SENDIM EM LINHA SENDIN
← Crónicas de Amadeu Ferreira

Mustafá

Amadeu Ferreira · 16 de março de 2007

Mustafá

Stá a fazer dous anhos que fui alhá la purmeira beç. Acupa mesmo la squina de la rue Rodrigues Sampaio cula abenida Duque de Loulé, a mirar la Praça Marqués de Pumbal, an Lisboua. Pon-se nua ou noutra rue cunsante la cara de l aire ou de l’auga. Lougo me gustou la risa doce que le angurriaba-le las squineiras de ls uolhos a scapáren-se pa las sienes. Nun sei porquei, bieno-me a l’eideia que habie de ser de Leste: l sotaque, la cara quadrada, la zamboltura, la orde. Fui la orde que mais m’ampressionou: las caixas de pomada dreitas que nien sucos an tierra de faceira, a relumbrar, anriba un panho d’algodon que nien toalha an altar. A las bezes paraba l bai i ben de la scoba ne ls çapatos, firmaba ls uolhos i, cula puntixa de ls dedos, arrunsaba ua caixa uns melímetros para un lado, mirando outra beç mui sério a ber se habie quedado bien. Aquel modo lebe de agarrar cula punta de ls dedos era mais de artista que de melitar. Bendo bien, nun era orde l que el buscaba, mas l sítio de cada cousa naquel cunjunto: las caixas de pomada alinhadas por quelores i marcas, las scobas por feitius, las tintas cunsante la grandura de ls frascos, ls panhos andrento l queixon, anrodelhados sien ua angúrria. Todo ampeça cun ua scoba de labar ls dientes a spalhar auga pula bira alredror i, apuis, un arremolhar cun un stalhico dun dedo nua cucharica de l café, un arrepincho que mal se bei por quaije se haber buolto bafo. Apuis, ben la pomada cun ua spunjica colada a ua calçadeira amarielha, a fazer de manzeira. Ampressiónan aqueilhas ferramientas quaije todas feitas por el, cada ua cun sue serbentie, acupando l sou sítio i agarrada cun manos de quien ten respeito por todo an que toca. I aqueilha orde: auga, cucharica, pomada, scoba, panho, mais arrepincho, panho outra beç, mais scoba, muda de çapato i torna al ampeço, sien parar, sien priessa.

- Nunca le meta scoba senó l brilho bai-se todo. Ye melhor ua meia bielha, de coton, i amostra-me un cacho dun panho cheno de buracos mas limpo. I nun tarde dous anhos a tornar acá, que estes çapatos stan tristes cumo ua piedra. Ri-me, pus habie stado eilhi há menos dun més, mas si ye berdade que ls çapatos yá stában mais bacentos que you sei alhá, tristes cumo el diç.

Solo hoije, apuis de tantos anhos, tube coraige de le preguntar hai quanto tiempo acupa aqueilha squina.

- Yá binte anhos que angraixo çapatos. Passei porqui, mas apuis fui pa la Fráncia i passei onze anhos an Marseilha. Mas la polícia nun paraba de m’atermentar. Tornei para esta squina i stou eiqui yá cinco anhos. Stou cuntento, que tengo binte a binte i cinco clientes por die. Respéitan-me, arremata cun aire sério nun fura you a tener dúbedas.

- Ucránia?, preguntei, inda cula eideia de la purmeira beç que alhá fui.

- Maroco, respundiu çpejando-me ua risada, cumo quien diç, bien t’anganhei. I acrecenta, triunfal, cun uns uolhos sien fin, Mustafá!

Nunca ls braços le parában nien deixaba ls mesmos géstios macánicos, siempre cun aqueilhes géstios d’artista. Respira ua cierta nobreza i fala de la sue arte de modo sério, cumo quien dá senténcias que nun puoden ser cuntestadas. Bei-se-le l caco burmeilho antre las yá ralas celras. Andará por antre cinquenta i sessenta anhos. Miro-le cada cachico, limpo i ourdenado. Hoije inda nun me falou de pieles, cumo siempre faç. You chamo-lo l filósofo de las pieles. Fala de la quelor, de cumo son al ampalpar, de cumo se dróban i se son buonas pa ls pies ou nó. Hoije nun falou de pieles, quedou calhado cua risa defrente de las outras bezes. A cierta altura atira-me:

- Siempre trabalhei cun pieles. Zde de garotico. Ye l que melhor conheço, i por esso las puodo tratar cun carino. Gusto de las ampalpar, de las mirar, de las poner a reluzir, cumo speilho de l mundo adonde me criei. An Marocos, adonde talbeç nun torne. Talbeç, nun sei, repetiu sien deixar adebinar nanhue tristeza ne ls uolhos grandes.

Cuntinou a falar, mas deixei de l oubir lebado pa la mie própia nineç. Fui a tratar de pieles que tamien me criei, inda que talbeç dun outro modo, pieles de que miu abó yá bibira i apuis miu pai, inda porriba çapateiro. Agora antendie bien toda aqueilha orde, aqueilhes géstios de artista, aquel respiro de nobreza. Era la muostra dua cierta cultura, era l’ourganizaçon dun cierto mundo. Era un respiro de denidade i de proua que salie de l speilho de ls çapatos angraixados. Quando me albantei remirei outra beç toda aqueilha orde, todo aquel sentido i ambadiu-me un perfundo respeito por ua pessona se ambuolbe todo ne l sou trabalho i que faç por alhá poner todo l sou mundo. Cun denidade, sien se rebaixar, de modo anteligente.

Anquanto stube sentado naqueilha squina a angraixar ls çapatos passórun eilhi miles de pessonas. Mui poucas teneran mirando pa l angraixador i possiblemente nanhue se dou de cuonta de la denidade que se respira naqueilha squina. La denidade nun ben de l que fazemos, mas de l modo cumo l fazemos i cula alma que alhá ponemos.

- Até pa l anho, doutor, diç nua risada.

- Até pa la semana, eimendo. Buonas tardes, Mustafá.

amadeuf@gmail.com

Abiso:

Este testo, cunsante las regras de la Cumbençon Ourtográfica de la Lhéngua Mirandesa i de la sue Purmeira Adenda, stá solo screbido cun L- an percípio de palabra, a la moda de l mirandés de Sendin.

Ação concluída.
Antrar

Para screbires ne l sítio, diç-mos quien sós. Ye ua beç — depuis quedas antrado.

ó