SENDIM EM LINHA SENDIN
← Crónicas de Amadeu Ferreira

Gana de las cousas

Amadeu Ferreira · 1 de abril de 2009

Siempre las fiestas fúrun dies de melhor quemido, i las cousas inda nun demudórun muito. Mas l que siempre mais me spantou fui que esses fúran subretodo dies de muito quemido, a un punto de un quaije quedar malo cula barri(g)a tan chena. Nua sociadade adonde se trabalhaba solo para comer i quaije nada sobraba, cumo fui aqueilha an que you me criei, tener pan pa to l anho era la purmeira eideia dun pai de família. Gobernar ua casa era gobernar l scasso quemido, reparti-lo de modo que dira pa to l anho, subretodo pa l tiempo de muito trabalho, nun eisercício permanente de pribaçon an bista de l die apuis, que ls anhos éran largos i ls filhos muitos. Criou-se ua cultura an que la fame staba siempre a la spreita i se amponie cumo la mai de todos ls males, a puntos de habéren quedado spressones cumo: l mal del ye fame; puso-se-me ua fraqueza que até deixei de ber; come qualqueira cousa que esso yá te passa; l melhor que se le podie dar a ua besita era dar de quemer; quemido era l que un muorto podie deixar ne ls dies an que se iba a anterrar; éran ls carolicos de pan bento çtribuídos na missa andrento dun alçafate; muita giente iba a trabalhar solo pul quemido que le dában. Bien se me lembra quando sali de casa para ir a studar, un modo mui ousado de cumprementar era dezir: stás gordo, stás fermoso, bei-se que eilhi adonde stás nun se passa fame. Hoije nun le passa a naide pula cabeça de saludar alguien dessa maneira. Claro que la fame era la bergonha i nun se podie amentar neilha, mas siempre se amanhaba ua splicaçon pa las cousas, pus habie outros que passában pior que nós: Bós datrás passábades fame? I la repuosta benie mais ou menos assi: Nó, fame nun passábamos, mas passábamos algue gana de las cousas. Nestes tiempos defíceles que bamos atrabessando, hai que lembrar estas cousas, i tener bien la eideia de cumo todo demudou anque haba cousas que nunca demúdan.

amadeujf@gmail.com

abiso: este testo stá screbido an sendinés, bariadade de la léngua mirandesa i, por esso, nun ten lh- an ampeço de palabra, antre parénteses aparece (g) que nun se lei, i l -on dá un sonido aparecido a -ão.

Ação concluída.
Antrar

Para screbires ne l sítio, diç-mos quien sós. Ye ua beç — depuis quedas antrado.

ó