Fuorte era la ceifa de regar la huorta quando habie que sacar l’auga cula ciguonha ua manhana anteira, que ralos éran ls poços por pie i motores nien bé-los. Agarraba-se un a la bara i bota abaixo i arriba sien parar, las braçadas cuntadas, l bolco de l baldo na auga yá macanizado, l çpejar na cabeceira de la augadeira sien açagar pinga, siempre abaixo i arriba sien parar, nun fusse l’auga a sumir-se pula augadeira i nun ser capaç de bencir cumo debe de ser. A meia manhana, éran horas de çcansar a comer un muordo, quaijeque siempre cousa pouca. A mi l que mais se me dában éran ls robidos de la huorta, que ampeçában lhougo cedo i íban até alantre, todo siempre a acumpanhar cun un carolo de pan. Lhougo cedo agarraba-se ua alface i acachapuçaba-se ne l baldo ou na pila até quedar bien lhabada i apuis era quemida fuolha a fuolha, até al coraçon, yá dun berde amarelhado, mais tienro i mais doce; apuis benie l cebolhino, las cebolhas cun sues porretas, ls pumientos, ls pepinos, ls tomates, las arbilhas de scochar. Todo esso you gustaba de comer robido cun pan, quaije siempre cun un sabor inda pouco apurado, mas regalado cul frescor que todo aqueilho traie, assi i todo un sabor ancunfundible. Inda hoije nun gusto muito de comer salada chena de azeite, sal, binagre i essas cousas que me sáben a stragacion, mas siempre como las cousas lhabadas sien mais nada i sáben-me pula alma. Apuis inda dízen que l que comemos al crecer nun faç l que somos nien marca ls nuossos hábitos i sabores para siempre...
amadeujf@gmail.com