrento la bolsa. Inda daba al húmado de l azeite cun que miu pai l’ountou l die atrás, porque assi quedaba mais amerosa para screbir i nun se riscaba de tanto screbir cul lápeç, tamien de piedra. Miu pai nun paraba de m’amostrar la piedra que el ousou até la quarta classe, cumo nuoba framante: se bos dou la mie yá sei que la ides a scachar, que dais cabo de todo, dezie para mi i miu armano que yá passara pa la terceira classe; ponei bien ls uolhos neilha, que yá ten arrimado a trinta anhos. , mas fui a mercar ua al soto de tiu Rechas. Era la mie piedra nuoba que m’ancantaba, que mal miraba pa l libro que fura de miu armano i nun me gustában las fuolhas cosidas cun linha de çapateiro, que mal deixában ber las letras mais apegadas al cosido. La piedra nó, era nuoba i miu pai habie-la mercado solo para mi i you juraba que nunca la iba a scachar.

Bá, tenes que ir andando que yá debe de star a ser meidie, dezie mie mai mirando pa l sol, que naide eilhi tenie reloijo i l de las campanas solo habie de benir uns anhos apuis. Bien me custaba que miu armano nun quejira asperar por mi i ambergonhaba-me de passar solico Camino Prado alantre, que to la giente m’iba a mirar cun uolhos de fame. Salir de la mie rue era cumo antrar nua tierra strangeira, sujeito a que algun mais bielho fazira caçuada i, inda porriba, tenie que me calhar bien calhado.

Á mai, aposque inda nun son horas. I apuis, cumo fago quando chegar a la scuola? Abel bien podie haber asperado por mi. Nun t’amportes, dezien   las ties a la ua, tenes que te spabilar i mira a ber s’aprendes i te fazes un home. Nun te squeças, tornaba mie mai, ye la sala que queda alantre a la mano squierda, i al antrar dás-le las buonas horas a la porsora. You solo miraba pa miu armano mais pequeinho, que iba quaije an quatro anhos, i moraba a fazer muntonicos de tierra. Era aquel l mundo que you iba a perder para siempre, fui l’eideia que me bieno a la cabeça, tan fuorte que inda la sinto a telincar andrento. Yá nun podie quedar a morar na rue nien ir por alhá quando me disse la gana. Era cumo se, naquel sfergante, quedasse debedido an dous, un iba a scuola i outro quedaba eilhi na rue a morar cun muntonicos de tierra. Agora, meidie era ua hora que nun me deixaba ir a mais lado nanhun, todos ls dies, siempre sien nunca parar. Ua lágrima iba-se-me a assomar i fui ende que me botei rue arriba pa que las ties nun me bíssen a chorar. Agora, yá nun habie meia de tornar al para trás. Rue arriba, la solidon aparchacou-me cun tanta fuorça que las lágrimas, de grimadas, s’arrecolhírun outra beç. Quando tie Cacharuola m’agabou la marrafa nien mirei par’eilha i pa l chibo que staba a çfolhar. Dreito, rue alantre, cumo quien bai pa la guerra: la guerra debe de ser assi, ua pessona queda eilha solica antes de se morrer.

La carreira lieba meia dúzia de garotos andrumenhados, inda l sol nun naciu. Tamien sentiran cumo you, bai para cinquenta anhos, l mundo que perdírun para siempre, a camino dua guerra loinge de la sue rue? You, al menos, inda podie benir a merandar a casa, mas eilhes ban a quedar por alhá to l die i ban a benir para casa yá cun de nuite. Son ls nuobos trabalhadores de sol a sol. Sei bien que nun hai outro modo, i que mais bal assi do que quedáren solicos na sue tierra. L que duole ye que, muita beç, naide aspera por eilhes, naide pensou nas cundiçones an que ban a passar l die, l més, l anho, muitos anhos fuora de casa. Estes garoticos merécen l melhor de l mundo ne ls sítios para adonde los lieban, cumo zlocados. Ne l mais de ls sítios inda nun ténen essas cundiçones. Que précio bamos, un die de manhana, a pagar por esso? Agora, cuido que nun faltarie denheiro, por bien pouco que haba. Apuis, nun chegará todo quanto tenemos.

4 de Agosto de 2006

Amadeu Ferreira

amadeuf@gmail.com

Abiso:

Este testo, cunsante las regras de la Cumbençon Ourtográfica de la Lhéngua Mirandesa i de la sue Purmeira Adenda, stá solo screbido cun L- an percípio de palabra, a la moda de l mirandés de Sendin.

Ação concluída.
Antrar

Para screbires ne l sítio, diç-mos quien sós. Ye ua beç — depuis quedas antrado.

ó