Siempre al ampeço era l caldo, cama adonde l quemido se deitaba a la larga, cula música de ls sorbos que tocaba aqueilha ourquestra de cousas que s’armanában na panela. L maestro era un cinoés de unto, que ua miolha de quenhon, un cachico de chica ou até de persunto, esso yá éran rebuoltas que fazien la música chubir até al cielho. L sabor chegaba a sous lemites mesmo na fin, ye siempre assi nas grandes músicas, pus nas chibicas se cuncentraba l melhor de cada cousa, i habie que ir c’un sereno sorber, pus solo cun el se chega al requinte de ls sabores, que l anjorcar las cousas nunca dou para nada. Zde miu ampeço me criei cumo comedor de caldo, que solo an malga me sabe mesmo bien, lebado an sorbos que l tiempo m’ansinou a dosear i c’un garfico a ajudar na cozedura: solo muito tiempo apuis bieno la cuchara, esssa medida que me amponírun i que muito a custo fui aceita cumo mulata. Al modo que fui andando pul mundo, fui-me zafazendo de l caldo, que solo me dában «sopa» i nun era la mesma cousa. Por esso, inda hoije i cada beç mais, quando torno a la mie tierra i a casa de mie mai, torno siempre al caldo cumo quien s’agarra als ampeços, esse tiempo an que lheite solo de teta.
Amadeu Ferreira
Nota:
Crónica yá publicada ne l Jornal Nordeste, mas aqui screbida a la moda sendinesa, sien -l an ampeço de palabra.